Ang papuri ay para kay Allah, at nawa’y ang kapayapaan at mga pagpapala ay mapasaatin ng Sugo ni Allah. Pagkatapos:
Ang usaping ito ay nangangailangan ng detalyadong pagpapaliwanag. Hindi tama na sabihin nang walang paglilinaw na “ang mga letrang Arabe ay nilikha” sa paraang isinasama rito ang Salita ni Allah, ang Kataas-taasan. Gayundin, hindi tama na sabihin na ang mga tunog at titik na nililikha ng mga tao ay hindi nilikha. Ang tama ay ang Qur’an ay Salita ni Allah, ang Kataas-taasan, at ito ay hindi nilikha, kapwa sa mga titik at kahulugan nito. Samantala, ang pananalita ng mga tao, ang kanilang mga tunog at mga galaw ay mga nilikha.
Ang Marangal na Qur’an ay Salita ni Allah, ang Kataas-taasan. Si Allah ay tunay na nagsalita nito; kaya ito ay hindi nilikha, kapwa sa mga titik at sa mga kahulugan nito.
Tungkol naman sa taong bumibigkas ng Qur’an, ang kanyang tinig, galaw at mismong pagkakabigkas ay nilikha, sapagkat ang mga ito ay mga gawa at tunog ng isang alipin ni Allah. Ngunit ang salitang kanyang binibigkas ay Salita ni Allah at hindi isang nilikhang pananalita ng tao.
Kaya hindi tama na paghaluin ang Salita ni Allah at ang tinig ng bumibigkas na naghahatid ng Salita ni Allah.
Ang mga titik ay maaaring matagpuan sa Salita ni Allah at maaari ring matagpuan sa pananalita ng mga nilalang. Kaya hindi maaaring bigyan ang mga ito ng iisang hatol dahil lamang sa pagiging mga titik nila.
Ang titik na binibigkas ng isang tao sa kanyang sariling pananalita ay kabilang sa pananalita ng tao, at ang pananalita ng tao ay nilikha, gayundin ang kanilang mga tunog at galaw.
Samantala, ang mga titik na ginamit ni Allah sa pagsasalita sa Qur’an ay kabilang sa Kanyang Salita, at ang Qur’an ay hindi nilikha.
Ipinaliwanag nang detalyado ni Shaykh al-Islam Ibn Taymiyyah, kaawaan nawa siya ni Allah, ang usaping ito. Nilinaw niya na nagkakaiba ang mga hatol ayon sa nagsasalita, kahulugan at konteksto, at ang simpleng pagkakapareho ng ilang titik sa Salita ni Allah at sa pananalita ng tao ay hindi nangangahulugang pareho ang hatol sa mga ito.
Halimbawa, kung bumigkas ang isang tao ng isang salita mula sa Qur’an, ang salita, bilang bahagi ng Qur’an, ay Salita ni Allah. Ngunit ang tinig at galaw ng bumibigkas habang binibigkas ito ay nilikha.
Hindi.
Ang mga tunog ng mga tao ay nilikha, at ang kanilang mga galaw ay nilikha. Ang tinta ng muṣḥaf at ang papel na sinusulatan nito ay mga nilikha rin.
Ngunit ang nakasulat—ang Salita ni Allah—ay hindi nilikha.
Dahil dito, pinag-iba ni Shaykh al-Islam Ibn Taymiyyah, kaawaan nawa siya ni Allah, ang dalawang bagay: ang lahat ng pananalita ng tao ay nilikha, kapwa ang mga titik at kahulugan nito, samantalang ang Qur’an ay hindi nilikha, kapwa ang mga titik at kahulugan nito.
Nilulutas ng pagkakaibang ito ang kalituhang lumilitaw kapag pinaghalo ng ilang tao ang pananalita ayon sa nagsasalita nito at ang tinig o pagsulat ayon sa gawa ng alipin ni Allah.
