Ang papuri ay kay Allah, at nawa’y ang kapayapaan at mga pagpapala ay mapasakanila ng Sugo ni Allah. Pagkatapos nito:
Hindi dapat ilarawan si Allah تعالى bilang “nag-iisip,” at hindi dapat sabihin na ang pag-iisip ay kabilang sa Kanyang mga katangian, sapagkat ang mga Pangalan at Katangian ni Allah ay nakabatay sa Kapahayagan. Bukod dito, ang salitang “pag-iisip,” sa karaniwang gamit nito, ay nagpapahiwatig ng pagsusuri at paglipat mula sa mga panimulang batayan tungo sa mga konklusyon upang makamit ang kaalamang hindi pa dati taglay. Ito ay kabilang sa mga katangian ng mga nilikha, samantalang si Allah سبحانه ay may ganap na kaalaman; ang Kanyang kaalaman ay hindi nauuna sa kamangmangan at hindi nagkakaroon ng kakulangan.
Ang pangunahing tuntunin tungkol sa mga Pangalan at Katangian ni Allah تعالى ay na walang dapat patunayan maliban sa anumang itinatag ng Qur’an at Sunnah. Kaya hindi tayo nagbibigay kay Allah ng pangalan o katangian na walang batayan mula sa Islamikong kapahayagan.
Isinalaysay ni Al-Saffarini رحمه الله mula kay Imam Ahmad na si Allah تعالى ay inilalarawan lamang sa pamamagitan ng mga bagay na Kanyang inilarawan sa Kanyang sarili, o ng mga bagay na ipinahayag ng Kanyang Sugo ﷺ tungkol sa Kanya, at hindi dapat lumampas sa Qur’an at Hadith.
Ito ay isang mahalagang prinsipyo sa usapin ng mga Pangalan at Katangian ni Allah: pinagtitibay natin ang pinagtibay ni Allah para sa Kanyang sarili at ang pinagtibay ng Kanyang Sugo ﷺ para sa Kanya; itinatanggi natin sa Kanya ang Kanyang itinanggi sa Kanyang sarili o ang itinanggi ng Kanyang Sugo ﷺ tungkol sa Kanya; at hindi tayo lumalampas sa mga tekstong kapahayagan sa pamamagitan ng mga bagong likhang termino.
Ang “Al-Mufakkir” (“Ang Nag-iisip”) ay hindi kabilang sa mga Pangalan ni Allah تعالى, at hindi rin naitatag para sa Kanya سبحانه ang katangian ng pag-iisip.
Si Allah سبحانه ay may ganap na kaalaman. Kabilang sa Kanyang mga Pangalan ang Al-‘Alim (Ang Nakaaalam ng Lahat) at Al-‘Alim, at ang Kanyang kaalaman ay sumasaklaw sa lahat ng bagay.
Sinabi ni Allah تعالى:
﴿عَالِمِ الْغَيْبِ لَا يَعْزُبُ عَنْهُ مِثْقَالُ ذَرَّةٍ فِي السَّمَاوَاتِ وَلَا فِي الْأَرْضِ وَلَا أَصْغَرُ مِنْ ذَلِكَ وَلَا أَكْبَرُ إِلَّا فِي كِتَابٍ مُبِينٍ﴾ [Saba: 3]
“Siya ang Nakaaalam ng hindi nakikita; walang kahit bigat ng isang atomo sa mga kalangitan o sa lupa ang nakalalampas sa Kanya, ni anumang mas maliit o mas malaki kaysa rito, maliban na ito ay nakatala sa isang malinaw na Aklat.”
Samakatuwid, ang kaalaman ni Allah تعالى ay hindi nauuna sa kamangmangan. Hindi Niya kailangang balikan ang impormasyon matapos itong mawala, ni hindi Niya kailangang magsaliksik at magsuri upang makarating sa isang konklusyon.
Ang tao, sa kabilang banda, ay maaaring makaharap sa isang bagay na hindi niya alam ang tunay na kalagayan. Kaya nagtitipon siya ng impormasyon, isinasaalang-alang ang mga posibilidad, inihahambing ang mga ito, at pagkatapos ay nakararating sa isang pananaw o desisyon. Ito ang karaniwang kahulugan ng pag-iisip.
Ngunit si Allah سبحانه ay may ganap, walang simula, at sumasaklaw na kaalaman, kaya hindi Niya kailangan ang alinman sa mga ito.
Sa kahulugan nito para sa tao, ang pag-iisip ay isang yugto sa pag-abot sa kaalaman. Maaaring magnilay ang isang tao, makaalala, ilagay sa isip ang mga batayan, paghambingin ang mga ito, at pagkatapos ay makarating sa konklusyong hindi pa dati malinaw sa kanya.
