Ang papuri ay kay Allah, at ang kapayapaan at mga pagpapala ay mapasakay ng Sugo ni Allah.
Ang pahayag na ito ay hindi dapat gamitin, sapagkat hindi napatunayan sa Qur’an o Sunnah na inilalagay ni Allah ang Kanyang kamay sa dibdib ng taong dumadalangin sa Kanya sa mga oras bago magbukang-liwayway. Hindi pinahihintulutang ilarawan si Allah o iugnay sa Kanya ang isang gawa nang walang katibayan. Kung ang ibig lamang sabihin ng nagsasalita ay ipahayag ang kapanatagan ng taong nananalangin, ang kanyang mabuting pag-iisip tungkol kay Allah, at ang kanyang pag-asa na sasagutin ang kanyang panalangin, maaaring tama ang kahulugang nais niyang ipahayag. Gayunman, hindi nararapat na sabihin ito sa ganitong paraan dahil nag-uugnay ito kay Allah ng isang gawa na hindi napatunayan sa mga tekstong kapahayagan.
Ang mga Pangalan at Katangian ni Allah ay hindi itinatatag sa pamamagitan lamang ng personal na kagustuhan o imahinasyon. Ang pinatutunayan lamang ay yaong may katibayan.
Sinabi ni Allah:
“Sabihin mo: Ang aking Panginoon ay nagbawal lamang ng mga kahalayan, hayag man o lihim, kasalanan, pang-aapi nang walang karapatan, ang pagtatambal kay Allah ng anumang bagay na hindi Niya ipinagkaloob na katibayan, at ang pagsasabi tungkol kay Allah ng hindi ninyo nalalaman.” [Al-A‘raf: 33]
Samakatuwid, hindi pinahihintulutang iugnay kay Allah ang isang gawa o katangian na walang mapagkakatiwalaang tekstuwal na katibayan, kahit na ang layunin ay hikayatin ang mga tao na manalangin o ipaliwanag ang kabutihan ng mga oras bago magbukang-liwayway.
Ang nabanggit na pahayag ay naglalaman ng tiyak na paglalarawan ng isang kilos: “Inilalagay Niya ang Kanyang kamay sa dibdib ng taong dumadalangin,” at walang katibayang nagpapatunay nito.
Ang napatunayang mapagkakatiwalaan sa Sunnah ay na si Allah ay bumababa sa pinakamalapit na langit sa huling ikatlong bahagi ng gabi at nagsasabi:
“Sino ang nananawagan sa Akin upang tugunin Ko siya? Sino ang humihingi sa Akin upang bigyan Ko siya? Sino ang humihingi ng kapatawaran sa Akin upang patawarin Ko siya?”
Isinalaysay nina al-Bukhari (1145) at Muslim.
Ito ay isang dakilang kabutihan na sapat na para sa isang Muslim, at hindi na kailangang dagdagan ito ng ibang paglalarawan na hindi matatagpuan sa mga tekstong kapahayagan.
Sinabi ni Imam Ahmad, kaawaan siya ni Allah:
“Sinasabi natin ang sinabi Niya, at inilalarawan natin Siya ayon sa pagkakalarawan Niya sa Kanyang Sarili, at hindi tayo lalampas doon.”
Samakatuwid, ang pangunahing prinsipyo sa usaping ito ay manatili sa mga tekstong kapahayagan at huwag lumampas sa mga ito sa paglalarawan ng mga gawa ni Allah o kung paano nagaganap ang mga ito nang walang tekstong nagpapatunay.
Maaaring ang layunin ng pahayag ay sabihin na kapag nananalangin ang isang tao kay Allah sa gabi, nakakaramdam siya ng kapanatagan at nadarama niya ang pagiging malapit ni Allah, ang Kanyang pangangalaga, at ang pagtugon sa kanyang panalangin. Ang kahulugang ito ay maaaring tama sa prinsipyo.
Gayunman, ang mabuting intensyon ay hindi ginagawang tama ang maling pananalita, sapagkat ang pagsasalita tungkol kay Allah ay isang napakahalagang usapin at nangangailangan ng katiyakan.
Sinabi ni Allah:
“Kaya huwag kayong gumawa ng mga paghahambing tungkol kay Allah. Tunay na si Allah ay nakaaalam, samantalang kayo ay hindi nakaaalam.” [An-Nahl: 74]
Samakatuwid, mas mainam na ipahayag ang kahulugan sa pamamagitan ng malinaw at napatunayang mga salita, tulad ng:
Natutupad ng mga pahayag na ito ang nais ipahayag nang hindi iniuugnay kay Allah ang isang bagay na hindi napatunayan.
Hindi tama ang pagsasabi: “Para bang inilalagay ni Allah ang Kanyang kamay sa dibdib ng taong dumadalangin sa mga oras bago magbukang-liwayway at sinasabi sa kanya: ‘Huwag kang mag-alala, kasama mo Ako,’” dahil ang paglalagay ng Kanyang kamay sa dibdib ng taong nananalangin sa ganitong kahulugan ay hindi napatunayan sa mga teksto, at hindi pinahihintulutang iugnay kay Allah ang isang gawa nang walang katibayan.
Tungkol naman sa kahulugan ng kapanatagan, mabuting pag-iisip tungkol kay Allah, at pag-asa sa Kanyang pagtugon sa oras bago magbukang-liwayway, ito ay isang wastong kahulugan. Ang kabutihan ng panalangin at paghingi ng kapatawaran sa huling ikatlong bahagi ng gabi ay napatunayan ng mga mapagkakatiwalaang teksto.
At si Allah ang higit na nakaaalam.