Ang lahat ng papuri ay para kay Allah, at nawa’y ang kapayapaan at mga pagpapala ay mapasakanya ng Sugo ni Allah. Pagkatapos nito:
Naniniwala tayo sa lahat ng ipinahayag ni Allah, ang Kataas-taasan, tungkol sa Kanyang mga katangian, kabilang ang pagpapakita at pagbaba, sa paraang naaayon sa Kanyang Kadakilaan, nang hindi inihahambing ang Kanyang mga katangian sa mga katangian ng mga nilalang at nang hindi sinusubukang tukuyin kung paano ang mga ito. Ang pagpapakita at pagbaba ay dalawang magkaibang katangian din sa kahulugan, kaya hindi tama na sukatin ang isa ayon sa isa pa.
Dapat nating ituro sa ating mga anak na si Allah, Luwalhatiin at Kataas-taasan Siya, ay walang kapantay at walang katulad. Sinabi ni Allah:
{Walang anumang katulad Niya, at Siya ang Lubos na Nakakarinig, ang Lubos na Nakakakita} [Ash-Shura: 11].
Naniniwala tayo sa mga katangian ni Allah ayon sa kung paano Niya ipinahayag ang mga ito tungkol sa Kanyang Sarili o ayon sa ipinahayag ng Kanyang Sugo ﷺ, habang naniniwalang ang mga katangiang ito ay hindi katulad ng mga katangian ng mga nilalang.
Kayang gawin ni Allah ang hindi kayang gawin ng mga tao. Naririnig Niya ang lahat ng tinig, nakikita Niya ang lahat ng Kanyang nilikha, at ginagawa Niya ang anumang Kanyang naisin. Ang mga gawa ng Lumikha, Luwalhatiin Siya, ay hindi dapat sukatin ayon sa mga gawa ng mga nilalang.
Kaya kapag ipinabatid sa atin ni Allah o ng Kanyang Sugo ﷺ ang tungkol sa pagbaba ni Allah, naniniwala tayo sa pagbaba na ito sa paraang naaayon kay Allah, nang hindi iniisip kung paano ito nangyayari at nang hindi ito inihahambing sa pagbaba ng isang nilalang.
Mahalagang pag-ibahin ang pagpapakita at pagbaba. Hindi kinakailangang ang bawat katangian ni Allah ay magkaroon ng parehong epekto na dulot ng isa pang katangian.
Ang pagpapakita ay nangangahulugan ng paglitaw o pagiging hayag sa paningin. Ipinabatid ni Allah ang tungkol sa Kanyang pagpapakita sa bundok sa kuwento ni Musa, sumakanya nawa ang kapayapaan. Sinabi Niya:
{Sinabi niya: “Panginoon ko, ipakita Mo ang Iyong Sarili sa akin upang makita Kita.” Sinabi Niya: “Hindi mo Ako makikita, ngunit tumingin ka sa bundok; kung mananatili ito sa kanyang lugar, makikita mo Ako.” Ngunit nang magpakita ang kanyang Panginoon sa bundok, ginawa Niya itong durog, at bumagsak si Musa na walang malay} [Al-A‘raf: 143].
Binanggit ni Ibn Kathir sa kanyang tafsir ng talatang ito ang ilang pahayag ng mga naunang iskolar tungkol sa kahulugan ng pagpapakita. Kabilang dito na nang magpakita si Allah sa bundok, may lumitaw dito na hindi nito kayang tiisin, kaya naging durog ang bundok at bumagsak si Musa, sumakanya nawa ang kapayapaan, na walang malay. Binanggit din ni at-Tabari ang katulad na paliwanag sa kanyang tafsir ng talata.
Ipinapakita nito na ang nangyari sa bundok ay may kaugnayan sa pagpapakitang binanggit sa talata, at hindi tama na gawing kinakailangang epekto ito ng bawat iba pang katangian ni Allah, ang Kataas-taasan.
