Ang lahat ng papuri ay kay Allah, at nawa ang pagpapala at kapayapaan ay mapasakanya ang Sugo ni Allah. Pagkatapos:
Si Allah تعالى ang Tagapaglikha ng lahat ng Kanyang nilalang. Siya ay Ganap na Nakaaalam sa kanila at Lubos na Nakababatid sa kanila. Walang anuman sa kanilang kalagayan ang nalilihim sa Kanya. Ang isang kaalaman ay hindi nakapipigil sa Kanya na malaman ang iba; hindi Niya napagkakamalan ang isang tinig sa ibang tinig, at walang anuman sa lupa o sa langit ang nakalalampas sa Kanya. Ang kapangyarihan at kaalamang ito ay kabilang sa Kanyang pagiging ganap, سبحانه وتعالى. Hindi pinahihintulutang ihambing ang Kanyang mga katangian sa mga katangian ng mga nilalang o isipin ang kanilang kalikasan ayon sa paraan ng tao.
Sinabi ni Allah تعالى:
﴿Hindi ba malalaman ng Siyang lumikha, samantalang Siya ang Lubhang Maingat at Ganap na Nakababatid?﴾ [Al-Mulk: 14].
Si Allah سبحانه ang Siyang lumikha sa mga nilalang, at higit Niyang kilala ang mga ito kaysa sa pagkakakilala nila sa kanilang sarili. Alam Niya ang kanilang panlabas at panloob na kalagayan, ang kanilang ipinahahayag at ang kanilang itinatago.
Hindi Siya nahihirapan dahil sa dami ng mga nilalang, sa pagkakaiba ng kanilang mga wika, sa dami ng kanilang mga pangangailangan, o sa layo ng kanilang mga kinaroroonan.
Sinabi ni Allah تعالى:
﴿At walang anumang bagay sa lupa o sa langit ang nalilihim kay Allah.﴾ [Ibrahim: 38].
Naririnig Niya سبحانه ang panalangin ng mga nananalangin sa Kanya, alam Niya ang kanilang mga pangangailangan, nakikita Niya ang kanilang mga kalagayan, at alam Niya ang itinatago ng kanilang mga dibdib. Walang anuman dito ang nagiging malabo o magkakahalo para sa Kanya.
Isa sa pinakamahalagang bagay na dapat laging isaisip ng isang Muslim ay na walang anumang bagay ang katulad ni Allah تعالى. Kaya hindi maaaring isipin ang paraan o kalikasan ng Kanyang kaalaman, pandinig, paningin, o pagmamasid sa pamamagitan ng paghahambing nito sa mga katangian ng tao.
Sinabi ni Shaykh al-Islam Ibn Taymiyyah رحمه الله:
“Dapat tiyaking walang anumang katulad si Allah, ni sa Kanyang Sarili, ni sa Kanyang mga katangian, ni sa Kanyang mga gawa.”
Sinabi ni Allah تعالى:
﴿Walang anumang katulad Niya, at Siya ang Lubos na Nakaririnig, ang Lubos na Nakakakita.﴾ [Ash-Shura: 11].
Pinagsama ng talatang ito ang pagpapatibay sa mga katangian ng pagiging ganap ni Allah تعالى at ang pagtanggi na Siya ay kahalintulad ng Kanyang mga nilalang.
Kapag ipinaalam ni Allah تعالى sa atin ang tungkol sa isang katangian Niya, tungkulin nating maniwala rito sa paraang naaangkop sa Kanyang Kamahalan, nang hindi nagtatanong kung paano ito.
Kabilang sa pinakakilalang pahayag tungkol dito ang sagot ni Imam Malik رحمه الله nang tanungin siya tungkol sa kung paano nag-istiwa si Allah تعالى sa ibabaw ng Trono. Sinabi niya:
“Ang istiwa’ ay hindi lingid, ang ‘paano’ ay hindi mauunawaan, ang paniniwala rito ay tungkulin, at ang pagtatanong tungkol dito ay isang bid‘ah.”
Ang prinsipyong ito ay naaangkop sa lahat ng mga katangian ni Allah تعالى. Naniniwala tayo sa mga ito ayon sa napatunayan, at nauunawaan natin ang kanilang kahulugan sa paraang naaangkop kay Allah, ngunit hindi natin nalalaman ang kanilang tunay na paraan o kalikasan.
