Ang papuri ay kay Allah, at nawa’y ang kapayapaan at mga pagpapala ay mapasa Sugo ni Allah. Pagkatapos nito:
Ayon sa nilalaman ng fatwa na ito, pinagtitibay para kay Allah, ang Kataas-taasan, ang katangian ng “paa” ayon sa pagkakabanggit nito sa tunay na Sunnah. Ang mga katangiang naiulat sa kapahayagan ay pinagtitibay sa paraang naaangkop sa Kanyang kamahalan, nang hindi inihahambing ang mga ito sa mga katangian ng mga nilalang at nang hindi sinusubukang isipin ang kanilang eksaktong paraan o anyo. Ang pagkakapareho ng pangalan ng isang katangian sa pagitan ng Tagapaglikha at nilalang ay hindi nangangahulugang magkapareho ang realidad o paraan nito.
Naitala nang mapagkakatiwalaan sa Sahih al-Bukhari at Sahih Muslim, mula kay Anas ibn Malik, kalugdan nawa siya ni Allah, na sinabi ng Propeta ﷺ:
“Patuloy na magsasabi ang Impiyerno: ‘Mayroon pa bang iba?’, hanggang sa ilagay ng Panginoon ng Kapangyarihan ang Kanyang paa rito. At sasabihin nito: ‘Sapat na, sapat na, sa Iyong kapangyarihan!’ at ang ilan sa mga bahagi nito ay magsisiksikan patungo sa isa’t isa.”
Iniulat nina al-Bukhari at Muslim.
Sa isa pang hadith na nasa dalawang Sahih:
“Tungkol naman sa Apoy, hindi ito mapupuno hanggang sa ilagay Niya rito ang Kanyang paa, at sasabihin nito: ‘Sapat na, sapat na...’”
Ayon sa fatwa, ipinakikita ng mga tekstong ito ang pagpapatibay ng katangian ng “paa” o “binti” para kay Allah, ang Kataas-taasan, sa paraang naaangkop sa Kanya.
Binanggit din ng fatwa ang iniulat mula kay Ibn Abbas, kalugdan nawa sila ng Allah:
“Ang Kursi ay lugar ng dalawang paa, samantalang walang sinuman ang makapagtatantiya sa kadakilaan ng Trono.”
Binanggit din ang iba pang mga salaysay tungkol dito at na may ilang iskolar na nagpatunay sa pagiging mapagkakatiwalaan ng salaysay na iniuugnay kay Ibn Abbas.
Hindi.
Ang pangunahing prinsipyo rito ay ang sinabi ni Allah:
“Walang anumang katulad Niya, at Siya ang Lubos na Nakaririnig, ang Lubos na Nakakakita.”
[Qur’an 42:11]
Pinagtitibay ng Qur’an para kay Allah ang pandinig at paningin, kahit ang mga nilalang ay inilalarawan din bilang may pandinig at paningin. Gayunpaman, hindi ito nangangahulugan na ang pandinig ni Allah ay katulad ng pandinig ng tao o ang Kanyang paningin ay katulad ng paningin ng tao.
Gayundin, ang simpleng pagkakapareho ng salitang “paa” ay hindi nangangahulugang magkapareho ang realidad o paraan nito.
Ang katangian ay naaangkop sa nilalang na pinag-uukulan nito.
Binanggit ng fatwa ang isang mahalagang punto: ang pagkakapareho sa pangalan ng isang katangian ay hindi nangangahulugang magkapareho ang realidad nito kahit sa pagitan ng mga nilalang.
Ang paa ng tao ay hindi katulad ng paa ng elepante at hindi rin katulad ng paa ng ibon, ngunit ginagamit ang salitang “paa” para sa kanilang lahat.
Maaari ring gamitin ang isang salita para sa mga bagay na lubhang magkakaiba habang nananatiling magkakaiba ang kanilang mga realidad.
Kung posible ang pagkakaiba ng mga nilalang kahit pareho ang pangalan ng katangian, higit na makabuluhan at higit na malaki ang pagkakaiba ng katangian ng Tagapaglikha sa mga katangian ng Kanyang mga nilalang.
Kaya hindi tama na mula sa pagsasabing “Si Allah ay may paa” ay isipin agad ang isang paa na katulad ng paa ng tao o hayop.
Hindi.
Ang paglipat mula sa pangalan ng katangian tungo sa pag-iisip ng isang partikular na tungkulin o anyo ay pagpasok sa usapin ng “paano” nang walang katibayan.
