Ang lahat ng papuri ay para kay Allah, at ang kapayapaan at pagpapala ay mapasa Sugo ni Allah. Pagkatapos nito:
May pagkakaiba sa pagitan ng paghingi ng kanlungan kay Allah habang nagtatawassul sa Kanya sa pamamagitan ng isa sa Kanyang mga katangian, at ng pagtawag sa mismong katangian na para bang ito ay isang bagay na umiiral nang hiwalay kay Allah.
Ang pagsasabing “Humihingi ako ng kanlungan sa mga ganap na salita ni Allah” o “Humihingi ako ng kanlungan sa kadakilaan at kapangyarihan ni Allah” ay pinahihintulutan at napatunayan sa Sunnah, sapagkat ang mga katangian ni Allah ay taglay Niya at hindi mga nilikhang umiiral nang hiwalay sa Kanya.
Ngunit kung ang isang tao ay naglalayong tawagin ang mismong katangian na para bang isa itong hiwalay na nilalang na nakakarinig, sumasagot, at kumikilos sa sarili nitong kakayahan, ito ang ipinagbabawal.
Tunay na naiulat na sinabi ng Propeta ﷺ:
“Sinumang tumigil sa isang lugar at pagkatapos ay magsabi: ‘Humihingi ako ng kanlungan sa mga ganap na salita ni Allah laban sa kasamaan ng Kanyang nilikha,’ walang anumang makapipinsala sa kanya hanggang sa umalis siya sa lugar na iyon.”
Isinalaysay ni Muslim.
Ginagamit din ng Propeta ﷺ ang sumusunod na panalangin upang humingi ng proteksyon para kina al-Hasan at al-Husayn — kalugdan nawa silang dalawa ni Allah:
“Humihingi ako ng kanlungan sa mga ganap na salita ni Allah laban sa bawat demonyo, bawat mapaminsalang nilalang, at bawat mapaminsalang masamang mata.”
Isinalaysay ni al-Bukhari.
Tunay ding naiulat na itinuro ng Propeta ﷺ kay ‘Uthman ibn Abi al-‘As — kalugdan nawa siya ni Allah — na kapag nakararamdam siya ng sakit ay sabihin:
“Humihingi ako ng kanlungan sa kadakilaan at kapangyarihan ni Allah laban sa kasamaan ng aking nararamdaman at kinatatakutan.”
Isinalaysay ni Muslim.
Ang mga tekstong ito ay malinaw na patunay sa pagiging pinahihintulutan ng paghingi ng kanlungan sa pamamagitan ng mga salita, kadakilaan, at kapangyarihan ni Allah.
Sapagkat ang mga katangian ni Allah ay hindi mga bagay na umiiral nang hiwalay at malaya mula sa Kanya.
Kapag sinabi ng isang Muslim:
“Humihingi ako ng kanlungan sa kadakilaan ni Allah,”
hindi niya iniisip na ang “kadakilaan” ay isang hiwalay na nilalang na kanyang nilalapitan sa halip na si Allah. Sa halip, humihingi siya ng kanlungan kay Allah, na nagtataglay ng katangian ng kadakilaan, habang nagtatawassul sa Kanya sa pamamagitan ng katangiang ito.
Gayundin, kapag sinabi niya:
“Humihingi ako ng kanlungan sa mga ganap na salita ni Allah,”
humihingi siya ng kanlungan kay Allah, na nagtataglay ng katangian ng pananalita, habang nagtatawassul sa Kanya sa pamamagitan ng Kanyang mga salita.
Dahil dito, binanggit ng fatwa mula kay Ibn Abi al-‘Izz na ang sinumang nagsasabing “Humihingi ako ng kanlungan sa kadakilaan ni Allah” ay humingi ng kanlungan sa isang katangian ni Allah at hindi sa iba bukod kay Allah, sapagkat ang katangian ay hindi hiwalay sa Siyang inilalarawan nito.
Ang tawassul sa pamamagitan ng mga katangian ni Allah ay ang paghingi ng alipin sa kanyang Panginoon habang binabanggit ang isang katangiang naaangkop sa kanyang hinihiling.
Halimbawa, maaari niyang sabihin:
“O Allah, sa pamamagitan ng Iyong awa, humihingi ako ng saklolo,”
o:
“Humihingi ako ng kanlungan sa Iyong kadakilaan,”
o:
“Humihingi ako ng kanlungan sa Iyong kapangyarihan.”
Sa lahat ng mga pahayag na ito, si Allah ang tunay na tinutukoy, habang ang awa, kadakilaan, at kapangyarihan ay Kanyang mga katangian na ginagamit ng alipin sa pagtawassul sa Kanya.
Kaya hindi kinakailangang banggitin nang hiwalay ang salitang “Allah” sa bawat pahayag upang si Allah ang maging tinutukoy. Ang sinabi ng Propeta ﷺ na “Humihingi ako ng kanlungan sa mga salita ni Allah” ay malinaw na nangangahulugang paghingi ng kanlungan kay Allah sa pamamagitan ng Kanyang katangian ng pananalita.
Ito ay ang pagtrato sa katangian na para bang umiiral ito nang hiwalay kay Allah at pagkatapos ay direktang pagdarasal dito batay sa ganitong paniniwala.
Nagbigay ang fatwa ng mga halimbawa:
“O kapatawaran ni Allah, patawarin mo ako,”
o:
“O kadakilaan ni Allah, bigyan mo ako ng karangalan,”
kung ang nagsasalita ay naglalayong kausapin ang mismong katangian bilang isang bagay na hiwalay kay Allah at may sariling kakayahang sumagot at kumilos.
