Ang lahat ng papuri ay kay Allah, at nawa'y ang kapayapaan at mga pagpapala ay mapasa Sugo ni Allah. Pagkatapos nito:
Ang mga teksto ng Qur’an at Sunnah, ayon sa pagpapaliwanag ng Ahl as-Sunnah, ay nagpapahiwatig na si Allah, ang Kataas-taasan, ay tunay na nagsasalita at ang Kanyang Salita ay naririnig. Pinatutunayan ng mga teksto ang pagtawag, pribadong pakikipag-usap, pagsasalita at tinig. Ito ang pinagtibay ng ilang mga Imam ng mga unang salinlahi, habang pinaghihiwalay ang Salita ni Allah, ang Kataas-taasan, mula sa mga tinig ng mga nilalang, at pinaniniwalaan ito sa paraang angkop sa Kanyang Kamahalan, nang walang paghahambing sa mga nilalang at walang pagtatanong kung paano ito nangyayari.
Sinabi ni Allah, ang Kataas-taasan, tungkol kay Moises, sumakanya nawa ang kapayapaan:
﴿Kaya makinig ka sa ipinahahayag sa iyo.﴾
At sinabi Niya:
﴿At nang tawagin ng iyong Panginoon si Moises.﴾
At sinabi Niya:
﴿Nakarating na ba sa iyo ang salaysay tungkol kay Moises? Nang tawagin siya ng kanyang Panginoon sa banal na lambak ng Tuwa.﴾
At sinabi Niya:
﴿Nang siya ay makarating doon, tinawag siya mula sa kanang bahagi ng lambak, sa pinagpalang lugar, mula sa puno: “O Moises! Tunay na Ako si Allah, ang Panginoon ng mga daigdig.”﴾
At sinabi Niya:
﴿At tinawag Namin siya mula sa kanang bahagi ng Bundok at inilapit Namin siya upang makipag-usap nang sarilinan.﴾ [Maryam: 52].
Ang mga talatang ito ay nagpapatunay na si Allah, ang Kataas-taasan, ay nagsalita, tumawag at nakipag-usap nang sarilinan, at naunawaan ng Ahl as-Sunnah ang mga tekstong ito ayon sa kanilang tunay na kahulugan, sa paraang angkop kay Allah, nang hindi inihahambing ang Kanyang Salita sa salita ng mga nilalang.
Isinalaysay mula kay Abdullah ibn Unays, kalugdan nawa siya ni Allah, na sinabi ng Propeta, sumakanya nawa ang kapayapaan at pagpapala ni Allah:
“Ang mga tao ay titipunin sa Araw ng Pagkabuhay na walang sapin sa paa, hubad at hindi tuli. Tatawagin Niya sila sa isang tinig na maririnig ng nasa malayo gaya rin ng maririnig ng nasa malapit: ‘Ako ang Hari; Ako ang Tagapagbigay ng Gantimpala.’”
Isinalaysay din mula kay Abu Sa‘id al-Khudri, kalugdan nawa siya ni Allah, na sinabi ng Propeta, sumakanya nawa ang kapayapaan at pagpapala ni Allah:
“Sasabihin ni Allah: ‘O Adan.’ Sasagot siya: ‘Narito ako, nasa Iyong paglilingkod at masaya sa pagsunod sa Iyo.’ Pagkatapos ay may tinig na tatawag: ‘Inuutusan ka ni Allah na maglabas mula sa iyong mga inapo ng isang pangkat na patungo sa Apoy...’”
Isinalaysay ni al-Bukhari (4741).
Ang mga tekstong ito ay kabilang sa mga katibayang ginamit ng Ahl as-Sunnah upang patunayan ang Salita at Tinig ni Allah, ang Kataas-taasan, habang pinaniniwalaang ang Tinig ni Allah ay hindi katulad ng mga tinig ng mga nilalang.
Sinabi ni Abu Nasr as-Sijzi, kaawaan nawa siya ni Allah, na ang pagsusuri sa mga pahayag ng mga unang salinlahi ay nagpapakita na hindi naisalaysay mula sa mga naunang iskolar na ang mga titik na naririnig, na siyang ginagamit upang maunawaan ang pananalita, ay hindi tunay na Salita ni Allah, o na ang Salita ni Allah ay isang kahulugan lamang na nasa kalooban na ang tunay na realidad ay hindi maaaring malaman.
