Ang lahat ng papuri ay para sa Allah, at ang kapayapaan at mga pagpapala ay mapasakanya nawa ang Sugo ng Allah. Pagkatapos nito:
Ang tuntunin ayon sa Ahl as-Sunnah wa’l-Jama‘ah ay ang mga Katangian ng Allah ay pinagtitibay lamang sa pamamagitan ng kapahayagan. Kaya walang Katangiang pinagtitibay maliban kung may mapananaligang katibayan mula sa Qur’an o Sunnah. Ang anumang tunay na napatunayan ay pinagtitibay nang walang pagbabago ng kahulugan, pagtanggi, pagtatanong kung paano, o paghahalintulad sa mga nilikha. Batay rito, hindi pinagtitibay para sa Allah ang Katangian ng “tainga” dahil walang tunay at tahasang katibayan na nagpapatunay nito.
Pinagtitibay ng Ahl as-Sunnah para sa Allah ang anumang pinagtibay Niya para sa Kanyang Sarili sa Kanyang Aklat at anumang pinagtibay ng Kanyang Sugo ﷺ tungkol sa Kanya, sa paraang angkop sa Kanyang Kadakilaan, nang hindi Siya inihahalintulad sa Kanyang mga nilikha.
Sinabi ni Imam Ahmad — kaawaan nawa siya ng Allah:
“Ang Allah ay hindi inilalarawan maliban sa kung paano Niya inilarawan ang Kanyang Sarili o kung paano Siya inilarawan ng Kanyang Sugo. Hindi lalampas sa Qur’an at hadith.”
Ito ay isang mahalagang prinsipyo tungkol sa mga Katangian, sapagkat ang katuwiran lamang ay hindi maaaring magpatibay nang nakapag-iisa ng mga Katangian para sa Allah na hindi binanggit sa kapahayagan.
Sa ilang salaysay ay may hadith mula kay ‘Uqbah ibn ‘Amir — kalugdan nawa siya ng Allah — kung saan sinabi ng Propeta ﷺ:
“Tunay na ang ating Panginoon ay Lubos na Nakaririnig at Lubos na Nakakakita.”
At itinuro niya ang kanyang mga mata.
Sa isang salaysay na iniulat ni Ad-Darimi, binanggit ang pagturo sa mga mata at mga tainga.
Gayunpaman, ang simpleng pagturo sa mga tainga sa salaysay na ito ay hindi sapat upang pagtibayin ang Katangian ng “tainga” para sa Allah, sapagkat ang pagpapatibay sa mga banal na Katangian ay nangangailangan ng katibayang nagpapakita na ang nabanggit ay talagang isang Katangian ng Allah, at hindi lamang pagbanggit o pagturo sa isang bahagi ng katawan sa konteksto ng pagpapaliwanag ng pandinig at paningin.
Itinakda ng mga iskolar na tungkol sa anumang bagay na walang katibayang nagpapatibay o nagtatanggi rito bilang Katangian ng Allah, nararapat na huminto at huwag itong pagtibayin o itanggi.
Walang tunay at tahasang teksto tungkol sa Katangian ng “tainga” na nangangailangan ng pagpapatibay nito para sa Allah. Kaya hindi wastong ituring ito na isa sa mga napatunayang banal na Katangian.
Ipinaliwanag ni Shaykh ‘Abd ar-Rahman al-Barrak — kaawaan nawa siya ng Allah — ang prinsipyong ito: anumang bagay na walang katibayang nagpapakita ng pagpapatibay o pagtanggi rito, maging sa tahasang teksto, sa ipinahihiwatig nito, o sa kinakailangang bunga nito, ay dapat iwan nang walang pagpapatibay o pagtanggi.
Binanggit niya ang tainga bilang halimbawa at ipinaliwanag na nararapat huminto tungkol dito—hindi ito pinagtitibay at hindi rin itinatanggi—sapagkat walang katibayang nagpapatunay nito.
Iba ito sa mga Katangiang napatunayan sa mga tekstong ipinahayag, tulad ng pandinig, paningin, mga mata, mga kamay, at mukha. Ang mga ito ay pinagtitibay ayon sa pagkakahayag sa mga ito, habang itinatanggi ang anumang pagkakatulad ng mga Katangian ng Allah sa mga katangian ng mga nilikha.
Maaaring isipin ng ilang tao na ang pagpapatibay sa Katangian ng pandinig ay kinakailangang mangahulugan ng pagpapatibay sa tainga, dahil ang mga nilikha ay nakaririnig sa pamamagitan ng kanilang mga tainga.
Hindi ito kinakailangan, sapagkat ang Allah ay hindi katulad ng Kanyang mga nilikha, at hindi pinahihintulutang ihambing ang Kanyang mga Katangian sa mga katangian ng mga nilikha.
Sinabi ng Allah:
“Walang anumang katulad Niya, at Siya ang Lubos na Nakaririnig, ang Lubos na Nakakakita.”
[Ash-Shura 42:11]
Ang Allah ay Lubos na Nakaririnig at Lubos na Nakakakita. Pinagtitibay natin para sa Kanya ang anumang pinagtibay Niya para sa Kanyang Sarili at hindi tayo lumalampas sa mga tekstong ipinahayag upang magpatibay ng mga bagay na hindi pinagtibay ng kapahayagan.
Hindi pinagtitibay para sa Allah ang Katangian ng “tainga” dahil walang tunay at tahasang katibayan na nagpapatunay nito. Tungkol sa mga Katangiang walang katibayang ipinahayag, nararapat na huminto at huwag itong pagtibayin o itanggi.
Tungkol naman sa pandinig, paningin, dalawang mata, at iba pang napatunayan sa mga tekstong ipinahayag, pinagtitibay ang mga ito para sa Allah sa paraang angkop sa Kanyang Kadakilaan, nang walang paghahalintulad at nang hindi nagtatanong kung paano.
At ang Allah ang higit na nakaaalam.