Ang lahat ng papuri ay para kay Allah, at ang kapayapaan at mga pagpapala ay sumakanya nawa ang Sugo ni Allah. Pagkatapos nito:
Ang pagsasabing ang mga katangian ni Allah ay Siya ring Kanyang Essensya ay maling pahayag, sapagkat humahantong ito alinman sa pagtanggi sa mga katangian at pagpapatunay sa isang essensyang walang mga katangian, o sa paghahalo ng kahulugan ng Essensya at ng kahulugan ng katangian. Ang paninindigan ng Ahl al-Sunnah wa’l-Jama‘ah ay ang pagpapatunay sa mga katangian ng kasakdalan na pinatunayan ni Allah para sa Kanyang Sarili, habang kinikilala ang pagkakaiba sa konsepto ng Essensya at ng katangian, nang walang paghahalintulad kay Allah sa Kanyang mga nilikha at nang walang pagtanggi sa Kanyang mga katangian.
Ayon sa Ahl al-Sunnah, ang katangian ay yaong umiiral sa Essensya at siyang ikinakatangian nito, gaya ng kaalaman, kapangyarihan, awa, pandinig, at paningin.
Kaya kapag sinabi: “Si Allah ay Ganap na Maalam,” ang ibig sabihin ay: isang Essensyang may katangian ng kaalaman. At kapag sinabi: “Si Allah ay Ganap na Nakakarinig,” ang ibig sabihin ay: isang Essensyang may katangian ng pandinig.
Dapat ding tandaan na ang isang essensyang ganap na walang anumang katangian ay walang tunay na pag-iral sa panlabas na realidad. Maaaring isipin o ipagpalagay ng isip ang isang essensyang inihiwalay sa mga katangian, ngunit sa realidad, walang essensya na umiiral nang walang anumang katangian.
Itinanggi ng Mu‘tazilah ang mga katangian sa pag-aakalang ang pagpapatunay sa mga katangiang umiiral kay Allah ay mangangahulugan ng pagkakaroon ng maraming walang simula o maraming diyos. Mali ang pangangatwirang ito, sapagkat ang dami ng mga katangian ay hindi nangangahulugan ng dami ng mga essensya.
Halimbawa, ang isang tao ay iisang nilalang, ngunit maaari siyang ilarawan sa maraming katangian gaya ng pandinig, paningin, kaalaman, at kakayahan. Hindi ito nangangahulugan na siya ay maraming tao.
Dahil dito, sinabi ng Mu‘tazilah na si Allah ay Nakaaalam sa pamamagitan ng Kanyang Essensya, Makapangyarihan sa pamamagitan ng Kanyang Essensya, at Buháy sa pamamagitan ng Kanyang Essensya, at hindi sa pamamagitan ng kaalaman, kapangyarihan, at buhay na umiiral sa Kanya.
Ang ilan sa kanila ay nagpahayag nito sa ibang paraan at nagsabi: “Siya ay Nakaaalam sa pamamagitan ng isang kaalamang siyang Kanyang Essensya,” kaya ginawa nilang ang katangian mismo ay ang Essensya. Humahantong ito sa pagsasabing ang kaalaman ay mismong Essensya.
Ipinaliwanag ni al-Shahrastani na itinanggi ng Mu‘tazilah ang mga walang-simulang katangian dahil inakala nilang ang pagpapatunay sa mga ito ay mangangahulugang nakikibahagi ang mga ito kay Allah sa pagiging walang simula. Kaya ibinalik nila ang kaalaman, kapangyarihan, at buhay sa mismong Essensya sa halip na ituring ang mga ito bilang mga katangiang umiiral sa Kanya.
Ang pagsasabing ang katangian ay Siya ring Essensya ay naghahalo sa dalawang realidad na magkaiba sa konsepto.
Ang kaalaman ay iba sa kapangyarihan sa kahulugan; ang kapangyarihan ay iba sa awa, at ang awa ay iba sa pandinig. Ang lahat ng ito ay mga katangiang napatunayan para kay Allah, bagama’t iisang Essensya lamang ang inilalarawan ng mga ito.
