Ang lahat ng papuri ay para sa Allah, at nawa’y ang kapayapaan at mga pagpapala ay mapasakay sa Sugo ng Allah. Pagkatapos:
Ang Allah, Kaluwalhatian at Kataas-taasan ay sa Kanya, ay hindi nangangailangan sa lahat ng nilikha. Ang pagsunod ng Kanyang mga lingkod ay hindi nakadaragdag sa Kanyang paghahari, at ang kanilang pagsuway ay hindi nakakabawas dito kahit kaunti. Hindi Niya kailangan ang papuri ng sinuman sa Kanyang mga nilikha.
Sinabi ng Allah تعالى:
﴿O sangkatauhan! Kayo ang nangangailangan sa Allah, samantalang ang Allah ay ang Walang Pangangailangan, ang Karapat-dapat sa lahat ng papuri.﴾
[Fāṭir: 15]
Sinabi ng Allah تعالى sa hadith qudsī:
“O Aking mga lingkod, hindi ninyo kailanman kayang magdulot sa Akin ng pinsala upang Ako ay mapinsala, at hindi ninyo kailanman kayang magbigay sa Akin ng pakinabang upang Ako ay makinabang. O Aking mga lingkod, kung ang una at ang huli sa inyo, ang mga tao at mga jinn, ay nasa pinakamabuting puso ng isang taong kabilang sa inyo, hindi nito madaragdagan ang Aking paghahari sa anumang bagay.”
Isinalaysay ni Muslim (2577).
Kaya ang papuri ng mga lingkod sa Allah ay hindi nagdudulot sa Kanya ng pangangailangan o pakinabang. Ang mga bunga at pakinabang nito ay bumabalik sa mga lingkod mismo.
Napatunayang sinabi ng Propeta ﷺ:
“Walang sinuman ang higit na umiibig sa papuri kaysa sa Allah; dahil dito, pinuri Niya ang Kanyang Sarili. At walang sinuman ang higit na nag-iingat sa Kanyang karangalan kaysa sa Allah; dahil dito, ipinagbawal Niya ang mga kahalayan.”
Isinalaysay ni al-Bukhari (4634) at Muslim (2760).
Nangangahulugan ito na iniibig ng Allah na Siya ay purihin dahil Siya ay karapat-dapat sa lahat ng papuri at pagpupuri, at taglay Niya ang lahat ng katangian ng pagiging ganap, kadakilaan at kagandahan.
Ang pagpupuri ng Allah sa Kanyang Sarili ay hindi katulad ng pagpupuri ng tao sa kanyang sarili upang maghanap ng katanyagan o takpan ang kakulangan. Ang Allah ay higit na mataas kaysa rito. Ito ay pagpapahayag ng Kanyang pagiging ganap at pagpapaliwanag sa Kanyang karapat-dapat na papuri at pagpupuri.
Kabilang sa mga dakilang karunungan sa pag-uutos ng Allah sa Kanyang mga lingkod na Siya ay purihin ay ang pagbabalik ng pakinabang nito sa kanila sa mundo at sa Kabilang-Buhay.
Sinabi ni Imam al-Nawawi رحمه الله sa pagpapaliwanag ng hadith:
“Ang tunay na kahulugan nito ay isang kapakinabangan para sa mga lingkod, sapagkat pinupuri nila Siya, Kaluwalhatian sa Kanya, at ginagantimpalaan Niya sila kaya sila ang nakikinabang. Siya ay Walang Pangangailangan sa mga nilikha; ang kanilang papuri ay hindi nakikinabang sa Kanya at ang kanilang pag-iwan dito ay hindi nakapipinsala sa Kanya.”
Kapag pinupuri ng isang lingkod ang Allah at nakikilala niya ang Kanyang mga Pangalan at Katangian, tumataas ang kanyang pananampalataya, pagmamahal, pagdakila at paggalang sa Kanya. Nakikilala niya ang mga biyaya ng Allah sa kanya, kaya tumataas ang kanyang pasasalamat at pagsunod.
Isa sa pinakamalaking bunga ng pagpupuri at pagluwalhati sa Allah ay ang pagkilala ng lingkod sa kanyang Panginoon.
Kapag sinabi ng Muslim:
Al-ḥamdu lillāhi Rabbil-ʿālamīn — Ang lahat ng papuri ay para sa Allah, Panginoon ng mga daigdig
kinikilala niya na ang Allah ang Panginoon ng lahat ng daigdig, na ang lahat ng biyaya ay mula sa Kanya, at Siya lamang ang karapat-dapat sa lahat ng papuri.
Kapag nakilala ng lingkod ang Magagandang Pangalan ng Allah at ang Kanyang mga Dakilang Katangian, nalalaman niyang Siya ay ang Nakaaalam ng Lahat, ang Marunong, ang Mahabagin, ang Mapagpatawad, ang Makapangyarihan, ang Nakakarinig ng Lahat at ang Nakakakita ng Lahat, at iba pang mga Pangalan ng pagiging ganap.
