Ang papuri ay kay Allah, at nawa’y ang kapayapaan at mga pagpapala ay mapasakamay ng Sugo ni Allah.
Ang itinatag ng mga teksto ay na si Allah تعالى ay nagsagawa ng istiwāʾ sa ibabaw ng Trono sa paraang naaangkop sa Kanyang kamahalan. Ipinaliwanag ng mga iskolar ang istiwāʾ bilang pagtaas at pag-angat. Tungkol naman sa mga salitang “umupo” at “nakaupo” kapag iniuugnay kay Allah تعالى, ang mga ito ay hindi napatunayan sa Qur’an o sa isang malinaw at mapananaligang hadith. Kaya mas mainam na iwasan ang mga salitang ito at manatili sa salitang ginamit sa paghahayag: “Siya ay nag-istikbāʾ/umangat sa ibabaw ng Trono.” Ang sinumang magsabi na “Siya ay nakaupo sa ibabaw ng Trono,” habang sumusunod lamang sa ilan sa mga nagbanggit ng ganitong salita mula sa mga unang salinlahi, at walang layuning ihambing Siya sa mga nilikha o mangutya, ay hindi dapat hatulan na kafir dahil lamang sa pahayag na ito. Gayunman, ito ay isang pananalitang maaaring magdulot ng kalituhan, kaya mas mainam itong iwasan.
Ang istiwāʾ ni Allah sa ibabaw ng Trono ay napatunayan sa maraming bahagi ng Qur’an, kabilang ang Kanyang sinabi:
“Tunay na ang inyong Panginoon ay si Allah na lumikha ng mga langit at lupa sa loob ng anim na araw, pagkatapos ay nag-istikbāʾ Siya sa ibabaw ng Trono.” [Al-Aʿrāf: 54]
Ipinaliwanag ng ilang pangunahing iskolar ng mga unang salinlahi ang istiwāʾ bilang pagtaas at pag-angat.
Isinalaysay ni al-Bukhārī sa kanyang Ṣaḥīḥ, mula kina Abū al-ʿĀliyah at Mujāhid, nawa’y kahabagan sila ni Allah:
“Ang istiwāʾ ay nangangahulugang: Siya ay umangat.” Sinabi ni Mujāhid: “Ang istiwāʾ ay nangangahulugang: Siya ay umangat sa ibabaw ng Trono.”
Sinabi ni al-Baghawī sa kanyang tafsir na ipinaliwanag ni Ibn ʿAbbās at ng karamihan sa mga mufassir ng mga unang salinlahi ang istiwāʾ bilang pagtaas.
Samakatuwid, kailangang patunayan ang istiwāʾ ayon sa pagkakasabi nito sa teksto, nang walang paghahalintulad sa mga nilikha at walang pagtatanong kung paano ito.
May ilang salaysay na nag-uugnay ng pag-upo o pagkakaupo kay Allah تعالى, ngunit ang mga hadith na marfūʿ tungkol dito ay hindi napatunayan sa paraang sapat upang maging matibay na katibayan.
Mayroon ding mga salaysay mula sa ilang iskolar ng mga unang salinlahi na gumamit ng salitang “pag-upo” o “pagkakaupo” sa pagpapaliwanag ng istiwāʾ. Kabilang dito ang iniugnay kay Khārijah ibn Muṣʿab, gayundin ang paggamit ng salitang “pagkakaupo” na iniugnay kay Imam al-Dāraqutnī sa ilan sa kanyang mga tula.
Gayunman, ang pagkakaroon ng ganitong mga salaysay mula sa ilang iskolar ay hindi nangangahulugang ang terminong ito ay napatunayan sa Qur’an at Sunnah.
Kaya ang mas ligtas at mas maingat na pananaw ay umiwas sa paggamit ng “pag-upo” at “pagkakaupo” tungkol kay Allah تعالى.
Sinabi ni Shaykh Ibn ʿUthaymīn, nawa’y kahabagan siya ni Allah, matapos banggitin ang pagpapaliwanag sa istiwāʾ bilang pagtatatag at iugnay ito sa mga unang iskolar:
“Tungkol naman sa pag-upo at pagkakaupo: binanggit ito ng ilan, ngunit mayroon akong pag-aalinlangan tungkol dito.”
Sinabi ni Shaykh ʿAbd al-Raḥmān al-Barrāk na may ilang salaysay na nag-uugnay ng pag-upo kay Allah تعالى at may ilang imam na gumamit ng ganitong salita, ngunit sinabi niyang mas mainam na umiwas dito maliban kung ito ay mapatunayan.
Kahit ang taong nagpapatunay sa salitang ito batay sa ilang salaysay ay hindi dapat umunawa rito bilang pag-upo ng mga nilikha.
Ang mga katangian ni Allah تعالى ay hindi katulad ng mga katangian ng Kanyang mga nilikha. Sinabi ni Allah سبحانه وتعالى:
“Walang anumang bagay ang katulad Niya, at Siya ang Lubos na Nakaririnig, ang Lubos na Nakakakita.” [Al-Shūrā: 11]
Kaya kahit pa may isang terminong napatunayan tungkol kay Allah, ito ay pinatutunayan sa paraang naaangkop sa Kanya, at hindi maaaring isipin ng tao ang paraan nito o ihambing ito sa mga katangian ng mga katawan.
Ngunit dahil ang mismong salitang “pag-upo” ay hindi napatunayan sa pamamagitan ng isang malinaw at mapananaligang katibayan, mas mainam na huwag na itong gamitin at manatili sa sinabi ng Qur’an:
“Pagkatapos ay nag-istikbāʾ Siya sa ibabaw ng Trono.”
Hindi tama na hatulan bilang kafir ang isang tao dahil lamang sa paggamit niya ng pahayag na ito, hangga’t hindi niya layuning mangutya kay Allah تعالى o ihambing Siya sa Kanyang mga nilikha.
Ang mismong pahayag ay isang bagay na pinagtatalunan ng mga iskolar, at may mga salaysay na nagmula sa ilan sa kanila, bagama’t ang mas maingat na posisyon ay ang pag-iwas dito dahil hindi ito napatunayan sa mga mapananaligang teksto.
Samakatuwid, ang nagsabi nito ay hindi dapat tratuhin tulad ng isang taong sadyang nangungutya kay Allah o tumatanggi sa Kanyang mga katangian.
Gayunman, ipinapayo sa sinumang nagsabi nito na iwan ang pananalitang iyon at humingi ng kapatawaran kay Allah, at sabihin sa halip:
“Si Allah تعالى ay nagsagawa ng istiwāʾ sa ibabaw ng Trono sa paraang naaangkop sa Kanyang kamahalan, nang walang pagtukoy kung paano ito at walang paghahalintulad sa Kanyang nilikha.”
Ito ay mas malayo sa kalituhan at mas nakapoprotekta sa wastong aqidah kaysa sa mga salitang maaaring hindi maunawaan nang tama.
At si Allah ang higit na nakaaalam.