Ang lahat ng papuri ay para kay Allah, at ang kapayapaan at mga pagpapala ay mapasakanya ang Sugo ni Allah. Pagkatapos nito:
Ang pagkilala sa mga Pangalan at Katangian ni Allah at ang paniniwala sa mga napatunayan sa Quran at Sunnah ay bahagi ng pagkilala ng isang alipin sa kanyang Panginoon. Hindi ito isang usaping walang pakinabang.
Ang mananampalataya ay naniniwala sa pangkalahatan na kay Allah ang Pinakamagagandang Pangalan at ang pinakamataas na mga Katangian. Pagkatapos ay detalyado niyang pinaniniwalaan ang anumang umabot sa kanya at tunay na napatunayan mula sa mga teksto, sa paraang naaangkop kay Allah, nang walang paghahambing sa mga nilikha at nang hindi tinatanong kung paano ang Kanyang mga Katangian.
Tungkol naman sa detalyadong pag-aaral ng mga pagkakaiba at mga pagtutol sa pagitan ng iba’t ibang pangkat sa teolohiya, hindi ito hinihingi sa bawat Muslim. Mas mabuting magsimula ang isang tao sa pag-aaral ng mga pundasyon ng pananampalataya at mga kahulugan ng mga tekstong kailangan niya, at pagkatapos ay palawakin ang kanyang kaalaman ayon sa kanyang antas at pangangailangan.
Habang nadaragdagan ang tamang pagkilala ng isang tao sa kanyang Panginoon, nadaragdagan din ang kanyang pananampalataya, pagdakila, pagmamahal, pagkatakot, pag-asa, at pagtitiwala sa Kanya.
Dahil dito, binibigyang malaking pansin ng Quran ang pagtuturo sa mga tao tungkol kay Allah, sa Kanyang mga Pangalan, mga Katangian, at mga kilos.
Sinabi ni Allah, Luwalhatiin Siya:
“At kay Allah ang Pinakamagagandang Pangalan, kaya tawagin ninyo Siya sa pamamagitan ng mga ito.”
[Al-A‘raf: 180]
Sinabi rin ni Allah, ang Kataas-taasan:
“Walang anumang katulad Niya, at Siya ang Lubos na Nakakarinig, ang Lubos na Nakakakita.”
[Ash-Shura: 11]
Pinagsasama ng huling talatang ito ang dalawang mahalagang prinsipyo: ang pagpapatibay sa anumang pinagtibay ni Allah para sa Kanyang Sarili, kasabay ng pagtanggi sa anumang pagkakatulad Niya sa mga nilikha.
Dahil dito, sinabi ni Ibn al-Qayyim na ang pagkilala sa Sinasamba sa pamamagitan ng Kanyang mga Pangalan, Katangian, at mga kilos ay “ang susi sa panawagan ng mga Sugo at ang pinakabuod ng kanilang mensahe,” sapagkat ang pagkilala kay Allah ang pundasyon kung saan itinatayo ang pagsamba.
Kapag may ipinahayag si Allah tungkol sa Kanyang Sarili, o may tunay na ipinahayag tungkol sa Kanya ang Kanyang Sugo ﷺ, ang paniniwala sa pahayag na iyon ay bahagi ng pananampalataya sa kapahayagan.
Dahil dito, sa paglipas ng mga siglo, binigyang-pansin ng mga iskolar ng Islamikong paniniwala ang pagbanggit sa mga Katangian ni Allah na matatagpuan sa mga teksto at ang pagpapaliwanag kung paano dapat paniwalaan ang mga ito.
Halimbawa, binanggit ni al-Ajurri ang mga naiulat tungkol sa mga Daliri ng Pinakamaawain. Binanggit ni al-Baghawi ang Mukha, Mata, Kamay, pagdating, pagparito, pagbaba, pagtawa, at kagalakan. Binanggit naman ng ibang mga iskolar ang pag-istiwa sa Trono, pagbaba, at iba pang mga bagay na matatagpuan sa mga teksto.
Ang layunin nito ay hindi upang abalahin ang Muslim sa mga teoretikal na pagtatalo, kundi upang paniwalaan ang anumang dumating mula kay Allah at sa Kanyang Sugo ﷺ.
Ang pagkilala sa mga Katangian ay hindi lamang teoretikal na impormasyon.
Ang nakaaalam na si Allah ay Lubos na Nakakarinig ay mag-iingat sa kanyang mga salita. Ang naniniwalang Siya ay Lubos na Nakakakita ay laging aalalahaning nakikita siya ni Allah. Ang nakaaalam sa Kanyang awa ay hindi mawawalan ng pag-asa rito. Ang nakaaalam sa Kanyang kapangyarihan ay hindi iaasa ang kanyang puso sa mga nilikha. At ang nakaaalam sa Kanyang karunungan ay magkakaroon ng kapanatagan sa Kanyang pagtatakda at batas.
Gayundin, ang paniniwala sa mga Katangiang ipinahayag sa mga teksto at sa mga Banal na kilos ay nagpapalalim sa pagkilala ng Muslim sa kanyang Panginoon at nagpapalakas sa kanyang paniniwala sa kapahayagan.
Isang malinaw na halimbawa nito ang hadith tungkol sa pagbaba. Tunay na napatunayan mula sa Propeta ﷺ na si Allah ay bumababa sa pinakamababang langit sa huling ikatlong bahagi ng gabi at tinatawag ang Kanyang mga alipin upang manalangin at humingi ng kapatawaran.
