Ang lahat ng papuri ay kay Allah, at nawa’y ang kapayapaan at mga pagpapala ay mapasakay ng Sugo ni Allah.
Pinagtitibay ng tunay na Sunnah ang pagbanggit sa paa at binti bilang iniuugnay kay Allah تعالى. Kabilang dito ang isinalaysay nina al-Bukhari at Muslim mula kay Anas ibn Malik, kalugdan nawa siya ni Allah, na sinabi ng Propeta, sumakanya ang kapayapaan at pagpapala ni Allah:
“Patuloy na sasabihin ng Impiyerno: ‘Mayroon pa ba?’ hanggang ilagay ng Panginoon ng Kapangyarihan ang Kanyang paa rito. Pagkatapos ay sasabihin nito: ‘Sapat na, sapat na, sa pamamagitan ng Iyong Kapangyarihan,’ at magsisiksikan ang mga bahagi nito sa isa’t isa.”
Isinalaysay din nina al-Bukhari at Muslim mula kay Abu Hurayrah, kalugdan nawa siya ni Allah, na sinabi ng Propeta, sumakanya ang kapayapaan at pagpapala ni Allah tungkol sa Impiyerno:
“Tungkol naman sa Impiyerno, hindi ito mapupuno hanggang ilagay Niya ang Kanyang binti rito. Pagkatapos ay sasabihin nito: ‘Sapat na, sapat na.’ Sa oras na iyon ay mapupuno ito at magsisiksikan ang mga bahagi nito sa isa’t isa.”
Sa ibang salaysay ni Muslim:
“Tungkol naman sa Impiyerno, hindi ito mapupuno; kaya ilalagay Niya ang Kanyang paa rito.”
Ang mga hadith na ito ay nagpapatibay sa paa at binti kay Allah تعالى sa paraang naaangkop sa Kanyang kadakilaan, nang walang paghahalintulad o pagtutulad sa mga nilalang.
Iniulat mula kay Ibn ʿAbbas, kalugdan nawa siya ni Allah at ng kanyang ama:
“Ang Kursi ay lugar ng dalawang paa, samantalang ang Trono ay hindi kayang sukatin ng sinuman ang kadakilaan nito.”
Ang salaysay na ito ay naipasa sa pamamagitan ng ilang sanad, at itinuring itong tunay ng ilang iskolar.
Iniulat din mula kay Abu Musa al-Ashʿari, kalugdan nawa siya ni Allah:
“Ang Kursi ay lugar ng dalawang paa, at ito ay gumagawa ng tunog na katulad ng tunog ng isang upuang pangsakay.”
Ayon sa pananaw na kumikilala sa mga salaysay na ito bilang tunay, ipinahihiwatig ng mga ito ang pagpapatibay ng dalawang paa kay Allah تعالى, na siyang pinagtibay ng ilang iskolar ng Ahl as-Sunnah.
Ang tungkulin tungkol sa mga Pangalan at Katangian ni Allah ay ang pagtitibay ng anumang napatunayan sa Qur’an at Sunnah sa paraang naaangkop kay Allah تعالى, nang walang pagbabago o pagtanggi, at walang pagtatakda kung paano ito at walang paghahalintulad sa mga nilalang.
Sinabi ni Allah تعالى:
“Walang anumang bagay ang katulad Niya, at Siya ang Lubos na Nakakarinig, ang Lubos na Nakakakita.”
Ang pagpapatibay ng isang katangian ay hindi nangangahulugang inihahalintulad ang Tagapaglikha sa Kanyang mga nilalang, sapagkat ang mga katangian ni Allah ay naaangkop sa Kanyang kadakilaan at pagiging ganap at hindi katulad ng mga katangian ng Kanyang mga nilalang.
Iniulat tungkol kay Imam Abu ʿUbayd al-Qasim ibn Sallam, kaawaan nawa siya ni Allah, na sinabi niya tungkol sa mga hadith na ito na ang mga salaysay na ito ay totoo ayon sa mga iskolar, at pinaniniwalaan nila ang mga ito nang hindi sinusubukang tukuyin kung paano ang mga ito, sapagkat hindi kabilang sa kanilang pamamaraan ang pagtalakay sa paraan o kalikasan ng mga katangian.
Dito ay kailangang manatili tayo sa mga salitang ginamit sa mga tekstong ipinasa.
Ang mga tunay na hadith ay nagsasabing:
“Hanggang sa ilagay Niya ang Kanyang paa...”
At sa ibang salaysay:
“Pagkatapos ay ilalagay Niya ang Kanyang binti rito.”
Tungkol naman sa salaysay mula kay Ibn ʿAbbas, kalugdan nawa siya ni Allah at ng kanyang ama, binanggit dito ang dalawang paa.
Samakatuwid, ang pangunahing prinsipyo ay pagtibayin ang anumang malinaw na nasa mga tekstong batayan at huwag lumampas dito sa paggamit ng mga pananalitang wala sa mga teksto.
Kaya hindi dapat sabihin, batay lamang sa tuntuning pangwika na ang “pang-isahang salita na may kaugnayan sa pag-aari ay maaaring magkaroon ng pangkalahatang kahulugan,” na inilalagay ni Allah ang Kanyang dalawang paa sa Impiyerno, sapagkat ang usapin ng mga katangian ni Allah ay nakabatay sa kapahayagan, at tanging ang napatunayan ng katibayan ang dapat pagtibayin.
Gayundin, hindi tama na bumuo ng mga bagong pananalita tungkol sa mga katangian ni Allah batay lamang sa mga tuntuning pangwika. Ang nararapat ay manatili sa mga salitang ipinasa sa mga teksto.
Ang katangian ng paa at binti ay napatunayan kay Allah تعالى sa mga tunay na hadith, at may ilang salaysay ding bumabanggit sa dalawang paa.
Pinagtitibay natin ang anumang napatunayan ng katibayan at pinaniniwalaan ito sa paraang naaangkop kay Allah تعالى, habang naniniwalang ang Kanyang mga katangian ay hindi katulad ng mga katangian ng mga nilalang.
Tungkol naman sa paglalagay ng paa o binti sa Impiyerno, nananatili tayo sa mga salitang nasa mga teksto: “Inilalagay Niya ang Kanyang paa rito” o “Inilalagay Niya ang Kanyang binti rito.” Hindi tayo lumalampas dito upang sabihing inilalagay Niya ang Kanyang dalawang paa, sapagkat ang pagpapatibay ng mga banal na katangian ay nakabatay sa kapahayagang mga teksto.
At si Allah ang higit na nakaaalam.