Ang lahat ng papuri ay para kay Allah, at ang kapayapaan at mga pagpapala ay mapasakamay ng Sugo ni Allah. Pagkatapos nito:
Ang mga Pangalan at Katangian ni Allah ay itinatag batay sa kapahayagan; kaya walang dapat pagtibayin sa mga ito maliban sa napagtibay ng Qur’an o ng tunay na Sunnah. Sa aming kaalaman, hindi napatunayan na ang pangalang “Ang Nagsasalita” (al-Nāṭiq) ay isang pangalan ni Allah, at hindi tama na likhain ang pangalang ito mula lamang sa pagpapatunay sa katangian ng pagsasalita o sa paglitaw ng pandiwang “nagsasalita” (yanṭiqu) sa ilang salaysay. Tungkol naman sa katangian ng pagsasalita, ito ay napatunayan para kay Allah sa Qur’an at Sunnah. Siya, Kaluwalhatian at Kataas-taasan Niya, ay nagsasalita ng Kanyang nais, kailanman Niya nais, sa paraang naaangkop sa Kanya, at ang Kanyang pananalita ay hindi nilikha.
Ang pangalang “al-Nāṭiq” ay hindi napatunayang pangalan ni Allah تعالى, sapagkat hindi ito lumitaw sa Qur’an o sa isang tunay na teksto ng Sunnah na nagpapatunay sa pangalang ito.
Mahalagang pag-ibahin dito ang pangalan at ang gawain o paglalarawang nabanggit sa isang teksto ng kapahayagan. Hindi bawat gawaing iniuugnay kay Allah ay nangangahulugang maaaring bumuo mula rito ng isang pangalan.
Kaya kahit may isang tunay na hadith na nagsasabing si Allah تعالى ay “nagsasalita” (yanṭiqu), ang mapapatunayan lamang mula rito ay ang gawaing nabanggit sa hadith, at hindi nangangahulugang ang “al-Nāṭiq” ay isa sa mga Pangalan ni Allah.
Katulad ito ng binabanggit ng mga iskolar tungkol sa iba pang mga gawaing matatagpuan sa mga tekstong kapahayagan: hindi kinakailangang mula sa mga ito ay makabuo ng mga pangalan para kay Allah تعالى.
Ang tiyak na napatunayan ay si Allah سبحانه وتعالى ay nagsasalita, at ang pagsasalita ay isang katangiang napatunayan para sa Kanya.
Pinatutunayan ng Qur’an na si Allah تعالى ay nakipag-usap kay Moises عليه السلام. Sinabi ni Allah:
﴿At nakipag-usap si Allah kay Moises nang tuwiran﴾ [al-Nisā’: 164].
At sinabi Niya:
﴿At nang dumating si Moises sa takdang panahon Namin, nakipag-usap sa kanya ang kanyang Panginoon﴾ [al-Aʿrāf: 143].
At sinabi Niya:
﴿O Moises! Pinili kita higit sa mga tao sa pamamagitan ng Aking mga mensahe at Aking pananalita﴾ [al-Aʿrāf: 144].
At sinabi Niya:
﴿Hindi nararapat para sa sinumang tao na kausapin siya ni Allah maliban sa pamamagitan ng kapahayagan o mula sa likod ng isang tabing﴾ [al-Shūrā: 51].
Samakatuwid, ang pagpapatunay na si Allah ay nagsasalita ay itinatag ng mga tekstong kapahayagan, at hindi ito maaaring itanggi sa Kanya.
Ang pananalita ni Allah تعالى ay hindi nilikha, sapagkat ito ay isa sa Kanyang mga katangian, at ang mga katangian ni Allah ay hindi nilikha.
Pinagtitibay ng Ahl al-Sunnah ang pananalita ni Allah sa paraang naaangkop sa Kanya, nang hindi inihahambing ang Kanyang pananalita sa pananalita ng mga nilikha at nang hindi tinutukoy kung paano Siya nagsasalita.
Sinabi ni Allah تعالى:
﴿Sabihin: Kung ang dagat ay maging tinta para sa mga salita ng aking Panginoon, mauubos ang dagat bago maubos ang mga salita ng aking Panginoon, kahit pa magdala Kami ng katulad nito bilang dagdag﴾ [al-Kahf: 109].
Samakatuwid, ang Qur’an ay pananalita ni Allah تعالى at hindi ito nilikha.
Ang pahayag na binanggit sa tanong, na ang pananalita ni Allah ay “isang walang-hanggang kahulugang nananatili sa sarili, na walang mga titik at walang tunog,” ay kabilang sa mga kilalang pormulasyon ng mga Ashʿari sa paglalahad ng kanilang pananaw tungkol sa banal na pananalita; hindi ito ang pananaw ng mga Muʿtazilah.