Kaya ang paniniwala sa hadith na ito ay hindi lamang isang usapin ng paniniwala. Hinihikayat din nito ang Muslim na samantalahin ang oras na ito sa pagsamba at panalangin.
May pagkakaiba sa pagitan ng pundasyon ng pananampalataya at ng malalim na pag-aaral.
Naniniwala ang Muslim na si Allah ay nagtataglay ng mga Katangian ng ganap na pagiging perpekto, ipinapahayag niyang malaya si Allah sa lahat ng kakulangan, at pinaniniwalaan niya ang anumang tunay na napatunayan sa Quran at Sunnah.
Ngunit ang pag-aaral sa lahat ng detalye, pagtitipon ng mga pananaw ng iba’t ibang pangkat, at pagsasaulo ng mga pagtutol at teolohikal na debate ay hindi obligado sa bawat Muslim.
Hindi kinakailangang maging espesyalista sa mga usapin ng ‘aqidah ang karaniwang Muslim. Sa halip, dapat niyang matutuhan ang kinakailangan upang maging tama ang kanyang paniniwala at upang madagdagan ang kanyang pananampalataya.
Kung ang layunin ng tanong ay maunawaan ang teksto ng kapahayagan at paniwalaan ang ipinahayag ni Allah tungkol sa Kanyang Sarili, ito ay isang kapaki-pakinabang na tanong.
Ayon sa itinatakda ng fatwa, pinagtitibay para kay Allah ang anumang napatunayan sa kapahayagan tungkol sa Mukha, dalawang Kamay, dalawang Mata, at iba pang mga Katangian, habang tiyak na pinaniniwalaang ang mga ito ay naaangkop kay Allah at hindi katulad ng mga katangian ng mga nilikha.
Hindi dapat lumipat ang Muslim mula sa pag-unawa sa kahulugang ipinahayag ng teksto tungo sa pagtatangkang isipin kung paano ang Katangian, sapagkat ang paraan ng mga Katangian ni Allah ay kabilang sa mga bagay na hindi nakikita at hindi ipinaalam sa atin ni Allah.
Ang hinihingi ay pananampalataya at pagdakila, hindi ang pagbuo ng isang larawan sa isip tungkol sa Sarili ni Allah o sa Kanyang mga Katangian.
Ang pag-alam sa mga salungat na pananaw at kung paano sasagutin ang mga ito ay maaaring maging bahagi ng kapaki-pakinabang na kaalaman, lalo na para sa isang mag-aaral ng kaalaman o sa taong nakaharap sa isang pagdududa na nangangailangan ng sagot.
Ngunit mahalaga ang tamang pagkakasunod-sunod ng pag-aaral.
Mas mabuting matutuhan muna ng Muslim kung ano ang dapat niyang paniwalaan mula sa Quran at Sunnah at maunawaan ang mga pangunahing tuntunin tungkol sa mga Pangalan at Katangian ni Allah. Pagkatapos nito, maaari niyang pag-aralan ang mga salungat na pananaw ayon sa kanyang pangangailangan.
Ang agarang pagpasok sa mahahabang debate at masalimuot na terminolohiya nang walang matibay na pundasyon ay maaaring humantong sa higit na pagkalito sa halip na karagdagang kaalaman.
Kaya maaaring pagsamahin ang dalawang payo: huwag pabayaan ang pag-aaral sa mga Pangalan at Katangian ni Allah, ngunit huwag ding gawing puro pagtatalo tungkol sa mga pagkakaibang pang-‘aqidah ang buong buhay ng Muslim.
Ang pinakakapaki-pakinabang na paraan ay magsimula sa Quran at tunay na Sunnah, alamin ang kahulugan ng Pangalan o Katangian at ang mga epekto ng paniniwala rito sa pagsamba at pag-uugali, habang pinanghahawakan ang isang pangkalahatang prinsipyo:
Pagtibayin ang anumang pinagtibay ni Allah para sa Kanyang Sarili at anumang pinagtibay para sa Kanya ng Kanyang Sugo ﷺ, nang walang pagbaluktot o pagtanggi, at nang walang pagtatanong kung paano o paghahambing sa mga nilikha.
Dapat matuto ang isang tao nang paunti-unti. Magsimula siya sa malinaw na mga Pangalan at Katangian at sa mga epekto nito sa pananampalataya, pagkatapos ay lumipat sa mas detalyadong mga usapin kapag kinakailangan.
Ang pagkilala sa mga Katangian ni Allah ay hindi kaalamang walang pakinabang. Ito ay bahagi ng pagkilala ng Muslim sa kanyang Panginoon at ng kanyang paniniwala sa anumang dumating sa Quran at Sunnah. Habang nagiging mas tama ang pagkilala ng alipin kay Allah, lalo ring nadaragdagan ang kanyang pananampalataya, pagdakila, at pagsamba sa Kanya.
Ngunit hindi kinakailangang maging espesyalista ang bawat Muslim sa maseselang pagkakaiba sa pagitan ng iba’t ibang pangkat o gugulin ang kanyang oras sa mga teolohikal na pagtatalo.
Mas mabuting magsimula sa pagkilala kay Allah, sa Kanyang mga Pangalan at Katangian mula sa kapahayagan, at sa pag-unawa sa mga epekto ng mga ito sa pananampalataya at pagsamba. Pagkatapos ay maaari niyang pag-aralan ang mga usapin ng pagkakaiba at ang mga sagot sa mga pagdududa ayon sa kanyang pangangailangan at antas ng kaalaman.
At si Allah ang higit na nakaaalam.