Sinabi ni Ibn Qudamah, kaawaan nawa siya ni Allah, bilang pagtutol sa pahayag na ang Qur’an ay isang pagpapahayag lamang ng pananalitang umiiral sa kaluluwa:
“Ibigay ninyo sa amin ang mga sinabi ng mga nauna sa inyo. Sino ba sa mga nauna sa inyo ang nagsabi: ‘Ang Qur’an na ito ay isang pagpapahayag at pagsasalaysay lamang, at ang realidad ng Qur’an ay isang kahulugang umiiral sa kalooban...’?”
Sinabi ni Shaykh al-Islam Ibn Taymiyyah, kaawaan nawa siya ni Allah:
“Walang kabilang sa mga Imam at mga unang salinlahi ang nagsabi na si Allah ay hindi nagsasalita sa pamamagitan ng tinig. Sa halip, napatunayan mula sa higit sa isa sa mga unang salinlahi at mga Imam na si Allah ay nagsasalita sa pamamagitan ng tinig.”
Binanggit niya na sinabi ni Abdullah ibn Ahmad sa kanyang ama na si Imam Ahmad na may ilang taong nagsasabing si Allah ay hindi nagsasalita sa pamamagitan ng tinig. Sumagot si Imam Ahmad:
“Anak ko, sila ay mga Jahmi; umiikot lamang sila sa pagtanggi.”
Itinuro rin ni Ibn Taymiyyah na ang talakayan ni Imam al-Bukhari sa “Ang Paglikha sa mga Gawain ng mga Lingkod” ay malinaw sa pagpapatunay na si Allah ay nagsasalita sa pamamagitan ng tinig, habang pinaghihiwalay ang Tinig ni Allah mula sa mga tinig ng Kanyang mga lingkod.
Hindi.
Ang pagpapatunay sa pananalita at tinig ni Allah ay hindi nangangahulugang inihahambing Siya sa mga tinig ng tao. Sinabi ni Allah, Kaluwalhatian at Kataas-taasan Niya:
﴿Walang anumang katulad Niya, at Siya ang Ganap na Nakakarinig, ang Ganap na Nakakakita.﴾ [Ash-Shura: 11].
Samakatuwid, ang tuntunin ng Ahl as-Sunnah ay patunayan ang anumang pinatunayan ni Allah para sa Kanyang Sarili at anumang pinatunayan ng Kanyang Sugo, sumakanya nawa ang kapayapaan at pagpapala ni Allah, para sa Kanya, habang itinatanggi ang anumang pagkakatulad sa mga nilalang at hindi sinasaliksik kung paano ang mga katangiang ito.
Kung paanong si Allah ay may pandinig at paningin na angkop sa Kanyang Kamahalan at hindi katulad ng pandinig at paningin ng mga nilalang, gayundin ang Kanyang Salita at Tinig ay hindi katulad ng salita at mga tinig ng mga nilalang.
Pinagtibay ng ilang Imam ng mga unang salinlahi at ng Ahl as-Sunnah na si Allah, ang Kataas-taasan, ay tunay na nagsasalita at ang Kanyang Salita ay naririnig. Ginamit nilang katibayan ang mga teksto tungkol sa pagtawag, pribadong pakikipag-usap at pagsasalita, gayundin ang mga hadith na tahasang bumabanggit sa tinig.
Kabilang sa mga pinakakilalang iskolar na naiulat mula sa kanila ang ganitong pananaw sina Imam Ahmad, al-Bukhari, Abu Nasr as-Sijzi, Ibn Qudamah, at Shaykh al-Islam Ibn Taymiyyah, kaawaan nawa sila ni Allah.
Tungkulin na patunayan ang Salita ni Allah sa paraang angkop sa Kanyang Kamahalan, nang walang paghahambing sa mga nilalang, walang pagtatanong kung paano, at walang pagtanggi sa Kanyang mga katangian, habang pinaghihiwalay ang Salita ni Allah mula sa mga tinig ng mga nilalang.
At si Allah ang higit na nakaaalam.