Ang lahat ng papuri ay para kay Allah, at nawa'y sumakanya ang kapayapaan at mga pagpapala ni Allah ang Kanyang Sugo.
Ang nabanggit na hadith ay hasan (mabuti at mapagkakatiwalaan). Isinalaysay ito ni Ibn Hibban at ng iba pa, at itinuring na hasan ng maraming iskolar, kabilang si Shaykh Al-Albani. Ang kahulugan nito ay isang matinding babala laban sa pagmamadaling akusahan ang mga Muslim ng kawalan ng pananampalataya (kufr) o pagtatambal kay Allah (shirk) nang walang karapatan.
Ang kahulugang ito ay pinatutunayan din ng sinabi ng Propeta Muhammad ﷺ:
"Kapag sinabi ng isang tao sa kanyang kapatid: 'O hindi mananampalataya!', ang paratang na iyon ay babalik sa isa sa kanilang dalawa. Kung totoo ang kanyang sinabi, ito ay mapapatunayan laban sa isa; ngunit kung hindi, ang paratang ay babalik sa nagsabi nito."
Ipinakikita nito ang napakalaking panganib ng pagdeklara sa isang tao bilang hindi mananampalataya nang walang sapat na kaalaman o malinaw na katibayan.
Gayunpaman, ang babalang ito ay hindi tumutukoy sa isang taong nagsasabing ang isang gawain ay kufr o shirk kapag malinaw nang itinatag ng Sharia, batay sa mapagkakatiwalaang mga patunay, na ang gawaing iyon ay talagang kabilang dito. Sa halip, ito ay tumutukoy sa taong walang katarungang nag-aakusa sa isang Muslim ng pagiging hindi mananampalataya o nagtatambal kay Allah nang walang katibayan. Ang sinumang magsabi sa isang Muslim: "Ikaw ay isang hindi mananampalataya" o "Ikaw ay isang nagtatambal kay Allah," samantalang wala siyang kasalanang ganoon, ay nakagawa ng isang napakalaking kasalanan.
Sa kabilang banda, kung ang isang tao ay gumawa ng isang salita o kilos na malinaw na itinuturing ng Sharia bilang kufr o shirk, pinahihintulutan—at kung minsan ay kinakailangan—na ipaliwanag ang hatol tungkol sa mismong gawain, halimbawa sa pagsasabing: "Ang gawaing ito ay shirk," o "Ang pahayag na ito ay kufr," sapagkat ang pagpapaliwanag ng mga hatol ng Sharia ay isang tungkulin. Hindi ito kabilang sa babalang binanggit sa hadith.
Ngunit ang paghatol sa isang tiyak na tao bilang hindi mananampalataya o nagtatambal kay Allah ay may mahigpit na mga pamantayan ayon sa Ahl as-Sunnah wa al-Jama'ah. Hindi ito pinahihintulutan maliban kung natugunan ang lahat ng mga kundisyon ng takfir at nawala ang lahat ng kinikilalang hadlang. Kabilang sa pinakamahalagang kundisyon ang:
Dahil dito, pinag-iba ng mga iskolar ang paghatol sa isang gawain at paghatol sa taong gumawa nito. Maaaring ang isang gawain ay tunay na kufr o shirk, ngunit ang taong gumawa nito ay hindi agad maaaring ideklarang hindi mananampalataya hangga't hindi malinaw na naipapaliwanag sa kanya ang katibayan at wala nang umiiral na kinikilalang hadlang.
Samakatuwid, ang isang taong nananawagan sa Tawhid (ang Kaisahan ni Allah) at nagbababala laban sa pagsamba sa mga libingan o paghingi ng tulong sa mga yumao ay maaaring ipaliwanag, kapag ito ay pinatutunayan ng Sharia, na ang mga gawaing ito ay shirk. Gayunpaman, hindi siya dapat magmadaling ideklara ang mga partikular na tao bilang hindi mananampalataya hangga't hindi natutugunan ang lahat ng mga kundisyong itinakda ng Islam.
Sa kabuuan: Ang hadith ay mapagkakatiwalaan sa kahulugan nito at nagsisilbing isang matinding babala laban sa walang batayang pag-akusa sa mga Muslim ng kufr o shirk. Kapag ang isang gawain o pahayag ay malinaw na itinatag ng Sharia bilang kufr o shirk, nararapat ipaliwanag ang hatol tungkol sa gawaing iyon. Ngunit ang pagdeklara sa isang tiyak na tao bilang hindi mananampalataya ay pinahihintulutan lamang matapos maiparating sa kanya ang katibayang Islamiko, matugunan ang lahat ng kundisyon ng takfir, at mawala ang lahat ng kinikilalang hadlang.
At si Allah ang Higit na Nakaaalam.