Ang kaalamang ito ang pundasyon ng tamang pagsamba.
Kapag alam ng tao na ang lahat ng biyayang nasa kanya ay mula sa Allah, pinupuri niya ang Allah para rito at ibinabalik sa Kanya ang biyaya, sa halip na ipagmalaki ang kanyang sarili.
Ngunit kapag iniugnay ng tao ang mga biyaya sa kanyang sarili, maaari itong humantong sa kayabangan at paglabag.
Ito ang nangyari kay Qarun nang sabihin niya sa kanyang mga tao:
﴿Sinabi niya: “Ipinagkaloob lamang ito sa akin dahil sa kaalamang taglay ko.”﴾
[Al-Qaṣaṣ: 78]
Iniugnay niya sa kanyang sarili ang kanyang taglay at hindi niya kinilala ang biyaya ng Allah sa kanya.
Habang higit na nakikilala ng lingkod ang kanyang Panginoon sa pamamagitan ng Kanyang mga Pangalan at Katangian, higit niyang nakikilala ang kanyang sariling kahinaan, pangangailangan at pagiging dukha sa harap ng Allah.
Ang lingkod ay nangangailangan sa kanyang Panginoon sa lahat ng bagay, samantalang ang Allah ay hindi nangangailangan sa kanya o sa alinman sa Kanyang mga nilikha.
Ipinaliwanag ni Ibn al-Qayyim رحمه الله na ang pangangailangan sa Allah ay may dalawang uri, at kabilang sa pinakamahalaga rito ang kusang-loob na pagiging nangangailangan sa Allah. Nagmumula ito sa pagkilala ng lingkod sa kanyang Panginoon at sa kanyang sarili. Kapag nakilala niya ang kadakilaan at pagiging ganap ng kanyang Panginoon at ang sarili niyang kahinaan at pangangailangan, siya ay nagpapasakop sa Allah at nagpapakumbaba sa Kanyang harapan. Ito ay kabilang sa pinakamalaking dahilan ng kaligayahan at tagumpay.
Kapag sinabi ng Muslim sa kanyang ṣalāh:
“Naririnig ng Allah ang sinumang pumupuri sa Kanya.”
ang kahulugan nito ay naririnig ng Allah تعالى ang papuri ng taong pumupuri sa Kanya, sinasagot siya at ginagantimpalaan siya dahil dito.
Pagkatapos ay sinasabi ng lingkod:
“Aming Panginoon, at para sa Iyo ang lahat ng papuri.”
Sa pamamagitan nito, ipinapahayag niya na ang lahat ng papuri ay para sa Allah at Siya ang karapat-dapat na purihin dahil sa Kanyang mga biyaya, pagiging ganap at kabutihan.
Hindi natin pinupuri ang Allah dahil nangangailangan Siya ng papuri ng Kanyang mga lingkod. Sa halip, ang Allah ang karapat-dapat sa papuri, samantalang ang mga lingkod ay nangangailangan na Siya ay sambahin at purihin.
Kung ang Allah ay hindi nangangailangan sa papuri ng Kanyang mga lingkod, bakit Niya sila inuutusan na Siya ay purihin at luwalhatiin?
Ang sagot ay hindi rin nangangailangan ang Allah sa kanilang ṣalāh, pag-aayuno, Hajj o iba pang mga gawain. Gayunpaman, itinakda Niya ang mga pagsambang ito dahil sa dakilang mga karunungan na ang pakinabang ay bumabalik sa kanila.
Hindi inuutusan ng Allah ang Kanyang mga lingkod dahil kailangan Niya ang kanilang pagsamba. Sa halip, inuutusan Niya sila sa mga bagay na naglalaman ng kanilang kabutihan, kaligayahan at tagumpay.
Ang Allah ay hindi nangangailangan sa Kanyang mga nilikha at sa kanilang papuri, ngunit Siya ay karapat-dapat sa papuri dahil sa Kanyang pagiging ganap, kadakilaan, kamahalan at mga biyaya.
Ang pagpupuri ng Allah sa Kanyang Sarili sa Qur’an ay hindi dahil sa pangangailangan o kakulangan. Ito ay pagpapakita ng Kanyang pagiging ganap at pagpapakilala sa Kanyang mga lingkod ng Kanyang karapat-dapat na papuri at pagpupuri.
Gayundin, ang pag-uutos Niya sa Kanyang mga lingkod na Siya ay purihin ay kapaki-pakinabang sa kanila, sapagkat pinatataas nito ang kanilang pagkilala sa kanilang Panginoon, pananampalataya sa Kanya, pasasalamat sa Kanyang mga biyaya at pagdakila sa Kanya, at inilalayo sila sa kayabangan at pagmamataas.
Samakatuwid, ang papuri ng mga lingkod sa kanilang Panginoon ay hindi nakadaragdag sa pagiging ganap ng Allah—sapagkat Siya ay ganap na—kundi dinaragdagan nito ang lingkod sa pananampalataya, pagiging malapit sa Allah, pagsunod at tagumpay.
At ang Allah ang higit na nakaaalam.