Kapag sinabi nating si Allah ay may paa, pinagtitibay natin ang katangian ayon sa pagkakabanggit nito sa teksto. Hindi natin pagkatapos sasabihin: “Kung gayon, tiyak na ganito ang tungkulin nito,” dahil hindi tayo binigyan ng kaalaman tungkol sa paraan o anyo nito.
Ang pagkakamali ay ang paggamit ng ating kaalaman tungkol sa paa ng isang nilalang bilang pamantayan sa pag-unawa sa katangian ni Allah.
Kaya ipinaliwanag ng fatwa na ang pagsasabing “ang binti ay sumusuporta sa anumang nasa ibabaw nito” at pagkatapos ay ipilit ang ganitong kahulugan sa katangian ni Allah ay nangangahulugang una nating inisip ang paraan nito, at pagkatapos ay itinayo natin ang pagtutol batay sa imahinasyong iyon.
Ang ibig sabihin nito ay ang realidad at paraan ng isang katangian ay naaayon sa nilalang na pinag-uukulan nito.
Ang pandinig ng tao ay naaangkop sa tao, samantalang ang pandinig ni Allah ay naaangkop kay Allah.
Ang kaalaman ng nilalang ay limitado at nakukuha lamang, samantalang ang kaalaman ni Allah ay ganap at hindi ito nauna sa kamangmangan.
Gayundin, ang itinatag na katangian ng paa ay isang katangiang naaangkop kay Allah, Luwalhati at Kataas-taasan Siya, at hindi maaaring ihambing sa mga paa ng mga nilalang.
Dahil dito, binanggit ng fatwa mula kay al-Dhahabi na ang kamay, paa, at iba pang mga katangian ay ayon sa nilalang na pinag-uukulan ng mga ito, at ang simpleng pagkakapareho ng salita ay hindi nangangahulugang magkapareho ang mga katangian.
Hindi.
Sinabi ni Allah:
“Walang anumang katulad Niya.”
[Qur’an 42:11]
Binanggit din ng fatwa ang sinabi ni al-Tahawi:
“Hindi Siya naaabot ng mga imahinasyon, hindi Siya nasasaklaw ng mga pang-unawa, at hindi Siya katulad ng mga tao.”
At binanggit din mula kay Ibn Qudamah:
“Hindi Siya maaaring ilarawan ng mga isipan sa pamamagitan ng pag-iisip, at hindi Siya maaaring isipin ng mga puso sa pamamagitan ng pagbuo ng larawan.”
Ang hinihingi ay maunawaan ang kahulugan ng teksto at maniwala rito, hindi ang bumuo ng mental na larawan kung paano ang katangian.
Ang pangunahing prinsipyo ay bumalik ang Muslim sa mga tekstong kapahayagan at sa mga salita ng mapagkakatiwalaang mga iskolar, at huwag itayo ang kanyang paniniwala sa mga haka-haka o mga putol-putol na debateng materyal.
Ang pag-iisip tungkol sa mga pagtutol ay maaaring maging kapaki-pakinabang sa mag-aaral ng kaalaman kung ito ay nakabatay sa wastong mga prinsipyo at alam niyang paghiwalayin ang pagpapatibay ng kahulugan mula sa pag-iisip ng eksaktong paraan. Ngunit hindi ito dapat maging palagiang pagkaabala sa mga detalyeng walang tekstong kapahayagan.
Ayon sa nilalaman ng fatwa na ito, ang katangian ng “paa” ay pinagtitibay para kay Allah batay sa tunay na Sunnah, at pinagtitibay ito ng Muslim nang walang paghahalintulad o pagtukoy sa eksaktong paraan nito.
Ang pagkakapareho ng salitang “paa” sa pagitan ng Tagapaglikha at nilalang ay hindi nangangahulugang magkapareho ang realidad o paraan nito, tulad din ng pagkakapareho ng mga salitang pandinig, paningin, at kaalaman na hindi nangangahulugang may pagkakatulad sa realidad.
Tungkol naman sa pagsasabing ang paa ay kinakailangang may partikular na anyo o gumaganap ng partikular na tungkuling kilala sa mga nilalang, ito ay pagpasok sa usapin ng isang paraan na hindi ipinabatid sa atin.
Ang tamang pamamaraan ay: pagtibayin ang anumang naiulat sa kapahayagan, tanggihan ang anumang pagkakahawig sa mga nilalang, at huwag makialam sa pagtukoy kung paano ito.
At si Allah ang higit na nakaaalam.