Ang lahat ng papuri ay para kay Allah, at ang kapayapaan at pagpapala ay mapasa Sugo ni Allah. Pagkatapos nito:
Ayon sa pinagtitibay ng fatwa, si Allah, ang Kataas-taasan, ay tunay na nagsasalita. Nagsasalita Siya kailan Niya naisin at ng anumang Kanyang naisin, at ang Kanyang pananalita ay naririnig. Kabilang dito ang Qur’an, na tunay na sinabi ni Allah at narinig ni Jibril — kapayapaan ay sumakanya — mula sa Kanya.
Pinagtitibay din ng fatwa na ang pananalita ni Allah ay may mga titik at tinig sa paraang naaangkop sa Kanya, nang hindi inihahambing ang Kanyang tinig sa mga tinig ng mga nilikha. Ang pagtawag na nabanggit sa mga hadith ay tunay na pananalita at hindi lamang isang panloob na kahulugang umiiral sa Essence na hindi naririnig.
Ang pananalita ni Allah ay pinagtibay sa maraming tekstong ipinahayag. Sinabi ni Allah:
“At tunay na nakipag-usap si Allah kay Moises nang tuwiran.”
[An-Nisā’: 164]
At sinabi ni Allah kay Moises — kapayapaan ay sumakanya:
“O Moises! Tunay na pinili kita higit sa mga tao sa pamamagitan ng Aking mga mensahe at ng Aking pananalita.”
[Al-A‘rāf: 144]
At sinabi ni Allah:
“Nang makarating siya roon, tinawag siya: ‘O Moises! Tunay na Ako ang iyong Panginoon, kaya hubarin mo ang iyong mga sandalyas. Tunay na ikaw ay nasa banal na lambak ng Ṭuwā.’”
[Ṭā-Hā: 11–12]
Pinagtitibay ng mga tekstong ito na nakipag-usap si Allah kay Moises at tinawag Siya, at na narinig ni Moises — kapayapaan ay sumakanya — ang pananalita ng kanyang Panginoon.
Pinagtitibay ng fatwa na si Allah ay laging nagtataglay ng katangian ng pananalita at nagsasalita Siya kailan Niya naisin at ng anumang Kanyang naisin.
Binanggit nito mula kay Ibn Taymiyyah na ang pananaw ng nakararaming iskolar ng hadith at ng kanilang mga imam ay na nagsasalita si Allah ayon sa Kanyang kalooban at kapangyarihan, at ang Qur’an at ang iba pang mga ipinahayag na Aklat ay ang hindi nilikhang pananalita ni Allah.
Binanggit din mula kay Ibn Abi al-‘Izz na si Allah:
“Ay laging nagsasalita kapag Kanyang ninanais, kung kailan Niya ninanais, at kung paano Niya ninanais.”
Kaya ang katangian ng pananalita ay pinagtitibay para kay Allah, habang ang Kanyang mga partikular na pananalita ay nakaugnay sa Kanyang kalooban. Nagsasalita Siya kailan Niya naisin sa paraang naaangkop sa Kanya.
Ang Qur’an mismo ay binubuo ng mga surah, talata, salita, at titik, at ito ay pananalita ni Allah.
Sinabi ni Allah:
“At kung ang sinuman sa mga sumasamba sa iba bukod kay Allah ay humingi sa iyo ng proteksyon, bigyan mo siya nito upang marinig niya ang pananalita ni Allah.”
[At-Tawbah: 6]
Ayon sa fatwa, tunay na sinabi ni Allah ang Qur’an. Narinig ito ni Jibril — kapayapaan ay sumakanya — mula sa Kanya at pagkatapos ay ipinarating niya ito sa Propeta Muhammad ﷺ.
Kaya pinagtitibay ng fatwa na ang pananalita ni Allah ay hindi lamang isang panloob na kahulugan na pagkatapos ay ipinahayag ni Jibril o ng iba sa sarili nilang mga salita.
Ayon sa pananaw na pinagtitibay ng fatwa, nagsasalita si Allah sa pamamagitan ng tinig na naririnig, ngunit ang Kanyang tinig ay hindi katulad ng mga tinig ng mga nilikha.
Binanggit ng fatwa mula kay Imam al-Bukhari:
“Si Allah, ang Makapangyarihan at Dakila, ay tumatawag sa pamamagitan ng tinig na naririnig ng nasa malayo gaya ng pagkarinig dito ng nasa malapit.”
Pagkatapos ay nilinaw na hindi nito ibig sabihin na ang tinig ni Allah ay katulad ng mga tinig ng Kanyang mga nilikha.
Ang pangunahing tuntunin ay ang sinabi ni Allah:
“Walang anumang katulad Niya, at Siya ang Lubos na Nakaririnig, ang Lubos na Nakakakita.”