Ang mga Muʿtazilah, sa kabilang banda, ay naniniwala na ang pananalita ni Allah ay nilikha at na nililikha ni Allah ang pananalita sa ibang bagay na hindi Siya; kaya hindi nila pinagtitibay ang pananalitang tunay na nananatili kay Allah.
Pinagtitibay ng Ahl al-Sunnah na si Allah تعالى ay nagsasalita, na ang Kanyang pananalita ay hindi nilikha, at Siya ay nagsasalita ng Kanyang nais, kailanman Niya nais, sa paraang naaangkop sa Kanyang kadakilaan.
Dapat ding mag-ingat sa paghatol ng kawalan ng pananampalataya sa mga partikular na tao dahil lamang sa paggamit nila ng isang pahayag o pagkakaroon ng isang pananaw tungkol sa pananalita ni Allah. Ang paghatol sa isang pahayag ay isang bagay, samantalang ang paghatol sa isang partikular na tao ay ibang bagay, at mayroon itong mga kondisyon at pamantayan.
Hindi.
Ang pagpapatibay na si Allah تعالى ay nagsasalita ay hindi nangangahulugang kailangang patunayan na mayroon Siyang dila o dalawang labi, sapagkat hindi natin sinusukat ang paraan ng pagsasalita ni Allah ayon sa paraan ng pagsasalita ng mga nilikha.
Kaya hindi tama ang pagsasabing “dumating ito sa dila ni Allah” kung ang ibig sabihin ay pag-uugnay ng dila kay Allah تعالى.
Ang dila ay isang katangiang hindi napatunayan para kay Allah sa Qur’an o Sunnah, at ang mga Pangalan at Katangian ay itinatag batay sa kapahayagan.
Tungkol naman sa pahayag na ginagamit ng ilang imam o tagabasa ng Qur’an, “gaya ng dumating sa dila ni Allah,” kung ang ibig lamang sabihin ay ang mga salita ay mga salita ni Allah, hindi ito tumpak na pananalita. Mas mainam na sabihin: “gaya ng sinabi ni Allah تعالى” o “gaya ng nabanggit sa Aklat ni Allah.”
Ang pagsasabi ng ilan: “Ipinapaliwanag natin ang dila bilang pananalita gaya ng pagpapaliwanag natin sa kamay bilang kapangyarihan,” ay hindi tama ayon sa pamamaraan ng Ahl al-Sunnah, sapagkat ang kamay ay isang katangiang napatunayan para kay Allah تعالى sa mga teksto, samantalang ang dila ay hindi napatunayang katangian ni Allah سبحانه وتعالى.
Samakatuwid, hindi tama na patunayan muna ang dila at pagkatapos ay sabihin na ang ibig sabihin nito ay pananalita.
Ang tama ay sabihin: Si Allah تعالى ay nagsasalita sa paraang naaangkop sa Kanyang kadakilaan, at hindi natin kailangang patunayan ang isang dila, bibig, o dalawang labi upang patunayan ang Kanyang pananalita.
Kapag may nakakakita ng isang taong kamukha ng iba, maaaring sabihin ng ilan: “ang Manlilikha na Nagsasalita” o “Kaluwalhatian kay Allah, ang Manlilikha na Nagsasalita.” Ang pananalitang ito ay hindi tama at dapat iwasan.
Kung ang ibig sabihin ng nagsasalita sa “Manlilikha” ay si Allah تعالى at pagkatapos ay inilalarawan Siya bilang “ang Nagsasalita,” iniuugnay niya kay Allah ang isang paglalarawang hindi napatunayan.
Kung ang ibig naman niyang sabihin ay ilarawan ang nilikhang tao bilang “ang Manlilikha na Nagsasalita,” hindi rin tama ang salitang “Manlilikha” para sa nilalang, sapagkat ang ganap na paglikha ay natatanging katangian ni Allah تعالى.
Kung ang layunin ay simpleng ipahayag ang paghanga sa matinding pagkakahawig ng dalawang tao, maaaring gumamit ng mga tamang pahayag tulad ng:
“Napakalaki ng pagkakahawig nila!”
o:
“Kaluwalhatian kay Allah, parang iisang tao sila dahil sa tindi ng pagkakahawig.”
Sa ganitong paraan, maiiwasan ang mga salitang maaaring magdulot ng maling pagkaunawa tungkol kay Allah تعالى.
At si Allah ang higit na nakaaalam.