Kaya hindi dapat ang tanong ay: “Paano minamasdan ni Allah ang lahat ng Kanyang nilalang?”, kung ang ibig sabihin nito ay paghahanap sa paraan ng Kanyang pagmamasid. Sa halip, sinasabi natin na si Allah تعالى ay lubos na nakababatid sa Kanyang mga nilalang, alam Niya ang kanilang kalagayan at nakikita Niya ang kanilang mga gawa, samantalang ang paraan nito ay hindi natin kayang lubusang malaman.
Kapag sinubukan ng isang tao na subaybayan ang maraming bagay nang sabay-sabay, maaaring humina ang kanyang pag-unawa o makalimutan niya ang ilan sa mga ito. Ngunit si Allah سبحانه ay hindi maihahambing sa mga nilalang.
Alam Niya nang sabay-sabay ang kalagayan ng lahat ng Kanyang mga alipin. Naririnig Niya ang pagkakaiba ng kanilang mga tinig, ang iba't ibang wika nila, at ang sari-saring kahilingan nila. Hindi Niya napagkakamalan ang isang tinig sa ibang tinig, at walang anuman ang nakalalampas sa Kanya.
Alam Niya ang itinatago ng mga puso, ang ikinukubli ng mga kaluluwa, at maging ang mga bagay na hindi nakikita ng ibang nilalang.
Ang lahat ng ito ay kabilang sa pagiging ganap at ganap na saklaw ng Kanyang kaalaman, سبحانه. Hindi nararapat sa atin na isipin kung paano ito nangyayari o ihambing ito sa ating limitadong kakayahan.
Ang layunin ng pagkilala na saklaw ng kaalaman ni Allah ang Kanyang mga nilalang ay hindi lamang ang pagsasaliksik tungkol sa paraan ng Kanyang mga katangian. Sa halip, dapat isaisip ng alipin ang pagmamasid ni Allah تعالى sa kanya at ang Kanyang ganap na kaalaman tungkol sa kanya.
Alam niya na nakikita siya ni Allah, naririnig siya, at alam Niya ang kanyang kalagayan. Kaya hindi dapat maging pareho para sa kanya ang pagsunod at pagsuway, maging siya man ay nag-iisa o nasa harap ng mga tao.
Kapag isinasaisip ng Muslim ang kaalaman ni Allah tungkol sa kanya, hinihikayat siya nito sa katapatan, pag-iingat sa harap ni Allah, pagkakaroon ng hiya sa Kanya, pag-iwas sa mga kasalanan, at pagmamadali sa mga gawaing pagsunod.
Nagkakaroon din siya ng kapanatagan dahil alam niyang hindi nalilihim kay Allah ang kanyang panalangin at alam Niya ang kanyang pangangailangan. Hindi niya kailangang mangamba na malito ang kanyang kahilingan sa mga kahilingan ng ibang nilalang o may isang bagay tungkol sa kanyang kalagayan na hindi malalaman ni Allah.
Si Allah تعالى ay ganap na nakaaalam sa lahat ng Kanyang nilalang at lubos na nakababatid sa kanilang mga kalagayan. Walang anumang bagay ang nalilihim sa Kanya, walang anumang bagay ang nalilito para sa Kanya, at hindi Siya nahihirapan dahil sa dami ng mga nilalang, pagkakaiba ng kanilang mga tinig, at dami ng kanilang mga pangangailangan.
Tungkulin nating maniwala sa lahat ng ipinaalam ni Allah tungkol sa Kanyang Sarili tungkol sa mga katangian ng kaalaman, pandinig, paningin, pagmamasid, at iba pa, nang walang paghahalintulad o pagtutulad sa mga nilalang, at nang hindi hinahanap ang paraan o kalikasan nito na tanging si Allah lamang ang nakaaalam.
Dapat gamitin ng Muslim ang kaalamang ito sa pagsamba kay Allah at sa pagpapanatili ng kamalayan sa Kanya, at palaging isaisip na alam ni Allah تعالى ang kanyang lihim at hayag, nakikita Niya kung nasaan siya, naririnig Niya ang kanyang mga salita, at walang anumang bagay tungkol sa kanyang kalagayan ang nalilihim sa Kanya.
At si Allah ang higit na nakaaalam.