Ang papuri ay kay Allah, at nawa’y ang kapayapaan at mga pagpapala ay mapasa Sugo ni Allah ﷺ.
Ang pangunahing prinsipyo tungkol sa mga Pangalan at Katangian ni Allah ay pagtanggap at pagpapatibay sa anumang pinagtibay Niya para sa Kanyang Sarili o pinagtibay para sa Kanya ng Kanyang Sugo ﷺ, nang hindi tinatanong kung paano, nang hindi Siya inihahambing sa mga nilalang, nang hindi binabago ang mga kahulugan, at nang hindi itinatanggi ang mga ito. Ang katangian ng pagbaba (nuzul) ni Allah تعالى ay napatunayan sa pamamagitan ng mga mapananaligang hadith. Tungkol naman sa mga salitang “pagbaba” (hubut) at “tadalli,” ang usapin ay nakasalalay sa kung ang mga salitang ito ay napatunayan sa mga teksto, bagama’t ang kahulugan ng tadalli ay malapit sa kahulugan ng pagbaba. Gayundin, ang pagiging malapit at paglapit ni Allah ay napatunayan sa mga teksto. Gayunman, kailangang pag-ibahin ang mga salitang malinaw na napatunayan sa mga teksto at ang mga salitang maaaring magdulot ng maling pagkaunawa at nangangailangan ng paglilinaw.
Napatunayan sa dalawang Sahih, mula kay Abu Hurayrah رضي الله عنه, na sinabi ng Propeta ﷺ:
“Ang ating Panginoon, Mapagpala at Kataas-taasan, ay bumababa bawat gabi sa pinakamababang langit kapag natitira na ang huling ikatlong bahagi ng gabi, at nagsasabi: ‘Sino ang nananalangin sa Akin upang tugunin Ko siya? Sino ang humihingi sa Akin upang bigyan Ko siya? Sino ang humihingi ng kapatawaran sa Akin upang patawarin Ko siya?’”
Isinalaysay nina al-Bukhari (1145) at Muslim (758).
Samakatuwid, kailangang patunayan ang pagbaba ni Allah تعالى sa paraang angkop sa Kanya, nang hindi inihahambing ang Kanyang pagbaba sa pagbaba ng mga nilalang at nang hindi sinusubukang alamin kung paano ito nangyayari.
Ang paniniwala sa pagbaba ni Allah ay hindi salungat sa pagpapatibay na Siya ay Kataas-taasan at nakatindig sa ibabaw ng Kanyang Trono. Ginagawa ni Allah سبحانه وتعالى ang Kanyang nais, at ang Kanyang mga gawain ay hindi maihahambing sa mga gawain ng mga nilalang.
Ang salitang “yahbit” (يهبط, bumababa) ay lumilitaw sa ilang salaysay tungkol sa hadith ng pagbaba, at ang salitang “tadalli” (التدلي) ay lumilitaw din sa ilang salaysay.
Tungkol sa tadalli, ang kahulugan nito sa wika ay malapit sa pagbaba. Sinabi ni Abu al-Sa‘adat na ang tadalli ay ang pagbaba mula sa isang mataas na lugar, samantalang sinabi ni Ibn Hajar na ang orihinal na kahulugan ng tadalli ay pagbaba patungo sa isang bagay hanggang sa mapalapit dito.
Gayunman, kailangang pag-ibahin ang kawastuhan ng isang kahulugan at ang pagkakatatag ng isang partikular na salita bilang katangian na maaaring ipang-uri kay Allah تعالى.
Ang sinumang naniniwalang ang salitang tadalli ay tunay na naiulat mula sa Propeta ﷺ sa isang mapananaligang hadith ay maaaring gamitin ito sa paraang angkop kay Allah. Ang sinumang hindi naniniwalang ito ay napatunayan ay mas ligtas na manatili sa malinaw at mapananaligang salitang napatunayan, na siyang pagbaba (nuzul).
Tungkol naman sa hadith ng Mi‘raj na naglalaman ng:
“At ang Makapangyarihan ay lumapit at pagkatapos ay higit pang lumapit,”
pinag-usapan ng mga iskolar ang karagdagang salitang ito. May mga iskolar na nagsabing ang pag-uugnay ng paglapit at tadalli kay Allah تعالى sa bahaging ito ay nagmula sa salaysay ni Sharik, kung saan siya ay sumalungat sa ibang mga tagapagsalaysay, at ang tinutukoy sa mga talata ng Surah An-Najm ay ang paglapit ni Jibril عليه السلام.
Kaya mas maingat sa partikular na usaping ito na huwag magtatag ng isang hiwalay na banal na katangian batay sa salitang pinagtatalunan, samantalang ang pangunahing katangian ng pagbaba ay matatag na napatunayan sa mga mapananaligang hadith.
Ang pagiging malapit ni Allah تعالى sa Kanyang mga alipin ay napatunayan sa Qur’an at Sunnah.
Sinabi ni Allah سبحانه وتعالى:
﴿At kapag tinanong ka ng Aking mga alipin tungkol sa Akin, tunay na Ako ay malapit. Sinasagot Ko ang panalangin ng nananalangin kapag siya ay nananalangin sa Akin.﴾ [Al-Baqarah: 186]
At sinabi Niya تعالى:
﴿Humingi kayo ng kapatawaran sa Kanya, pagkatapos ay magsisi kayo sa Kanya. Tunay na ang aking Panginoon ay Malapit at Tumutugon.﴾ [Hud: 61]
Napatunayan din sa mapananaligang hadith na sinabi ng Propeta ﷺ:
“O mga tao! Maging mahinahon kayo sa inyong sarili, sapagkat hindi kayo nananalangin sa isang bingi o sa isang wala. Sa halip, nananalangin kayo sa Isang Lubos na Nakakarinig at Malapit.”
