Ang lahat ng papuri ay para kay Allah, at nawa'y sumakanya ang kapayapaan at mga pagpapala ni Allah ang Kanyang Sugo.
Ang pangunahing prinsipyong itinuro ng Qur'an at ng Sunnah ay na ang sinumang namatay ng tunay at ganap na kamatayan ay hindi na muling babalik sa buhay sa mundong ito. Itinakda ni Allah ang takdang oras para sa bawat tao, at kapag dumating na ang oras na iyon, ang tao ay lilipat sa Barzakh (ang kalagayang nasa pagitan ng kamatayan at Araw ng Muling Pagkabuhay) at hindi na babalik sa mundong ito hanggang sa Araw ng Pagkabuhay na Muli. Sinabi ni Allah:
"At ipinagbabawal na sa alinmang bayang Aming winasak na sila ay makababalik." (Qur'an 21:95)
At sinabi rin Niya:
"Hindi kailanman ipagpapaliban ni Allah ang takdang oras ng sinumang kaluluwa kapag dumating na ang kanyang oras." (Qur'an 63:11)
Pinatutunayan din ito ng hadith ni Abdullah ibn Amr (kalugdan nawa siya ni Allah at ang kanyang ama). Isinalaysay rito na binuhay ni Allah ang ama ni Jabir ibn Abdullah (kalugdan nawa silang dalawa ni Allah) matapos siyang maging martir. Nang hilingin niyang makabalik sa mundong ito upang muling maging martir alang-alang kay Allah, ipinaalam sa kanya ni Allah na nauna nang naitatag ang Kanyang pasya: walang sinumang babalik sa buhay sa mundong ito matapos ang tunay na kamatayan.
Tungkol naman sa mga kuwentong kumakalat tungkol sa mga taong diumano'y namatay at muling nabuhay matapos ang ilang oras o ilang araw, hindi maaaring gamitin ang mga ito bilang katibayan na ang isang tunay na namatay ay bumalik sa buhay. Sa maraming ganitong kaso, pansamantalang humihinto lamang ang ilang mahahalagang palatandaan ng buhay, o kaya'y nagkakamali ang mga tao sa pag-aakalang namatay na ang isang tao kahit hindi pa siya nakaranas ng tunay na biyolohikal na kamatayan. Pagkaraan nito, siya ay muling nagkakamalay o gumagaling. Walang tao ang maaaring magpatunay nang may katiyakan na ang isang tao ay tunay na namatay at pagkatapos ay bumalik sa mundong ito. Kadalasan, ang mga ganitong ulat ay batay lamang sa mga haka-haka o hindi napatunayang mga salaysay.
Tungkol naman sa mga pangyayaring binanggit sa Qur'an kung saan may ilang patay na muling binuhay—gaya ng mga taong pinatay ni Allah at pagkatapos ay binuhay muli, ang lalaking pinatay ni Allah sa loob ng isang daang taon, o ang pinaslang na lalaki mula sa mga Angkan ni Israel—ang lahat ng ito ay mga natatanging himala at tanda na ginawa ni Allah para sa mga tiyak na layunin at karunungan. Hindi maaaring gamitin ang mga ito bilang batayan upang ipaliwanag ang mga karaniwang pangyayari o gawing pangkalahatang tuntunin para sa lahat ng panahon.
Tungkol naman sa aklat na "Man 'Asha Ba'da al-Mawt" (Ang Nabuhay Pagkatapos ng Kamatayan) ni Imam Ibn Abi ad-Dunya, maaaring isipin ng mambabasa mula sa pamagat nito na may mga taong tunay na namatay at muling nabuhay. Ngunit sa katotohanan, karamihan sa nilalaman nito ay hindi nagpapatunay nito. Marami sa mga salaysay ay tungkol sa mga taong nagsalita bago pa ganap na mangyari ang kanilang kamatayan o matapos silang magising mula sa matinding pagkawala ng malay. Bukod dito, ang ilan sa mga salaysay sa aklat ay may mahihinang kadena ng pagsasalaysay (isnad). Karaniwan noon sa ilang mga iskolar ng hadith ang pagsama-sama ng mga salaysay kasama ang kanilang mga isnad nang hindi kinakailangang magbigay ng hatol sa bawat isa kung ito ba ay matibay o mahina.
Sa kabuuan: Ang pangkalahatang tuntunin ay na ang sinumang namatay ng tunay at ganap na kamatayan ay hindi na babalik sa buhay sa mundong ito. Ang mga makabagong kuwento ay hindi sapat na katibayan upang patunayan ang kabaligtaran, at karamihan sa mga ito ay maaaring ipaliwanag bilang maling pagdedeklara ng kamatayan o mga sitwasyong hindi pa talaga nagkaroon ng ganap na kamatayan. Ang mga pagbuhay sa mga patay na binanggit sa Qur'an ay mga natatanging himala na ipinahayag ni Allah at hindi maaaring gawing batayan sa paghusga sa mga karaniwang pangyayari.
At si Allah ang Higit na Nakaaalam.