Ang lahat ng papuri ay para kay Allah, at nawa’y ang kapayapaan at mga pagpapala ay mapasakanya ng Sugo ni Allah. Pagkatapos nito:
Ang mas matibay na pananaw ay ang “As-Satīr” ay binibigkas na may fatḥah sa sīn at kasrah sa tā’, ayon sa padron ng “Raḥīm”; kaya ito ay binibigkas na “Satīr.” Ito ang pagbigkas na pinili ng karamihan sa mga iskolar, bagama’t may ilang nagpahintulot na bigkasin ito nang may kasrah at pagdodoble ng tā’: “Sittīr.”
Ang Pangalan na “As-Satīr” sa Sunnah
Inilarawan ng Propeta ﷺ si Allah bilang “Satīr” sa hadith na isinalaysay ni Imam Ahmad (17970), Abu Dawud (4012), at an-Nasa’i (406), kung saan sinabi ng Propeta ﷺ:
“Katotohanan, si Allah ay Mahiyain at Tagapagtakip.”
Ipinaliwanag ni al-Bayhaqi na ang “Satīr” ay nangangahulugang tinatakpan ni Allah ang mga pagkukulang ng Kanyang mga alipin, hindi Niya sila inilalantad o ipinapahiya, at minamahal Niya na takpan ng Kanyang mga alipin ang kanilang sarili at iwasan ang mga bagay na makapagdudulot sa kanila ng kahihiyan.
Paano binigkas ng mga iskolar ang salitang “Satīr”?
Nagkaroon ng pagkakaiba ng pananaw ang mga iskolar tungkol sa wastong pagbigkas ng salitang ito at binanggit nila ang ilang paraan.
Karamihan sa mga iskolar ay nagsabing ito ay binibigkas na may fatḥah sa sīn at kasrah sa tā’: Satīr, ayon sa padron ng “Raḥīm.” Ito ang pagbigkas na binanggit nina Ibn al-Athir, as-Suyuti, ash-Shawkani, at iba pa.
Ipinaliwanag ni Ibn al-Athir na ito ay nasa morpolohikal na padron na “faʿīl” na may kahulugan ng aktibong tagaganap, na nagpapahiwatig na minamahal ni Allah ang pagtatakip at pangangalaga.
Gayundin, binigkas ito ni as-Suyuti bilang “Satīr,” ayon sa padron ng “Raḥīm.”
Binanggit ni al-Ithyubi na ito ang kilalang anyo sa mga aklat ng wikang Arabic at hindi pinagtibay ng mga dalubwika ang pagbigkas na may pagdodoble ng katinig. Kaya itinuring niyang walang sapat na suporta sa mga aklat ng wika ang pagbigkas na may kasrah at pagdodoble ng tā’, at pinili niya ang pagbigkas na may fatḥah at walang pagdodoble.
Tama bang sabihin ang “Sittīr”?
May ilang iskolar na nag-ulat ng ibang paraan ng pagbigkas sa Pangalan, na may kasrah sa sīn at pagdodoble ng tā’: Sittīr, ayon sa padron ng “Ṣiddīq.”
Kabilang sa kanila si al-Munawi, na binigkas ito nang may kasrah at pagdodoble at ipinaliwanag ito bilang nangangahulugang Siyang nagtatakip ng mga kapintasan at mga bagay na kahiya-hiya.
May ilang iskolar din na nagpahintulot sa dalawang paraan. Iniulat ni al-Fattani al-Hindi na maaaring bigkasin ang salita nang may kasrah at pagdodoble, at maaari rin itong bigkasin na may fatḥah sa sīn at walang pagdodoble ng tā’. Ang dalawang paraang ito ay binanggit din sa ilang komentaryo ng hadith.
Kaya ang pagbigkas na may pagdodoble ay hindi isang pananaw na walang batayan sa mga iskolar, ngunit hindi ito ang mas matibay na pagbigkas sa usaping ito.
Bakit mas pinipili ang “Satīr”?
Lumilitaw na mas matibay ang pagbigkas na may fatḥah sa sīn at kasrah sa tā’ dahil sa dalawang dahilan:
Una: ito ang kilalang pagbigkas sa mga aklat ng wikang Arabic at ito rin ang pinili ng karamihan sa mga iskolar na tumalakay sa pagbigkas ng salitang ito.
Ikalawa: karaniwan ang padron na “faʿīl” sa mga Pangalan at Katangian ni Allah, tulad ng Raḥīm, Qadīr, Karīm, at ʿAzīz. Kaya mas matibay at mas angkop na unawain ang “Satīr” ayon sa kilalang padrong ito kaysa ilagay ito sa ibang padron na hindi gaanong ginagamit sa mga salitang papuri at sa Magagandang Pangalan ni Allah.
Dahil dito, sinabi ni Sheikh ʿAbd al-Rahman al-Barrak na ang tamang pagbigkas ay “Satīr,” at ito ang wastong anyo kapwa sa wika at ayon sa naisalaysay na riwayah.
Maaari bang ilarawan ang isang tao bilang “Satīr”?
Ginamit din ang anyong ito upang ilarawan ang isang tao. Mapagkakatiwalaang naiulat sa Sahih al-Bukhari (3404) at Sahih Muslim (339), mula kay Abu Hurayrah, kalugdan nawa siya ni Allah, na sinabi ng Propeta ﷺ tungkol kay Moises, sumakanya nawa ang kapayapaan:
“Si Moises ay isang lalaking lubhang mahiyain at mapagtakip; walang bahagi ng kanyang balat ang nakikita dahil sa kanyang matinding pagkamahiyain.”
Ang dalawang paraan ng pagbigkas — may pagdodoble at walang pagdodoble — ay naiulat din tungkol sa salitang ito sa hadith.
Gayunman, kailangang pag-ibahin ang paggamit ng paglalarawang ito para sa isang nilalang at ang pagsasalita tungkol kay Allah at paggamit ng salita bilang isang Pangalan para sa Kanya. Ang layunin dito ay tukuyin ang mas wastong pagbigkas ng Pangalan na binanggit sa hadith tungkol kay Allah, at ang mas matibay na anyo ay “Satīr.”
Buod
Ang mas matibay na pananaw tungkol sa pagbigkas ng Pangalan ni Allah na “As-Satīr” ay “Satīr,” na may fatḥah sa sīn at kasrah sa tā’, ayon sa padron ng “Raḥīm.” Ito ang pagbigkas na pinili ng karamihan sa mga iskolar at mga dalubwika.
Samantala, ang “Sittīr,” na may kasrah sa sīn at pagdodoble ng tā’, ay pinahintulutan ng ilang iskolar at nabanggit sa ilang aklat ng komentaryo ng hadith, ngunit hindi ito ang mas matibay na pagbigkas.
At si Allah ang higit na nakaaalam