Kaya ang pag-iisip ay nagsasangkot ng paglipat sa pagitan ng impormasyon at mga batayan upang makamit ang hinahanap.
Ang mga kahulugang ito ay hindi angkop sa kaalaman ni Allah سبحانه, sapagkat si Allah ay hindi nakakakuha ng bagong kaalaman sa pamamagitan ng pag-iisip, at hindi Siya lumilipat mula sa kamangmangan tungo sa kaalaman, o mula sa pag-aalinlangan tungo sa katiyakan.
Kaya ang pagsasabing si Allah ay “nag-iisip bago gumawa ng desisyon” ay hindi tama, dahil ipinahihiwatig nito na kailangan ni Allah سبحانه ng isang yugto ng pagsusuri at pag-alala upang malaman kung ano ang pinakamainam. Si Allah, Luwalhati at Kataas-taasan Siya, ay higit na dakila kaysa rito.
Hindi, at ito ay isang napakahalagang punto.
Ang pagtanggi sa pag-iisip bilang katangian ni Allah ay hindi nangangahulugang pagtanggi sa karunungan sa Kanyang mga gawa.
Si Allah سبحانه ay Makapangyarihang Marunong at Ganap na Marunong, at ang lahat ng Kanyang mga gawa ay nakabatay sa kaalaman, karunungan, kapangyarihan, at kalooban. Gayunman, hindi Niya kailangan ang pag-iisip ng tao upang maging puno ng karunungan ang Kanyang mga gawa.
Alam Niya سبحانه ang nangyari at ang mangyayari, alam Niya kung nasaan ang karunungan at kapakinabangan, at itinatakda Niya ang mga bagay ayon sa Kanyang kaalaman at karunungan.
Kaya dapat nating pag-ibahin ang pagsasabing:
Si Allah تعالى ay Marunong, at ang Kanyang mga gawa ay nagaganap ayon sa karunungan. Ito ay napatunayan.
Si Allah تعالى ay nag-iisip upang makarating sa tamang desisyon. Hindi ito dapat iugnay sa Kanya.
Ang usapin ng pagbibigay ng impormasyon tungkol kay Allah ay, sa prinsipyo, mas malawak kaysa sa usapin ng mga Pangalan at Katangian. Gayunman, hindi lahat ng salitang tama sa wika ay angkop gamitin kung naglalaman ito ng maling kahulugan o nagpapahiwatig ng bagay na hindi naaangkop kay Allah.
Ang salitang “pag-iisip,” sa karaniwang kahulugan nito, ay nagpapahiwatig ng pangangailangang magsuri, alalahanin ang mga batayan, at lumipat mula sa nalalaman patungo sa hindi nalalaman, o mula sa pag-aalinlangan tungo sa pagtitimbang. Kaya hindi dapat ilarawan si Allah تعالى sa ganitong salita, maging bilang isang pangalan o bilang simpleng paglalarawan tungkol sa Kanya.
Mas mabuting gamitin ang malinaw at makadiyos na mga pananalitang itinatag ng Kapahayagan, at sabihin:
Si Allah تعالى ay Nakaaalam ng Lahat at Marunong; alam Niya ang lahat ng bagay, walang anumang bagay ang nakatago sa Kanya, at ang lahat ng Kanyang mga gawa ay nagaganap ayon sa karunungan.
Hindi tama na ilarawan si Allah تعالى bilang “nag-iisip,” at hindi rin dapat patunayan para sa Kanya سبحانه ang katangian ng pag-iisip.
Ang dahilan ay hindi lamang dahil ang pag-iisip ay isang kakulangan sa bawat posibleng kahulugan, kundi dahil ang pag-iisip, sa karaniwang kahulugan nito, ay katangian ng nilalang na nangangailangan ng pagsusuri, pangangatwiran, at pag-alala sa impormasyon upang makarating sa isang konklusyon. Si Allah تعالى ay may ganap na kaalaman; ang Kanyang kaalaman ay hindi nauuna sa kamangmangan at hindi Niya kailangang magkaroon ng bagong kaalaman.
Kasabay nito, dapat nating patunayan na si Allah سبحانه ay Marunong sa Kanyang mga gawa at mga paghuhukom, at ang Kanyang pagtatakda at pagpapasiya ay nagaganap ayon sa Kanyang kaalaman, karunungan, kapangyarihan, at kalooban, nang hindi natin iniuugnay sa Kanya ang anumang hindi itinatag sa Qur’an at Sunnah.
At si Allah ang higit na nakaaalam.