Ang lahat ng papuri ay para kay Allah, at nawa ang kapayapaan at mga pagpapala ay mapasa Sugo ni Allah.
Kabilang sa mga saligan ng Ahl as-Sunnah wal-Jama‘ah tungkol sa mga Pangalan at Katangian ni Allah ang pagpapatibay sa anumang pinagtibay ni Allah para sa Kanyang Sarili, o pinagtibay para sa Kanya ng Kanyang Sugo صلى الله عليه وسلم, sa paraang naaangkop sa Kanyang kamahalan, nang walang pagtutulad, paghahambing, pagtatanong kung paano, o pagtanggi sa mga ito.
Hindi nila sinasabing hindi alam ang mga kahulugan ng mga Katangian. Sa halip, pinagtitibay nila ang mga kahulugan nito ayon sa ipinahihiwatig ng wikang Arabe at ng kontekstong panrelihiyon, habang ipinauubaya ang paraan at realidad ng Katangian, na tanging si Allah تعالى lamang ang nakaaalam, kay Allah.
Iniulat mula kay Ibn al-Majishun, kay Imam Ahmad, at sa iba pang mga sinaunang iskolar:
“Hindi natin alam ang paraan ng anumang ipinabatid ni Allah tungkol sa Kanyang Sarili, bagama’t alam natin ang pagpapaliwanag at kahulugan nito.”
Ito ang mahalagang pagkakaiba sa pagitan ng kahulugan at paraan.
Maaaring malaman ang kahulugan, ngunit ang paraan kung paano taglay ni Allah تعالى ang Katangian ay kabilang sa kaalamang inilaan Niya para sa Kanyang Sarili.
Kaya sinabi ng mga iskolar tungkol sa istiwa’:
“Ang istiwa’ ay nalalaman, ang paraan nito ay hindi nalalaman, ang pananampalataya rito ay tungkulin, at ang pagtatanong tungkol dito ay bid‘ah.”
Ang ibig sabihin nito ay ang kahulugan ng istiwa’ sa wikang Arabe ay nalalaman, ngunit kung paano isinagawa ni Allah تعالى ang istiwa’ ay hindi nalalaman ng mga tao.
Kapag ipinabatid sa atin ni Allah تعالى ang isang Katangian tungkol sa Kanyang Sarili, pinagtitibay natin ito ayon sa tunay na kahulugan nito sa paraang naaangkop sa Kanya, nang hindi binabago ang kahulugan nito sa ibang kahulugang hindi ipinahihiwatig ng teksto.
Halimbawa:
Ang pagpapatibay sa isang Katangian ay hindi nangangahulugang alam natin ang paraan nito.
Gayundin, ang pagkakaalam na umiiral si Allah تعالى ay hindi nangangahulugang nauunawaan natin ang Kanyang Sarili سبحانه, at ang pagkakaalam sa kahulugan ng Kanyang mga Katangian ay hindi nangangahulugang alam natin kung paano Niya taglay ang mga ito.
Ang salitang tafwid (pagpapaubaya) ay maaaring gamitin sa dalawang magkaibang kahulugan, kaya kailangang pag-ibahin ang mga ito:
Unang kahulugan: Pagpapaubaya ng paraan.
Ibig sabihin, pinagtitibay natin ang salita at ang kahulugan nito, pagkatapos ay sinasabi natin: Hindi natin alam kung paano ang Katangiang ito, at si Allah تعالى ang higit na nakaaalam nito.
Ito ay tamang kahulugan at kabilang sa pamamaraan ng Ahl as-Sunnah.
Ikalawang kahulugan: Pagpapaubaya ng kahulugan.
Ibig sabihin, sinasabi na pinagtitibay natin ang mga salitang ginagamit para sa mga Katangian, ngunit hindi natin alam kung ano talaga ang kahulugan ng mga ito.
Hindi ito ang tamang pamamaraan, sapagkat ipinahayag ni Allah تعالى ang Qur’an sa malinaw na wikang Arabe at kinausap Niya ang Kanyang mga lingkod gamit ang mga salitang nauunawaan nila ang mga kahulugan. Ang hindi nila nalalaman ay ang paraan ng mga Katangian ni Allah at ang kanilang realidad sa paraang naaangkop sa Kanyang Sarili سبحانه.
Kaya hindi natin dapat paghaluin ang:
“Alam natin ang kahulugan ng Katangian ngunit hindi natin alam ang paraan nito,”
at:
“Hindi natin alam ang kahulugan ng Katangian.”
Ang una ang tinutukoy ayon sa Ahl as-Sunnah, samantalang ang ikalawa ay hindi ang tinutukoy ng pamamaraan ng mga sinaunang salinlahi sa usaping ito.
Hindi.
Ang katotohanang ang isang salita ay maaaring gamitin kay Allah تعالى at sa mga nilikha ay hindi nangangahulugang pareho ang realidad nito sa lahat ng aspeto.
Halimbawa, si Allah تعالى ay Ganap na Nakakarinig, at ang tao ay nakakarinig din, ngunit ang pandinig ni Allah ay hindi tulad ng pandinig ng isang nilikha.
