Ang papuri ay kay Allah, at ang kapayapaan at mga pagpapala ay mapasakay ng Sugo ni Allah.
Anumang larawan na naiisip ng isang tao sa kanyang isipan at inaakala niyang larawan ni Allah ay hindi larawan ni Allah. Ang simpleng pag-iisip ng gayong bagay ay hindi nangangahulugang nakita na niya si Allah. Hindi dapat isipin ng isang Muslim si Allah sa isang partikular na anyo o hugis, sapagkat si Allah, Kaluwalhatian at Kataas-taasan sa Kanya, ay hindi katulad ng alinman sa Kanyang mga nilikha, at hindi kayang saklawin ng isip ng tao ang katotohanan ng Kanyang Sarili o ang paraan ng Kanyang mga Katangian. Ang anumang mga larawan at guniguni na sumagi sa isip ng tao tungkol dito ay dapat niyang talikuran, humingi ng kanlungan kay Allah laban sa mga bulong ni Satanas, at huwag pagtuunan ng pansin.
Hindi pinahihintulutan ang isang Muslim na sadyang bumuo sa kanyang isip ng isang larawan o anyo at pagkatapos ay sabihin: “Ito ang larawan ni Allah.”
Iniulat:
“Pagnilayan ninyo ang mga biyaya ni Allah, at huwag ninyong pagnilayan si Allah.”
Itinuring ni al-Albani, kaawaan siya ni Allah, na mapagkakatiwalaan ang salaysay na ito.
Ito ay dahil ang katotohanan tungkol kay Allah, ang Kataas-taasan, ay napakadakila upang lubos na maunawaan o mailarawan ng isip ng tao sa isang partikular na anyo.
Sinabi ni Allah:
“Walang anumang katulad Niya, at Siya ang Lubos na Nakaririnig, ang Lubos na Nakakakita.” [Ash-Shura: 11]
At sinabi Niya:
“Kaya huwag kayong magtakda ng mga katulad para kay Allah. Tunay na si Allah ay nakaaalam, samantalang kayo ay hindi nakaaalam.” [An-Nahl: 74]
Samakatuwid, anumang tiyak na larawan sa isip na naglalaman ng isang partikular na anyo, hugis, o paraan ay hindi maaaring iugnay kay Allah.
Naniniwala ang Ahl as-Sunnah sa anumang inilarawan ni Allah tungkol sa Kanyang Sarili at sa anumang ipinahayag ng Kanyang Sugo, sumakanya nawa ang kapayapaan at mga pagpapala, tungkol sa Kanya, nang hindi Siya inihahalintulad sa mga nilikha at nang hindi tinatanong kung paano.
Halimbawa, pinatutunayan natin na si Allah ay Lubos na Nakaririnig at Lubos na Nakakakita, at taglay Niya ang mga Katangiang pinagtibay Niya para sa Kanyang Sarili. Ngunit hindi natin iniisip kung paano ang mga Katangiang ito at hindi natin inihahambing ang mga ito sa mga katangian ng mga nilalang.
Sinabi ni Ibn Abd al-Barr, kaawaan siya ni Allah, na pinatutunayan ng Ahl as-Sunnah ang mga Katangiang binanggit sa Qur’an at Sunnah at naniniwala sila sa mga ito, nang hindi tinutukoy kung paano ang mga ito o nililimitahan ang mga ito sa isang tiyak na paglalarawan.
Isinalaysay ni Shaykh al-Islam Ibn Taymiyyah, kaawaan siya ni Allah, ang sinabi ng mga unang iskolar:
“Ang istiwa ay alam, ang paraan nito ay hindi alam, ang paniniwala rito ay obligado, at ang pagtatanong tungkol dito ay bid‘ah.”
Ang kahulugan ay nauunawaan sa wika at sa mga teksto, ngunit ang paraan at katotohanan ng Katangian ay tanging si Allah lamang ang nakaaalam.
Maaaring may larawang o anyong biglang lumitaw sa isip ng isang tao nang hindi niya ito sinasadya, at pagkatapos ay maisip niya: “Ito ang larawan ni Allah.”
Dapat niyang malaman na ang larawang ito ay hindi larawan ni Allah, at hindi niya dapat ipagpatuloy ang pag-iisip tungkol dito o subukang alamin kung ito ay tama.
Sa halip, dapat niyang ihinto ang pag-iisip tungkol dito at ituon ang kanyang isip sa ibang bagay.
Ang ganitong mga kaisipan ay maaaring kabilang sa mga bulong ni Satanas, na nais gamitin upang sirain ang paniniwala ng Muslim at dalhin siya sa pag-aalinlangan at pagkabalisa.
Sinabi ng Propeta, sumakanya nawa ang kapayapaan at mga pagpapala, tungkol sa mga ganitong bulong:
“Kapag umabot siya rito, humingi siya ng kanlungan kay Allah at tumigil.”
Isinalaysay nina al-Bukhari (3276) at Muslim (134).
Ipinaliwanag ni Imam an-Nawawi, kaawaan siya ni Allah, na ang lunas ay ang paghingi ng kanlungan kay Allah, pagtalikod sa mga bulong na ito, at pagtigil sa patuloy na pag-iisip tungkol sa mga ito.
Kung ang larawan ay sumagi sa isip ng isang tao nang walang layunin o sariling pagpili, hindi niya kailangang matakot o hatulan ang kanyang sarili bilang hindi mananampalataya.
Dapat niya itong ituring na isang panandaliang bulong: humingi ng kanlungan kay Allah, itigil ang pag-iisip tungkol dito, at huwag siyasatin ang mga detalye nito o subukang patunayan na ito ay larawan ni Allah.
Samantala, ang sadyang pag-iisip kay Allah sa isang partikular na anyo ay mali, sapagkat si Allah ay malayo sa anumang pagkakahawig sa Kanyang mga nilikha, at hindi maaaring lumikha ang tao ng isang larawan para sa kanyang Panginoon.
Ang larawang nasa isip na iniisip ng isang tao ay hindi maaaring maging larawan ni Allah, at ang simpleng pag-iisip nito ay hindi nangangahulugang nakita na niya si Allah.
Si Allah ay hindi katulad ng Kanyang mga nilikha, at hindi pinahihintulutang tukuyin ang Kanyang mga Katangian sa pamamagitan ng isang larawan o anyong mula sa imahinasyon ng tao. Kung lilitaw ang ganitong mga larawan o kaisipan, ang lunas ay ang paghingi ng kanlungan kay Allah, pagtigil sa pag-iisip tungkol dito, at hindi pagpapatuloy sa mga ito.
Hindi dapat pahirapan ng isang Muslim ang kanyang sarili sa tanong na: “Si Allah ba ang larawang ito?” Ang sagot ay malinaw: Hindi ganito si Allah, at anumang naiisip ng tao ay hindi si Allah.
At si Allah ang higit na nakaaalam.