Ang lahat ng papuri ay kay Allah, at nawa’y ang kapayapaan at mga pagpapala ay mapasakay ng Sugo ni Allah.
Ang pangunahing prinsipyo tungkol sa mga Pangalan at Katangian ni Allah ay ang pagtitibay ng isang Muslim para kay Allah ng anumang Kanyang itinibay para sa Kanyang Sarili sa Kanyang Aklat, at anumang itinibay para sa Kanya ng Kanyang Sugo, sumakanya ang kapayapaan at pagpapala ni Allah, sa tunay na Sunnah, habang matatag na naniniwala na sinabi ni Allah: “Walang anumang bagay ang katulad Niya.”
Ang anumang pinagtitibay para kay Allah ay hindi katulad ng anumang pinagtitibay para sa mga nilalang. Ang pagkakapareho ng mga salita ay hindi nangangahulugang magkapareho ang kanilang tunay na kahulugan at realidad.
Ang salitang “Sarili” (an-Nafs) ay binanggit sa Qur’an at sa tunay na Sunnah at iniugnay kay Allah. Kabilang sa mga halimbawa nito ang:
Ang kahulugan ng “Sarili” (an-Nafs) sa mga tekstong ito ay ang banal na Essence ni Allah, ibig sabihin, si Allah mismo. Hindi ito nangangahulugang isang sarili na hiwalay sa Kanyang Essence at mga Katangian, at hindi rin ito isang hiwalay na katangian tulad ng pandinig, paningin, kaalaman at kapangyarihan.
Ipinaliwanag ni Shaykh al-Islam Ibn Taymiyyah, kaawaan nawa siya ni Allah, na ang tinutukoy ng “Sarili” dito ay ang Essence ni Allah. Sinabi niya: “Ang Kanyang Sarili ay ang Kanyang banal na Essence.”
Ipinaliwanag din niya na ang salitang “nafs” sa wikang Arabe ay maaaring mangahulugang mismong pagkatao o essence ng isang tao, gaya ng pagsasabi: “Nakita ko mismo si Zayd.” Kaya ang mga tekstong nag-uugnay ng “Sarili” kay Allah ay tumutukoy kay Allah mismo, kasama ang Kanyang mga Katangian. Hindi nito ibig sabihin na may essence na walang mga katangian, ni isang katangiang hiwalay sa Essence.
Ipinaliwanag din ni Shaykh Muhammad ibn Salih al-ʿUthaymin, kaawaan nawa siya ni Allah, tungkol sa hadith na “Ipinagbawal Ko sa Aking Sarili ang kawalang-katarungan” na ang “Sarili” dito ay tumutukoy sa Essence. Kaya ang “para sa Aking Sarili” ay nangangahulugang “para sa Aking Essence, ang Makapangyarihan at Dakila.” Nilinaw din niya na ang an-Nafs sa ganitong kahulugan ay hindi isang hiwalay na katangian tulad ng kaalaman, kapangyarihan at pandinig.
Hindi. Hindi dapat unawain ang mga teksto sa ganitong paraan.
Ang sinabi ni Allah na “Ang bawat kaluluwa ay makatitikim ng kamatayan” ay hindi nangangahulugang namamatay ang Essence ni Allah, sapagkat si Allah ay ang Buhay na hindi namamatay. Sinabi ni Allah:
“Si Allah—walang diyos maliban sa Kanya, ang Buhay, ang Tagapagpanatili ng lahat.”
At sinabi Niya:
“At magtiwala ka sa Buhay na hindi namamatay.”
Samakatuwid, maaaring magkaiba ang kahulugan ng isang salita ayon sa konteksto. Ang salitang “nafs” kapag ginamit tungkol kay Allah ay hindi maaaring unawain bilang kaluluwa ng nilalang, na may kahinaan, pagkasira at kamatayan.
Gayundin, ang pag-uugnay ng an-Nafs kay Allah ay hindi nangangahulugang ito ay katulad ng mga kaluluwa ng tao. Sinabi ni Allah:
“Walang anumang bagay ang katulad Niya, at Siya ang Lubos na Nakakarinig, ang Lubos na Nakakakita.”
Samakatuwid, tungkulin nating pagtibayin ang anumang dumating sa Qur’an at Sunnah sa paraang naaangkop sa kamahalan ni Allah, habang naniniwalang walang anumang katulad Niya.
Pinagtitibay ng Qur’an at Sunnah ang pag-uugnay ng “an-Nafs” kay Allah. Sa mga tekstong ito, ang tinutukoy nito ay ang banal na Essence ni Allah, hindi isang sarili na hiwalay sa Kanyang Essence at hindi isang sarili na katulad ng sa mga nilalang.
Tungkol naman sa sinabi Niya na “Ang bawat kaluluwa ay makatitikim ng kamatayan,” walang kontradiksyon dito, sapagkat si Allah ang Buhay na hindi namamatay. Ang mga tekstong tumutukoy sa mga nilalang ay hindi dapat ilapat kay Allah sa paraang sumasalungat sa Kanyang pagiging ganap at sa Kanyang kadakilaan.
Hinihiling natin kay Allah na pagkalooban tayo ng kapaki-pakinabang na kaalaman, ipakita sa atin ang katotohanan, at pagkalooban tayo ng kakayahang sundin ito.
At si Allah ang higit na nakaaalam.