Ang lahat ng papuri ay para kay Allah, at nawa’y ang kapayapaan at mga pagpapala ni Allah ay mapasakanyang Sugo. Pagkatapos nito:
Ang salaysay mula kay Ibn Abbas, kalugdan silang dalawa ni Allah, ay hindi nagpapahiwatig na ang mga tekstong tungkol sa mga katangian ni Allah ay kabilang sa mga malabong teksto na hindi nalalaman ang kahulugan. Ang pinakamalawak na maaaring ipahiwatig nito ay na ang tekstong naglalaman ng katangian ng paa ay naging malabo sa ilang tao, o na ang tinutukoy ay ang tunay na realidad at paraan ng katangian na tanging si Allah lamang ang nakaaalam. Tungkol naman sa pangunahing kahulugan ng mga salitang tumutukoy sa mga katangian sa wikang Arabic, ang mga ito ay hindi hindi-alam, habang pinaniniwalaang ang paraan at tunay na realidad ng mga katangian ni Allah ay hindi katulad ng mga katangian ng mga nilikha.
Isinalaysay ni Abd al-Razzaq mula kay Ibn Tawus, mula sa kanyang ama, na nagsabi:
“Narinig ko ang isang lalaki na nagsasalaysay kay Ibn Abbas ng hadith na ito ni Abu Hurayrah. Pagkatapos ay tumayo ang isang lalaki at nanginig. Sinabi ni Ibn Abbas: ‘Ano ang bumabagabag sa mga taong ito? Nakakakita sila ng patnubay sa mga malinaw nitong teksto at napapahamak sila sa mga malabong teksto nito.’”
Ang hadith na narinig ng lalaki ay ang hadith ni Abu Hurayrah, kalugdan siya ni Allah, kung saan sinabi ng Propeta ﷺ tungkol sa Impiyerno:
“Hindi ito mapupuno hanggang sa ilagay Niya rito ang Kanyang binti — o sinabi niya: ang Kanyang paa — at sasabihin nito: Sapat na, sapat na, sapat na.”
Naiulat din mula kay Ibn Abbas, kalugdan silang dalawa ni Allah, tungkol sa kalagayan ng mga Khawarij sa Qur’an:
“Naniniwala sila sa mga malinaw nitong teksto at napapahamak sila sa mga malabong teksto nito.”
Ang ibig sabihin ng “malabo” dito ay yaong nagiging hindi malinaw sa isang tao, kaya sa halip na tanggapin ang teksto ay tinututulan niya ito, itinatanggi, o binibigyan ng maling interpretasyon.
Ang ganitong uri ay tinatawag na relatibong kalabuan, sapagkat maaaring malinaw ang isang bagay sa isang iskolar ngunit malabo sa iba.
Tungkol naman sa kalabuan na ang tunay na realidad ay tanging si Allah lamang ang nakaaalam, ito ay tumutukoy sa mga bagay na ang eksaktong realidad o oras ng pagdating ay inilaan ni Allah ang kaalaman para sa Kanyang Sarili, gaya ng oras ng Huling Araw at mga katulad nito.
Walang naiulat mula sa alinman sa mga naunang henerasyon na itinuring nila ang mga teksto tungkol sa mga Pangalan at Katangian ni Allah bilang mga malabong teksto na hindi mauunawaan ang kahulugan.
Kahit ipalagay na ang sinabi ni Ibn Abbas ay naglalagay sa hadith na ito sa mga malabong teksto, maaaring isa sa dalawang bagay ang ibig sabihin:
Binanggit nina Ibn Jarir al-Tabari at Ibn al-Jawzi ang iba’t ibang pahayag ng mga naunang iskolar tungkol sa kahulugan ng mga malabong teksto, ngunit hindi nila isinama ang mga talata tungkol sa mga katangian sa mga malabong teksto na hindi mauunawaan ang kahulugan.
Higit pang nagpapatunay nito ang naiulat mula kay Ibn Abbas, kalugdan silang dalawa ni Allah, na sinasabi niya:
“Ako ay kabilang sa mga matatag sa kaalaman na nakaaalam sa interpretasyon nito.”
Isinalaysay ito ni Ibn Abi Najih mula kay Mujahid mula kay Ibn Abbas.
