Ang lahat ng papuri ay para sa Allah, at ang kapayapaan at mga pagpapala ay mapasakanya nawa ang Sugo ng Allah. Pagkatapos nito:
Pinahihintulutang mag-tawassul sa Allah sa pamamagitan ng Kanyang mga Pangalan at Katangiang napatunayan sa Qur’an at Sunnah. Kabilang dito ang Katangian ng pagtawa. Pinahihintulutan din ang pananalangin gamit ang mga salitang binanggit sa mga teksto tungkol sa pagmamadali, sa paraang naaangkop sa Allah, nang hindi tinutukoy kung paano ito nagaganap at nang hindi Siya inihahalintulad sa Kanyang mga nilikha.
Ang tawassul sa Allah sa pamamagitan ng Kanyang mga Pangalan at Katangian ay lehitimo at napatunayan sa Sunnah. Ang Propeta ﷺ ay nagsasabi:
“O Allah, nagpapakupkop ako sa Iyong kasiyahan laban sa Iyong galit, sa Iyong pagpapatawad laban sa Iyong kaparusahan, at nagpapakupkop ako sa Iyo mula sa Iyo. Hindi ko kayang bilangin ang lahat ng papuri sa Iyo; Ikaw ay gaya ng pagpuri Mo sa Iyong Sarili.”
Iniulat ni Muslim (486).
Sa hadith ni ‘Uthman ibn Abi al-‘As — kalugdan nawa siya ng Allah — itinuro sa kanya ng Propeta ﷺ na sabihin:
“Nagpapakupkop ako sa Allah at sa Kanyang Kapangyarihan laban sa kasamaan ng aking nararamdaman at kinatatakutan.”
Iniulat ni Muslim (2202).
Ipinapakita nito ang pagiging lehitimo ng paghiling sa Allah at pag-tawassul sa Kanya sa pamamagitan ng Kanyang mga Pangalan at Katangian.
Sinabi ni Shaykh al-Islam Ibn Taymiyyah — kaawaan nawa siya ng Allah:
“Ang paghiling sa Allah sa pamamagitan ng Kanyang mga Pangalan, Katangian, at mga Salita ay pinahihintulutan at lehitimo, gaya ng nabanggit sa mga hadith.”
Ang Katangian ng pagtawa ay napatunayan para sa Allah sa mga tunay na hadith. Kabilang dito ang sinabi ng Propeta ﷺ:
“Ang Allah ay tumatawa sa dalawang lalaki: pinapatay ng isa sa kanila ang isa, ngunit kapwa sila papasok sa Paraiso.”
Iniulat nina Al-Bukhari (2826) at Muslim (1890).
Napatunayan din sa isa pang hadith na ang Allah ay tumatawa sa Kanyang alipin na humihiling sa Kanya ng kaligtasan, pagkatapos ay pinahihintulutan Niya itong makapasok sa Paraiso, gaya ng nasa Sahih Al-Bukhari (806) at Sahih Muslim (182).
Samakatuwid, ang Katangian ng pagtawa ay napatunayan para sa Allah sa paraang naaangkop sa Kanyang Kadakilaan, nang hindi ito inihahalintulad sa pagtawa ng mga nilikha at nang hindi inaangking nalalaman kung paano ito nagaganap.
Binanggit ni Ibn Khuzaymah — kaawaan nawa siya ng Allah — sa Kitab al-Tawhid na kailangang maniwala na ang Allah ay tumatawa gaya ng ipinabatid ng Propeta ﷺ, habang hindi nagtatanong kung paano ang Kanyang pagtawa, sapagkat hindi ipinaalam ng Allah sa Kanyang mga alipin kung paano ang Kanyang Katangian.
Batay rito, walang masama sa pag-tawassul sa Allah sa pamamagitan ng Katangiang ito sa isang panalanging naaangkop sa kahulugan nito, tulad ng:
“O Ikaw na tumatawa sa Iyong mga alipin, kaawaan Mo ako at ilapit Mo ako sa Iyo.”
O:
“O Ikaw na tumatawa sa Iyong mga alipin, huwag Mo akong gawin na kabilang sa pinakamalungkot sa Iyong mga nilikha, at sa pamamagitan ng Iyong awa ay isama Mo ako sa Iyong mga matuwid na alipin.”
Ang tawassul dito ay nakabatay sa isang Katangiang napatunayan sa Sunnah, at hindi dapat itanggi ang pagiging lehitimo nito dahil lamang hindi karaniwan sa mga tao ang ganitong uri ng panalangin.