Kaya ang pagsasabing “ang kaalaman ay ang Essensya” ay hindi tunay na nagpapatunay sa kahulugan ng kaalaman. Sa halip, ginagawa nito ang katangian at ang inilalarawan nito bilang iisang bagay sa konsepto, na hindi tama.
Sa kabilang banda, hindi rin tama na sabihin nang walang paglilinaw: “Ang mga katangian ni Allah ay iba kay Allah,” kung ang ibig sabihin nito ay may mga bagay na hiwalay kay Allah o may mga umiiral na malaya at hiwalay sa Kanya. Mali rin ito.
Pinatutunayan ng Ahl al-Sunnah ang mga katangian ni Allah at hindi sila basta gumagamit ng mga malalabong pananalitang ito nang walang paglilinaw.
Kaya hindi dapat sabihin nang walang kondisyon: “Ang mga katangian ay Allah,” at hindi rin dapat sabihin nang walang kondisyon: “Ang mga katangian ay iba kay Allah,” sapagkat maaaring maglaman ang mga pananalitang ito ng wastong kahulugan at maling kahulugan.
Ang wastong pagpapaliwanag ay:
Ipinaliwanag ni Ibn Abi al-‘Izz al-Hanafi, kaawaan nawa siya ni Allah, na ang paggamit ng salitang “iba” sa usaping ito ay malabo. Kaya kinakailangan ang paglilinaw upang hindi humantong ang pananalita sa maling kahulugan.
Mahalagang pag-ibahin ang dami ng mga katangian at ang dami ng mga essensya.
Si Allah, Kaluwalhatian at Kataas-taasan sa Kanya, ay Iisa at walang katambal, ngunit Siya ay inilalarawan sa kaalaman, kapangyarihan, buhay, pandinig, paningin, awa, kadakilaan, at iba pang mga katangian ng kasakdalan.
Ang mga katangiang ito ay hindi ginagawang maraming diyos si Allah, gaya rin na ang dami ng katangian ng isang nilikha ay hindi ginagawa itong maraming tao.
Dahil dito, naiulat mula kay Imam Ahmad, kaawaan nawa siya ni Allah, sa kanyang pagtugon sa Jahmiyyah, na hindi dapat sabihin: “Allah at ang Kanyang kaalaman” o “Allah at ang Kanyang kapangyarihan” sa paraang maaaring magpahiwatig ng pagdami. Sa halip ay sinasabi: “Allah kasama ng Kanyang kaalaman at kapangyarihan.” Siya ay iisang Diyos, na may mga katangian ng kasakdalan.
Kaya kapag sinabi ng Muslim: “Nagpapakupkop ako kay Allah,” siya ay nagpapakupkop kay Allah, ang banal na Essensyang may mga katangian ng kasakdalan.
At kapag sinabi niya: “Nagpapakupkop ako sa kadakilaan ni Allah,” siya ay nagpapakupkop sa isa sa mga katangian ni Allah. Hindi nito ibig sabihin na siya ay nagpapakupkop sa iba bukod kay Allah, sapagkat ang kadakilaan ni Allah ay isang katangiang umiiral sa Kanya.
Ang pagsasabing ang mga katangian ni Allah ay Siya ring Kanyang Essensya ay mali kung ang ibig sabihin nito ay pagtanggi sa mga katangian o paggawa sa mga katangian bilang mga salita lamang na walang tunay na kahulugan.
Ang paninindigan ng Ahl al-Sunnah ay patunayan ang mga katangian ni Allah ayon sa kung paano Niya pinatunayan ang mga ito para sa Kanyang Sarili, habang pinatutunayan na si Allah ay iisang Essensya na may mga katangian ng kasakdalan, at na ang mga katangian ay hindi mga hiwalay na essensya mula sa Kanya at hindi maaaring ituring na mga bagay na nakahiwalay kay Allah.
Ang mga katangian ay naiiba sa Essensya sa konsepto at kahulugan, ngunit hindi sila “iba kay Allah” sa kahulugan ng paghihiwalay o pagiging malaya sa Kanya.
At si Allah ang higit na nakaaalam.