Kaya mahirap iugnay kay Ibn Abbas ang pananaw na ang mga salitang tumutukoy sa mga katangian ay wala talagang nalalamang kahulugan, habang ang pahayag niyang ito tungkol sa interpretasyon ng mga malabong teksto ay napatunayan mula sa kanya.
Dapat makilala ang pagkakaiba sa pagitan ng kahulugan ng katangian at paraan ng katangian.
Ang mga salitang gaya ng kamay, mukha, paa, at mga daliri ay may kilalang kahulugan sa wikang Arabic, at hindi wastong sabihing walang kahulugan ang mga salitang ito.
Ngunit ang paraan kung paano taglay ni Allah ang mga katangiang ito ay kabilang sa mga bagay na hindi nakikita at hindi natin nalalaman, sapagkat sinabi ni Allah:
“Walang anumang katulad sa Kanya, at Siya ang Ganap na Nakakarinig, ang Ganap na Nakakakita.” [Ash-Shura 42:11]
Nalalaman natin ang pangunahing kahulugan ng pandinig, paningin, kamay, at mukha sa wika, ngunit hindi natin nalalaman ang paraan ng mga katangian ni Allah, at hindi natin inihahalintulad ang mga ito sa mga katangian ng mga nilikha.
Ito ang kahulugan ng sinasabi ng Ahl al-Sunnah tungkol sa mga teksto ng mga katangian:
Pinagtitibay natin ang mga ito ayon sa pagkakapahayag sa mga ito, nang walang pagbabago o pagkakaila, at nang hindi tinutukoy kung paano o inihahalintulad.
Ipinaliwanag ni Shaykh al-Islam Ibn Taymiyyah, kaawaan siya ni Allah, na ang pagsasabing hindi nalalaman ang interpretasyon ng isang bagay ay hindi nangangahulugang hindi nalalaman ang kahulugan nito. Hindi itinuring ng mga naunang iskolar ang mga teksto ng mga katangian na parang mga salitang banyaga na hindi mauunawaan ang kahulugan. Sa halip, pinagtibay nila ang mga kahulugang ipinahihiwatig ng mga teksto at tinanggihan ang mga interpretasyon ng mga nagkakaila o nagbabago sa mga katangian.
Ang salitang ta’wil (interpretasyon) ay ginagamit sa mga teksto sa dalawang kahulugan:
Una: pagpapaliwanag at paglilinaw ng kahulugan.
Isang halimbawa nito ang sinabi ni Allah:
“Ipabatid mo sa amin ang interpretasyon nito.” [Yusuf 12:36]
Ibig sabihin: ipaliwanag mo sa amin ang kahulugan nito.
Ikalawa: ang tunay na realidad ng isang bagay, ang kinahinatnan nito, at ang aktwal na katuparan nito.
Isang halimbawa nito ang sinabi ni Yusuf, sumakanya ang kapayapaan:
“Ito ang interpretasyon ng aking panaginip noon.” [Yusuf 12:100]
Ibig sabihin: ito ang tunay na realidad at katuparan na kinahinatnan ng panaginip.
Samakatuwid, ang pagsasabing hindi nalalaman ang interpretasyon ng ilang bagay ay hindi nangangahulugang hindi nalalaman ang kanilang pangunahing kahulugan sa wika.
Ang salaysay mula kay Ibn Abbas, kalugdan silang dalawa ni Allah, ay hindi nagpapahiwatig na ang mga katangian ni Allah — gaya ng kamay, mukha, paa, at mga daliri — ay kabilang sa mga malabong bagay na hindi nalalaman ang kahulugan.
Sa halip, maaaring unawain ang kanyang sinabi bilang pagtukoy sa relatibong kalabuan, na nagiging hindi malinaw sa ilang tao, o sa paraan at tunay na realidad ng katangian, na inilaan ni Allah ang kaalaman para sa Kanyang Sarili.
Tungkol naman sa pangunahing kahulugan ng mga salitang tumutukoy sa mga katangian, ang mga ito ay kilala sa wikang Arabic, habang pinaniniwalaan na ang paraan ng mga katangian ni Allah ay hindi natin nalalaman at hindi katulad ng mga katangian ng mga nilikha.
At si Allah ang higit na nakaaalam.