[Ash-Shūrā: 11]
Kaya pinagtitibay natin ang pananalita at tinig ayon sa mga teksto at sa fatwa, nang hindi iniisip ang kanilang eksaktong paraan at nang hindi inihahambing sa pananalita ng tao.
Tunay na naiulat mula sa Propeta ﷺ na sinasabi ni Allah, ang Kataas-taasan, sa huling ikatlong bahagi ng gabi:
“Sino ang mananalangin sa Akin upang sagutin Ko siya? Sino ang hihingi sa Akin upang bigyan Ko siya? Sino ang hihingi ng kapatawaran sa Akin upang patawarin Ko siya?”
Isinalaysay nina al-Bukhari at Muslim.
Ayon sa fatwa, ito ay tunay na pananalita ni Allah, ang Kataas-taasan, na nakaugnay sa Kanyang kalooban, at hindi lamang panloob na kahulugan na walang mga titik at walang tunog.
Hindi nito hinihingi na malaman natin kung paano nagaganap ang pananalita o tinig na ito, sapagkat ang paraan ng mga katangian ni Allah ay kabilang sa mga bagay na hindi nakikita at hindi ipinabatid sa atin.
Ang tinutukoy ng mga naniniwala sa konseptong ito ay isang kahulugang umiiral sa loob na hindi binubuo ng mga titik o tunog, habang ang binibigkas o isinusulat na mga salita ay pagpapahayag lamang ng kahulugang iyon.
Tinatanggihan ng fatwa na ito ang pagiging tunay na kahulugan ng pananalita ni Allah at pinagtitibay na ang ganitong pananaw ay hindi naaayon sa malinaw na kahulugan ng mga tekstong nagsasabing si Allah ay nagsalita, tumawag, at nagsabi, at na narinig ni Moises ang Kanyang pananalita.
Ipinapakita rin nito na ang mismong wika ay nag-iiba sa kung ano ang sinasabi ng isang tao sa kanyang sarili at sa kung ano ang tunay niyang binibigkas.
Sinabi ng Propeta ﷺ:
“Pinatawad ni Allah ang aking pamayanan sa mga bagay na sinasabi nila sa kanilang sarili hangga’t hindi nila ito ginagawa o binibigkas.”
Isinalaysay nina al-Bukhari at Muslim.
Kaya malinaw na pinag-iiba ng hadith ang panloob na pag-iisip at ang aktuwal na pagsasalita.
Hindi. Mahalagang punto ito upang maiwasan ang kalituhan.
Ang Qur’an ay pananalita ni Allah, ngunit ang tinig ng taong bumabasa ng Qur’an ay tinig ng bumabasa.
Ang tao, ang kanyang tinig, at ang kanyang mga galaw ay nilikha, ngunit ang mga salitang binibigkas ay pananalita ni Allah ayon sa kanilang pinagmulan at pagkakaugnay sa Kanya.
Kaya ang pagsasabing sinabi ni Allah ang Qur’an sa pamamagitan ng tinig ay hindi nangangahulugang ang mga tinig ng mga taong bumabasa nito ay tinig ni Allah.
Hindi.
Ang pagpapatibay na nagsasalita si Allah ay hindi nagbibigay ng pahintulot na subukang isipin kung paano ang Kanyang pananalita o tinig.
Kung paanong ang Essence ni Allah ay hindi katulad ng essence ng mga nilikha, gayundin ang Kanyang mga katangian ay hindi katulad ng kanilang mga katangian. Ang pananampalataya ay ang pagpapatibay sa napatunayan, pagtanggi sa anumang pagkakatulad, at hindi pagtatanong kung paano.
Ayon sa pinagtitibay ng fatwa, si Allah, ang Kataas-taasan, ay tunay na nagsasalita. Nagsasalita Siya kailan Niya naisin at ng anumang Kanyang naisin, at ang Kanyang pananalita ay may mga titik at naririnig na tinig sa paraang naaangkop sa Kanya, nang hindi katulad ng pananalita o mga tinig ng mga nilikha.
Ang Qur’an ay ang hindi nilikhang pananalita ni Allah. Sinabi ito ni Allah at narinig ito ni Jibril — kapayapaan ay sumakanya — mula sa Kanya. Tungkol naman sa mga tinig ng mga tao kapag binabasa nila ang Qur’an, ang mga iyon ay kanilang mga nilikhang tinig.
Kaya ang pagtawag na nabanggit sa hadith ng pagbaba ay tunay na pananalita ni Allah, ang Kataas-taasan, at hindi lamang “panloob na pananalita” na walang mga titik at tunog, habang kinakailangang iwasan ang pagtalakay sa kung paano ang pananalita o tinig ni Allah.
At si Allah ang higit na nakaaalam.