Mga Hadith
Sinabi ng Sugo ng Allah (sumakanya nawa ang kapayapaan at pagpapala): "Kapag namatay ang isang tao, napuputol ang kanyang mga gawa maliban sa tatlo: isang patuloy na kawanggawa, kapaki-pakina
Ang Pananampalatayang Islamiko Ang mga Pangalan at mga Katangian ni Allah sa Isla 1662 2026-10-01

Pinahihintulutan Bang Sabihin: “Siya ang Tagapagkaloob ng Aking Biyaya”?

Tanong
Pinahihintulutan ba na sabihin ng isang tao tungkol sa isang taong gumawa sa kanya ng kabutihan o tumulong sa kanya: “Siya ang tagapagkaloob ng aking biyaya”? Tama bang gamitin ang ganitong pananalita tungkol sa isang nilalang?
Sagot

 

Ang lahat ng papuri ay kay Allah, at nawa’y ang kapayapaan at mga pagpapala ay mapasakay ng Sugo ni Allah.

Ang pangunahing prinsipyo ay na si Allah تعالى ang tunay na Tagapagkaloob ng mga biyaya at Tagapagtangkilik ng Kanyang mga alipin. Siya ang lumikha ng mga biyaya, nagkaloob ng mga ito sa Kanyang mga nilalang, naglaan ng mga ito para sa kanila, at naghatid ng mga ito sa kanila sa pamamagitan ng Kanyang kagandahang-loob at awa, nang hindi sila nagkaroon ng sariling karapatan sa mga biyayang iyon.

Sinabi ni Ibn al-Qayyim, kaawaan nawa siya ni Allah:

“Ang lahat ng kabutihan ay kay Allah, nasa Kanyang kamay, sa pamamagitan Niya at mula sa Kanya. Siya ang Tagapagkaloob ng Kanyang biyaya at ang Siyang nagsisimula nito nang walang anumang karapatan ang tumatanggap nito, at ipinagkakaloob Niya ito sa kanya sa kabila ng pagtalikod, kapabayaan at pagsuway ng alipin.”

Samakatuwid, si Allah سبحانه وتعالى ang tunay na Tagapagkaloob, at ang bawat biyayang dumarating sa alipin ay mula sa Kanyang kagandahang-loob at kabutihan.

Maaari pa rin bang tawaging “tagapagkaloob ng biyaya” ang ilang tao?

Oo. Walang nakikitang hadlang sa paggamit ng ganitong pananalita para sa ilang nilalang kung ang ibig sabihin ay sila ay isang paraan kung saan nakararating ang biyaya o kabutihan sa ibang tao, habang pinaniniwalaang ang biyaya sa pinagmulan nito ay mula kay Allah تعالى.

Maaaring pagkalooban ni Allah ang isa sa Kanyang mga alipin ng kayamanan, kakayahan o katayuan, at pagkatapos ay gawin siyang dahilan upang makinabang ang ibang tao—halimbawa, sa pamamagitan ng pagtulong sa kanya sa pananalapi, pagligtas sa kanya mula sa pangangailangan, pagpapalaya sa kanya mula sa pagkaalipin, o paggawa ng kabutihan sa kanya.

Dito ay kailangang pag-ibahin ang dalawang bagay:

  • Ang pagkakaloob ni Allah: Ito ang tunay na pagkakaloob, sapagkat Siya ang Tagalikha at May-ari ng mga biyaya. Siya ang naglalaan para sa Kanyang mga alipin at nagtatakda ng mga paraan ng kabutihan para sa kanila.
  • Ang kabutihang ginawa ng nilalang: Ito ay isang relatibong kabutihan, sapagkat ang nilalang ay hindi malayang nagmamay-ari ng biyaya. Siya lamang ay isang paraan upang maiparating sa iba ang ipinagkaloob sa kanya ni Allah.

Dahil dito, maaaring sabihin tungkol sa taong gumawa ng kabutihan sa iba: “Siya ang naging dahilan ng aking biyaya” o “Siya ay gumawa ng kabutihan sa akin,” kung ang pananalita ay ginagamit sa wastong kahulugang ito.

Ang paggamit ng pananalitang ito sa mga salita ng mga unang iskolar at sa wikang Arabe

Ang mga pariralang “tagapagkaloob ng biyaya” at “patron ng biyaya” ay ginamit sa mga salita ng mga iskolar. Kabilang sa mga kilalang halimbawa ang iniulat ni al-Bayhaqi mula kay Hudhayl ibn Shurahbil: isang lalaki ang nagpalaya sa isang alipin na pag-aari niya. Pagkatapos, namatay ang napalayang alipin at nag-iwan ng kayamanan. Sinabi ni ʿAbdullah ibn Masʿud, kalugdan nawa siya ni Allah:

“Ikaw ang kanyang tagapagmana at ang tagapagkaloob ng kanyang biyaya.”

Ang pangunahing salaysay ng kuwentong ito ay iniulat sa Sahih al-Bukhari.

Sinabi rin ni al-Qadi ʿIyad, kaawaan nawa siya ni Allah:

“Ang patron ng biyaya ay ang taong nagpapalaya sa alipin.”

Sinabi naman ni al-Jassas, kaawaan nawa siya ni Allah:

“Ang mawla ay ang taong nagpapalaya sa alipin, sapagkat siya ang naging tagapagkaloob ng biyaya sa kanyang pagpapalaya; dahil dito tinawag siyang patron ng biyaya.”

Ipinakikita nito na ang paggamit ng “tagapagkaloob ng biyaya” para sa isang nilalang ay kilala sa paggamit na panrelihiyon at pangwika, at hindi ito eksklusibo kay Allah تعالى.

Binanggit din ng mga dalubwika ang ganitong paggamit. Sinabi ni Ibn Manzur, kaawaan nawa siya ni Allah:

“Ang mawla ay ang patron ng biyaya, ibig sabihin, ang taong nagpalaya sa alipin at gumawa ng kabutihan sa kanya sa pamamagitan ng kanyang pagpapalaya.”

Ano ang pamantayan sa paggamit ng ganitong pananalita?

Pinahihintulutan ito kung ang ibig sabihin ay ang kabutihan at pabor na ginawa ng taong iyon, habang pinaniniwalaang si Allah تعالى ang tunay na Tagapagkaloob at ang nilalang ay isa lamang paraan kung saan nakararating ang kabutihan sa iba.

Ngunit kung ang pananalitang ito ay humahantong sa pagmamalabis tungkol sa nilalang, o nagbibigay ng impresyon na siya mismo ang malayang nagmamay-ari ng biyaya, o na siya mismo ay may kapangyarihang magbigay ng pakinabang o pinsala, dapat itong iwasan upang maiwasan ang pagmamalabis at maisara ang mga daang maaaring humantong dito.

Samakatuwid, ang pagsasabi tungkol sa isang taong gumawa ng kabutihan sa isang tao: “Siya ang tagapagkaloob ng aking biyaya,” ay hindi lumilitaw na may pagbabawal sa prinsipyo, hangga’t ang ibig sabihin ay siya ay gumawa ng kabutihan at nagpakita ng pabor sa kanya, at hindi na siya ang tunay at malayang Tagapagkaloob bukod kay Allah تعالى.

At si Allah ang higit na nakaaalam.