Ang Pagpapatuloy sa Pagkakasala

Ang lahat ng papuri ay para kay Allah, at nawa'y sumakanya ang kapayapaan at mga pagpapala ni Allah ang Kanyang Sugo.

Ayon sa Ahl as-Sunnah wa al-Jama'ah, ang istihlal (ang paniniwalang ang ipinagbawal ni Allah ay pinahihintulutan) ay nangangahulugang ang isang tao ay naniniwala na ang isang bagay na ipinagbawal ni Allah ay legal o pinahihintulutan. Halimbawa, ang paniniwalang ang pangangalunya, pag-inom ng alak, o riba (patubong ipinagbabawal sa Islam) ay pinahihintulutan, kahit alam niyang malinaw itong ipinagbawal ni Allah at ng Kanyang Sugo. Ang ganitong paniniwala ay itinuturing na kawalan ng pananampalataya (kufr) kung ito ay may kinalaman sa isang bagay na kilalang-kilala sa Islam na ipinagbabawal, at ang tao ay walang wastong dahilan gaya ng kamangmangan o maling pagpapakahulugan.

Ngunit ang simpleng paggawa ng kasalanan, ang patuloy na paggawa nito, o ang paulit-ulit na paggawa nito ay hindi nangangahulugang itinuturing na itong pinahihintulutan, hangga't nananatili ang paniniwala ng tao na ito ay ipinagbabawal at kinikilala niya ang hatol ni Allah tungkol dito, kahit na siya ay nadaig ng kanyang pagnanasa o ng kahinaan ng kanyang pananampalataya. Kaya ang taong umiinom ng alak, nangangalunya, o nakikilahok sa riba habang sinasabi: "Alam kong ito ay ipinagbabawal, ngunit natalo ako ng aking pagnanasa," ay nananatiling isang makasalanang Muslim na nakagawa ng malaking kasalanan, at hindi nagiging hindi mananampalataya dahil lamang sa paggawa ng kasalanang iyon.

Gayundin, ang pagkagusto sa isang kasalanan ay hindi laging may iisang kahulugan. Kung ang dahilan nito ay ang likas na pagnanasa ng tao habang naniniwala pa rin siyang ito ay ipinagbabawal, ito ay tanda ng kahinaan ng pananampalataya ngunit hindi siya inilalabas sa Islam. Gayunpaman, tungkulin niyang labanan ang kanyang sarili at magsisi kay Allah. Subalit kung ang pagmamahal sa kasalanan ay bunga ng pag-ayaw sa hatol ni Allah, pagtanggi sa Kanyang pagbabawal, o kawalan ng kasiyahan sa Kanyang batas, ito ay sumasalungat sa pananampalataya, sapagkat ang tunay na mananampalataya ay tinatanggap ang hatol ni Allah kahit ito ay salungat sa kanyang sariling pagnanasa.

Dahil dito, pinag-iba ng mga iskolar ang taong nagkakasala ngunit nananatiling nagpapasakop sa hatol ni Allah, at ang taong tumatanggi sa hatol ni Allah o may pagmamataas na ayaw itong tanggapin. Ang una ay isang makasalanang Muslim na may kulang na pananampalataya, samantalang ang ikalawa ay maaaring mahulog sa kufr kung natugunan ang lahat ng mga kundisyon para sa takfir at walang umiiral na wastong hadlang.

Gayunpaman, ang patuloy na paggawa ng mga kasalanan ay isang malaking panganib, sapagkat pinahihina at pinatitigas nito ang puso. Kung hindi magsisisi ang tao, maaari itong maging dahilan upang unti-unti siyang lumayo sa katotohanan. Dahil dito, sinabi ng ilan sa mga unang matutuwid na Muslim:

"Ang mga kasalanan ay daan patungo sa kawalan ng pananampalataya."

Ibig sabihin, ang mga kasalanan ay maaaring maging daan na humahantong sa kufr, kahit na ang mga ito mismo ay hindi pa kufr.

Sa kabuuan: Ang istihlal ay ang paniniwalang ang ipinagbawal ni Allah ay pinahihintulutan; hindi ito ang simpleng paggawa ng ipinagbabawal na gawain. Ang sinumang nagpapatuloy sa isang kasalanan habang naniniwalang ito ay ipinagbabawal ay nananatiling isang makasalanang Muslim at hindi nagiging hindi mananampalataya dahil lamang dito. Ngunit ang sinumang tumanggi sa pagbabawal nito, namuhi sa hatol ni Allah tungkol dito, o tumangging magpasakop sa Kanyang batas ay nahuhulog sa uri ng istihlal na maaaring maglabas sa isang tao sa Islam, kung natugunan ang lahat ng kundisyon ng takfir at wala ang mga kinikilalang hadlang ayon sa Sharia.

At si Allah ang Higit na Nakaaalam.