Isinalaysay nina al-Bukhari at Muslim.
Samakatuwid, ang pagiging malapit ni Allah ay napatunayan. Hindi ito nangangahulugang si Allah تعالى ay nakapaloob sa Kanyang mga nilikha o nakahalo sa kanila. Siya سبحانه وتعالى ay nasa ibabaw ng Kanyang Trono, at gayundin ay lumalapit Siya sa ilan sa Kanyang mga nilikha ayon sa Kanyang nais, sa paraang angkop sa Kanyang kadakilaan.
Tungkol naman sa paglapit ng alipin kay Allah, ito rin ay napatunayan, at nangyayari ito sa pamamagitan ng pagsunod, pananampalataya, at pagsamba.
Sinabi ng Propeta ﷺ sa hadith qudsi:
“Kung siya ay lumapit sa Akin ng isang dangkal, lalapit Ako sa kanya ng isang siko; at kung siya ay lumapit sa Akin ng isang siko, lalapit Ako sa kanya ng isang dipa...”
Isinalaysay ni Muslim.
Nagkaroon ng pagkakaiba ng pananaw ang mga iskolar sa pagpapaliwanag ng paglapit ni Allah na binanggit sa hadith na ito. Ang ilan ay nagsabing dapat itong unawain ayon sa tunay nitong kahulugan sa paraang angkop kay Allah, samantalang sinabi ng iba na ito ay isang natatanging anyo ng banal na paglapit bilang tugon sa paglapit ng alipin sa pamamagitan ng pagsunod; ibig sabihin, gagantimpalaan siya ni Allah, pararangalan, at ilalapit sa Kanya sa paraang hindi natin alam ang eksaktong pamamaraan.
Ang wastong paraan sa pagharap sa mga tekstong ito ay huwag ipilit sa salita ang kahulugang hindi nito kayang taglayin. Sa halip, pinagtitibay natin ang itinatag ng teksto habang pinapawalang-katulad si Allah sa Kanyang mga nilikha.
Napatunayan din na inilalapit ni Allah تعالى ang ilan sa Kanyang mga alipin. Sa hadith ni Ibn Umar رضي الله عنهما, sinabi ng Propeta ﷺ:
“Tunay na inilalapit ni Allah ang mananampalataya, inilalagay sa kanya ang Kanyang pangangalaga, at tinatakpan siya...”
Isinalaysay ni al-Bukhari (2441) at Muslim.
Samakatuwid, ang paglapit ni Allah sa Kanyang nananampalatayang alipin ay napatunayan ng mga teksto at hindi dapat isipin sa parehong paraan ng paglapit ng isang nilalang sa ibang nilalang.
Walang salungatan sa pagitan ng pagpapatibay sa kataasan ni Allah تعالى at ng pagpapatibay sa Kanyang pagbaba, pagiging malapit, at paglapit.
Si Allah سبحانه وتعالى ay nasa ibabaw ng Kanyang Trono, malapit sa Kanyang mga alipin ayon sa Kanyang ipinahayag tungkol sa Kanyang Sarili, at bumababa sa pinakamababang langit ayon sa napatunayan mula sa Propeta ﷺ. Hindi maaaring ihambing ang mga gawain ni Allah sa mga kilos ng mga nilalang o subukang isipin kung paano nangyayari ang mga ito gamit lamang ang ating isip.
Ang pangkalahatang tuntunin ay ang sinabi ni Allah تعالى:
﴿Walang anumang katulad Niya, at Siya ang Lubos na Nakakarinig, ang Lubos na Nakakakita.﴾ [Ash-Shura: 11]
Kaya pinagtitibay natin ang anumang napatunayan, itinatanggi ang anumang pagkakahawig sa mga nilalang, at hindi natin pinipilit alamin ang “paano” ng mga katangiang ito.
Ang katangian ng pagbaba ay napatunayan kay Allah تعالى sa pamamagitan ng mga mapananaligang hadith. Tungkol naman sa “hubut” at “tadalli,” kailangang tingnan kung ang mga salitang ito ay napatunayan sa mga teksto; at ang kahulugan ng tadalli ay malapit sa pagbaba. Kung ang isang salita ay hindi napatunayan, mas ligtas para sa Muslim na manatili sa mga salitang tunay na napatunayan.
Tungkol naman sa pagiging malapit, paglapit, at pagpapalapit, ang mga ito ay napatunayan sa mga mapananaligang teksto. Dapat itong patunayan sa paraang angkop kay Allah تعالى, nang walang paghahambing o pagtukoy kung paano, at nang hindi nito ipinahihiwatig ang pagtanggi sa Kanyang kataasan sa ibabaw ng Kanyang mga nilikha.
Sa pag-aaral ng paksang ito, ipinapayo ang pagbabalik sa mga aklat ng aqeedah na nakabatay sa Qur’an, Sunnah, at mga salita ng mga unang iskolar, habang nag-iingat sa mga aklat na nakabatay sa mga teolohikal na interpretasyon o naghahalo sa pagpapatibay ng mga katangian at sa pagtanggi na may anumang pagkakahawig sa pagitan ni Allah at ng Kanyang mga nilikha.
At si Allah ang higit na nakaaalam.