Kung ang ibig sabihin ng “wikang Arabe” ay ang wikang ginagamit ng mga tao, na binubuo ng mga salita, pagkakabuo ng pangungusap, mga tunog, tuntunin at gamit, ito ay kabilang sa mga bagay na natututuhan at ginagamit ng mga nilalang, at ang mga gawa at tunog ng mga alipin ni Allah ay nilikha.
Ngunit kung ang ibig sabihin ng “wikang Arabe” ay ang pananalitang Arabe na ginamit ni Allah sa pagsasalita sa Qur’an, hindi dapat sabihin na ang Qur’an ay nilikha. Sa halip, ang Qur’an ay Salita ni Allah, ang Kataas-taasan, at ito ay hindi nilikha.
Kaya ang walang-kondisyong pagsasabi na:
“Ang wikang Arabe ay nilikha”
ay maaaring malabo at makapagdulot ng maling pagkaunawa. Hindi ito dapat sabihin nang walang paglilinaw, sapagkat maaaring isipin ng nakikinig na ang Qur’an ay nilikhang pananalita, at ito ay mali.
Mas tumpak na sabihin:
Ang wika, mga tunog at pananalita ng mga tao ay nilikha; samantalang ang Qur’an na sinalita ni Allah ay Salita ni Allah, hindi nilikha, kapwa sa mga titik at kahulugan nito.
Ang Qur’an ay Salita ni Allah, ang Kataas-taasan, at ito ay nakasulat sa Iniingatang Talaan.
Sinabi ni Allah, ang Kataas-taasan:
“Bagkus, ito ay isang marangal na Qur’an, na nasa isang Iniingatang Talaan.” [al-Buruj: 21-22]
Ang katotohanang ang Qur’an ay nakasulat sa isang nilikhang bagay ay hindi nangangahulugan na ang Qur’an mismo ay nilikha. Ang tinta, papel at talaan ay mga nilikha, samantalang ang salitang nakasulat dito ay Salita ni Allah.
Ito ay katulad ng sinabi ng Ahl as-Sunnah tungkol sa muṣḥaf: ang papel, tinta at pagsulat, dahil ang mga ito ay nagmumula sa mga gawa ng mga tao, ay nilikha; samantalang ang Qur’an na nakasulat dito ay Salita ni Allah na hindi nilikha.
Hindi.
Ang mga titik na ginagamit ng mga tao ay maaaring magkapareho sa anyo, ngunit nagkakaiba ang hatol ayon sa kung kanino o saan iniuugnay ang mga ito.
Kung ang isang tao ay sumulat ng sariling mga salita, ang kanyang pananalita ay nilikha.
Kung sumulat siya ng isang talata mula sa Qur’an, ang nakasulat na pananalita ay Salita ni Allah na hindi nilikha, kahit na ang galaw ng kanyang kamay, ang papel at tinta ay mga nilikha.
Ipinaliwanag ni Shaykh al-Islam Ibn Taymiyyah, kaawaan nawa siya ni Allah, na ang mga hatol tungkol sa mga titik ay nagkakaiba ayon sa kanilang mga kahulugan at ayon sa nagsasalita nito.
Ito ay kabilang sa mga dahilan ng paggalang sa Salita ni Allah, ang Kataas-taasan, at hindi pagtrato rito na parang karaniwang pananalita ng tao.
Hindi tama na sabihin nang walang paglilinaw: “Ang wikang Arabe ay nilikha” kung ang layunin ay isama ang Qur’an sa hatol na ito. Gayundin, hindi tama na sabihin na ang pananalita at mga tunog ng tao ay hindi nilikha.
Ang tamang pagkakaiba ay:
Kaya sa pagtalakay sa usaping ito, mas mainam na iwasan ang mga malalabong pahayag at sabihin nang malinaw:
Ang Qur’an ay Salita ni Allah na hindi nilikha, at ang pananalita ng mga tao ay nilikha.
At si Allah ang higit na nakaaalam.