Iba ito sa pagsasabing:
“O Allah, patawarin Mo ako sa pamamagitan ng Iyong kapatawaran,”
o:
“Humihingi ako ng kanlungan sa Iyong kadakilaan.”
Sa unang kalagayan, ang mismong katangian ay ginawang hiwalay na tinatawag at dinadalanginan; sa ikalawa, si Allah ang tinatawag at ang Kanyang katangian ang ginagamit bilang paraan ng tawassul sa Kanya.
Kailangang tingnan ang layunin ng taong nagsasabi nito.
Binanggit ng fatwa mula kay Shaykh Ibn ‘Uthaymin na kung ang isang tao ay nagsasabing “O awa ni Allah” at ang kanyang layunin ay hilingin kay Allah na saklawin siya ng Kanyang awa, at hindi niya layuning tawagin ang awa mismo bilang isang hiwalay na bagay, kung gayon ang kanyang layunin ay tila may wastong kahulugan.
Ngunit kung naniniwala siyang ang “awa” ay isang hiwalay na entidad na nakakarinig sa kanyang panalangin at nagbibigay sa kanya ng awa, ito ang ipinagbabawal na kahulugan.
Kaya mahalaga rito ang kahulugan at layunin, bagaman mas mainam at mas ligtas sa kalituhan ang paggamit ng malinaw na mga panalanging napatunayan sa Sunnah.
Ayon sa pinagtitibay ng fatwa, oo.
Ginamit ng ilang mga dakilang imam ng Ahl al-Sunnah ang hadith na ito bilang patunay na ang pananalita ni Allah ay hindi nilikha, sapagkat itinuro ng Propeta ﷺ ang paghingi ng kanlungan sa mga salita ni Allah.
Binanggit ng fatwa mula kay Imam al-Bukhari:
“Dito ay may patunay na ang pananalita ni Allah ay hindi nilikha at ang lahat ng iba pa ay nilikha.”
Binanggit din nito mula kay Ibn Taymiyyah na ginamit ng mga iskolar ang pagiging pinahihintulutan ng paghingi ng kanlungan sa mga salita ni Allah bilang patunay na ang Kanyang pananalita ay hindi nilikha.
Hindi.
Ito ang pangunahing punto na nag-aalis sa kalituhan.
Kapag pinag-uusapan natin ang kaalaman, kapangyarihan, awa, kadakilaan, o pananalita ni Allah, hindi natin tinutukoy ang mga nilikhang umiiral nang mag-isa at hiwalay kay Allah.
Kaya ang pag-iisip ng isang essence na ganap na walang mga katangian, o ng mga katangiang umiiral nang mag-isa at hiwalay kay Allah, ay hindi ang ibig sabihin kapag pinag-uusapan ang mga katangian ni Allah.
Dito natin nauunawaan kung bakit ang pagsasabing “Humihingi ako ng kanlungan sa kadakilaan ni Allah” ay hindi paghingi ng kanlungan sa iba bukod kay Allah.
Mas mainam na gamitin ang mga panalanging tunay na napatunayan at malinaw, kabilang ang:
“Humihingi ako ng kanlungan sa mga ganap na salita ni Allah laban sa kasamaan ng Kanyang nilikha.”
At:
“Humihingi ako ng kanlungan sa kadakilaan at kapangyarihan ni Allah laban sa kasamaan ng aking nararamdaman at kinatatakutan.”
Pinahihintulutan ding magtawassul kay Allah sa pamamagitan ng Kanyang mga pangalan at katangian. Halimbawa:
“O Allah, sa pamamagitan ng Iyong awa, kaawaan Mo ako,”
o:
“O Allah, sa pamamagitan ng Iyong kaalaman at kapangyarihan, piliin Mo para sa akin ang mabuti.”
Malinaw sa mga pahayag na ito na ang panalangin ay nakatuon kay Allah, ang Kataas-taasan.
Ang paghingi ng kanlungan at pagtawassul kay Allah sa pamamagitan ng Kanyang mga katangian ay pinahihintulutan at malinaw na napatunayan sa Sunnah, gaya ng:
“Humihingi ako ng kanlungan sa mga ganap na salita ni Allah,”
at:
“Humihingi ako ng kanlungan sa kadakilaan at kapangyarihan ni Allah.”
Hindi nito ibig sabihin na dinadalanginan ang isang katangian nang hiwalay kay Allah, sapagkat ang Kanyang mga katangian ay taglay Niya at hindi hiwalay sa Kanya. Ang humihingi ng kanlungan sa mga salita ni Allah ay humihingi ng kanlungan kay Allah, na nagtataglay ng katangian ng pananalita; at ang humihingi ng saklolo sa pamamagitan ng Kanyang awa ay humihingi ng saklolo kay Allah, na nagtataglay ng katangian ng awa.
Ang ipinagbabawal ay ang sadyang pagdarasal sa mismong katangian bilang isang entidad na hiwalay kay Allah, na nakakarinig, sumasagot, at kumikilos sa sarili nitong kakayahan.
Sa ganitong paraan, nawawala ang anumang tila pagsasalungatan sa pagitan ng pagbabawal sa pagdarasal sa isang katangian at ng mga tunay na hadith na nagtuturo ng paghingi ng kanlungan at pagtawassul kay Allah sa pamamagitan ng Kanyang mga katangian.
At si Allah ang higit na nakaaalam.