Tungkol naman sa pagbaba, naniniwala tayo sa napatunayang nakasaad sa mga mutawatir na hadith: na si Allah, Luwalhatiin at Kataas-taasan Siya, ay bumababa gabi-gabi sa pinakamababang langit sa huling ikatlong bahagi ng gabi, sa paraang naaayon sa Kanyang Kadakilaan at Kamahalan.
Hindi natin alam kung paano nangyayari ang pagbaba na ito, at hindi tayo pinahihintulutang isipin ito o tukuyin ang paraan nito sa pamamagitan ng paghahambing sa pagbaba ng mga nilalang.
Ang pagbaba ni Allah ay hindi katulad ng pagbaba ng mga tao, na karaniwang nangangailangan ng paglipat mula sa isang lugar patungo sa iba. Ang pagpapatunay sa Kanyang pagbaba ay hindi nangangahulugan na ito ay tulad ng kilos ng mga nilalang o na kinakailangang magkaroon ito ng parehong epekto ng kanilang mga ginagawa.
Sa halip, naniniwala tayo na Siya, Luwalhatiin Siya, ay bumababa sa pinakamababang langit habang Siya ay nasa ibabaw ng Kanyang Trono, higit sa lahat ng Kanyang nilikha, at hindi natin ganap na nauunawaan kung paano ito nangyayari, sapagkat ang mga katangian ni Allah ay hindi katulad ng mga katangian ng Kanyang mga nilalang.
Sinabi ni Allah:
{At hindi nila Siya kayang saklawin ng kaalaman} [Ta-Ha: 110].
Dito makikita na ang tanong kung bakit walang nahahawakang o nakikitang pangyayari sa mundo sa oras ng pagbaba ay nakabatay sa paghahambing ng pagbaba ng Lumikha sa pagbaba ng nilalang. Hindi tama ang paghahambing na ito sapagkat walang anumang katulad ni Allah at hindi dapat isipin ang Kanyang mga katangian sa anyo ng mga katangian ng tao.
Ang tungkulin ng isang Muslim ay patunayan ang anumang pinatunayan ni Allah para sa Kanyang Sarili, o pinatunayan para sa Kanya ng Kanyang Sugo ﷺ, nang walang pagbabago o pagtanggi, at nang hindi tinutukoy kung paano o naghahambing.
Kung paanong naniniwala tayo na si Allah ay nakakarinig at nakakakita nang hindi natin iniisip kung paano ang Kanyang pandinig at paningin, gayundin naniniwala tayo sa Kanyang pagbaba at pagpapakita sa paraang naaayon sa Kanya, Luwalhatiin Siya, nang hindi pinipilit na alamin kung paano.
Ang pagkakaiba sa pagitan ng mga katangian ng Lumikha at ng mga katangian ng nilalang ay isang mahalagang prinsipyo sa pananampalataya. Ang pagkakapareho sa pangalan o pangkalahatang kahulugan ay hindi nangangahulugan ng pagkakapareho sa tunay na katangian o sa paraan.
Ang pagpapakita at pagbaba ay dalawang napatunayang katangian ni Allah, ang Kataas-taasan, ngunit magkaiba ang mga ito sa kahulugan at hindi dapat sukatin ang isa ayon sa isa pa. Ang pagpapakita sa bundok ay nagresulta sa ipinahayag ni Allah—na ang bundok ay naging durog at si Musa ay bumagsak na walang malay. Tungkol naman sa pagbaba sa pinakamababang langit sa huling ikatlong bahagi ng gabi, naniniwala tayo rito ayon sa napatunayang nasa Sunnah, nang walang pagtutulad, nang hindi tinutukoy kung paano, at nang hindi iniisip ang paraan nito.
Ang pangkalahatang prinsipyong sumasaklaw sa lahat ng ito ay ang sinabi ni Allah:
{Walang anumang katulad Niya, at Siya ang Lubos na Nakakarinig, ang Lubos na Nakakakita} [Ash-Shura: 11].
At si Allah ang higit na nakaaalam.