Si Allah تعالى ay Ganap na Nakaaalam, at maaaring magkaroon ng kaalaman ang tao, ngunit ang kaalaman ni Allah ay hindi tulad ng kaalaman ng nilikha.
Si Allah تعالى ay Buhay, at ang tao ay buhay din, ngunit ang buhay ni Allah تعالى ay ganap, walang hanggan, walang simula at walang wakas, samantalang ang buhay ng nilikha ay limitado, nauna sa kawalan at sinusundan ng kamatayan.
Gayundin ang iba pang mga Katangian.
Ang pagkakapareho ng mga pangalan sa pangunahing kahulugan ay hindi nangangahulugang magkapareho ang realidad o paraan.
Sinabi ni Allah تعالى:
﴿Walang anumang katulad Niya, at Siya ang Ganap na Nakakarinig, ang Ganap na Nakakakita.﴾ [Ash-Shura: 11]
Pinagsama ng talata ang pagpapatibay at paglilinis kay Allah mula sa anumang pagkakahawig: pinagtitibay nito ang pandinig at paningin kay Allah تعالى at itinatanggi ang anumang pagkakahawig sa pagitan Niya at ng Kanyang mga nilikha.
Dahil ang pag-alam sa paraan ay may kaugnayan sa realidad ng Katangian at kung paano ito taglay ng Sarili ni Allah, at walang kakayahan ang mga tao na lubos itong maunawaan.
Alam natin na si Allah تعالى ay may tunay na Sarili at naniniwala tayo sa pag-iral nito, ngunit hindi natin lubos na nauunawaan ang realidad o paraan nito.
Gayundin, tungkol sa Kanyang mga Katangian, alam natin mula sa mga teksto ang kanilang mga kahulugan, epekto, at mga bagay na nagmumula rito sa pananampalataya, pagsamba at mga kautusan, ngunit hindi natin alam kung paano ang mga Katangiang iyon.
Dahil dito, ipinaliwanag ni Shaykh al-Islam Ibn Taymiyyah رحمه الله, sa kahulugan ng kanyang sinabi, na ang usapin tungkol sa mga Katangian ni Allah ay sumusunod sa usapin tungkol sa Kanyang Sarili: kung paanong pinagtitibay natin ang pag-iral ng Kanyang Sarili سبحانه nang hindi inaangkin na alam natin ang paraan nito, gayundin ay pinagtitibay natin ang Kanyang mga Katangian nang hindi inaangkin na alam natin ang kanilang paraan.
Kaya alam ng mananampalataya na si Allah تعالى ay Nakaaalam ng lahat ng bagay, Makapangyarihan sa lahat ng bagay, Ganap na Nakakarinig at Nakakakita, Maawain sa Kanyang mga lingkod, at nagtataglay ng mga Katangiang ipinabatid Niya tungkol sa Kanyang Sarili, ngunit hindi niya inaangkin na nauunawaan niya ang paraan ng alinman sa mga ito.
Ang paggamit ng mga Arabo ng mga salita ng Katangian upang ilarawan ang mga nilikha ay hindi nangangahulugang ang pagkakaalam sa pangunahing kahulugan nito ay humahantong sa pagtutulad kay Allah sa mga nilikha.
Ang wika ay nagbibigay sa atin ng pangunahing kahulugan, samantalang ang paraan kung paano taglay ng isang inilalarawan ang kahulugang iyon ay nagkakaiba ayon sa inilalarawan.
Nauunawaan natin ang pangunahing kahulugan ng pandinig, paningin, kaalaman, awa, kapangyarihan at iba pang Katangian, ngunit tiyak nating nalalaman na ang mga Katangian ni Allah تعالى ay naaangkop sa Kanyang kamahalan at hindi tulad ng mga katangian ng Kanyang mga nilikha.
Samantala, ang pagtatangkang isipin ang paraan nito batay sa mga katangian ng mga nilikha ang siyang humahantong sa ipinagbabawal na pagtutulad.
Ang paninindigan ng mananampalataya tungkol sa mga Pangalan at Katangian ni Allah ay nakabatay sa malinaw na mga prinsipyo:
Ang pangkalahatang tuntunin ay:
Alam natin ang kahulugan ng Katangian, pinagtitibay natin ito kay Allah تعالى sa paraang naaangkop sa Kanya, ngunit hindi natin alam ang paraan nito at hindi natin ito inihahambing sa mga katangian ng mga nilikha.
Sa ganitong paraan, pinagsasama ng pananampalataya ng Muslim ang pagpapatibay at paglilinis kay Allah mula sa anumang pagkakahawig: hindi niya itinatanggi ang anumang pinagtibay ni Allah para sa Kanyang Sarili, at hindi niya inihahalintulad si Allah sa Kanyang mga nilikha.
Sinabi ni Allah تعالى:
﴿Walang anumang katulad Niya, at Siya ang Ganap na Nakakarinig, ang Ganap na Nakakakita.﴾
At si Allah تعالى ang higit na nakaaalam.