Nabanggit sa hadith qudsi:
“Kung lalapit siya sa Akin nang isang dangkal, lalapit Ako sa kanya nang isang bisig; kung lalapit siya sa Akin nang isang bisig, lalapit Ako sa kanya nang isang dipa; at kung lalapit siya sa Akin nang naglalakad, lalapit Ako sa kanya nang nagmamadali.”
Iniulat nina Al-Bukhari (7405) at Muslim (2675).
Ang hadith na ito ay hindi dapat unawain na ang paglapit ng Allah ay katulad ng paglapit ng mga nilikha. Hindi nito ibig sabihin na ang Allah ay naglalakad sa paraang naglalakad ang tao, kung paanong ang paglapit ng alipin ay hindi rin nangangahulugang pisikal siyang naglalakbay ng distansya patungo sa Allah.
Ang higit na malinaw na pagpapakahulugan ay na ang alipin ay lumalapit sa pamamagitan ng pagsunod at pagbaling sa Allah, samantalang ang paglapit ng Allah sa Kanyang alipin ay sa pamamagitan ng gantimpala, biyaya, awa, at kabutihan.
Kaya maaaring manalangin ang isang Muslim sa Allah gamit ang mga salitang naaangkop sa kahulugang ito, gaya ng:
“O Ikaw na nangako na ang sinumang lumapit sa Iyo nang naglalakad ay lalapitan Mo nang nagmamadali, tanggapin Mo ang aking pagsisisi at patawarin Mo ang aking kasalanan.”
O:
“O Ikaw na nagsabi — at ang Iyong salita ay katotohanan —: ‘Sinumang lumapit sa Akin nang naglalakad, lalapit Ako sa kanya nang nagmamadali,’ tanggapin Mo ang aking pagsisisi at kaawaan Mo ako.”
Ito ay kabilang sa pananalangin sa Allah sa pamamagitan ng ipinabatid Niya tungkol sa Kanyang Sarili, habang naniniwala sa paraang naaangkop sa Kanya, nang hindi tinutukoy kung paano at nang hindi Siya inihahalintulad sa mga nilikha.
Maaaring maging kakaiba para sa ilang tao ang pag-tawassul sa pamamagitan ng ilang Katangian dahil nakasanayan nilang mag-tawassul sa mga kilalang Pangalan at Katangian ng Allah tulad ng kaalaman, kapangyarihan, awa, at kapatawaran. Ngunit ang hindi pagiging karaniwan ng paggamit ng isang partikular na Katangian sa panalangin ay hindi nangangahulugang ipinagbabawal ang pag-tawassul sa pamamagitan nito kung ito ay tunay na napatunayan tungkol sa Allah.
Ang batayan sa pagpapatibay ng mga Katangian ng Allah ay ang Qur’an at Sunnah, hindi lamang ang mga salitang nakasanayan ng mga tao sa kanilang mga panalangin.
Gayunpaman, nararapat sa Muslim na pumili sa kanyang panalangin ng malinaw na mga salitang angkop sa kanyang hinihiling at, hangga’t maaari, manatili sa mga panalanging tunay na naiulat mula sa Propeta ﷺ.
Pinahihintulutang mag-tawassul sa Allah sa pamamagitan ng Kanyang mga Pangalan at Katangiang napatunayan sa Qur’an at Sunnah, kabilang ang Katangian ng pagtawa. Pinahihintulutan din ang pananalangin gamit ang nabanggit sa hadith tungkol sa pagmamadali, habang inuunawa ang mga teksto sa paraang naaangkop sa Allah, nang hindi tinutukoy kung paano at nang hindi Siya inihahalintulad sa Kanyang mga nilikha.
Ang Katangian ng pagtawa ay napatunayan sa Sunnah, at ang pagmamadali ay nabanggit sa hadith qudsi. Hindi dapat tanggihan ang mga napatunayang Katangian dahil lamang sa tingin ng ilang tao ay kakaiba ang pag-tawassul sa pamamagitan ng mga ito o dahil hindi sila sanay sa ganitong paraan ng pananalangin.
Ang tungkulin tungkol sa mga Katangian ay pagtibayin ang pinagtibay ng Allah para sa Kanyang Sarili o ang pinagtibay ng Kanyang Sugo ﷺ para sa Kanya, habang ipinapahayag na ang Allah ay walang anumang pagkakatulad sa Kanyang mga nilikha.
At ang Allah ang higit na nakaaalam.