Ang lahat ng papuri ay kay Allah, at nawa ang kapayapaan at mga pagpapala ay mapasa Sugo ni Allah.
Ang taʿṭīl ay pangunahing nangangahulugang pagtanggi at pag-aalis o pagkakaila. Kabilang sa mga anyo nito ang pagtanggi sa pag-iral ni Allah o pagtanggi sa Kanyang mga Pangalan at Katangian na Kanyang pinagtibay para sa Kanyang Sarili.
Sa ganitong kahulugan, ang taʿṭīl ay mas malapit sa kufr, sapagkat ang pagtanggi sa pag-iral ni Allah o sa anumang napatunayang nauukol sa Kanya ay sumasalungat sa saligan ng pananampalataya kay Allah.
Gayunpaman, ang mga salitang kufr at shirk ay minsan ginagamit na may magkalapit o magkakapalitang kahulugan depende sa konteksto.
Isang halimbawa nito ang kuwento ng may-ari ng dalawang hardin sa Surah Al-Kahf. Itinanggi niya ang Pagkabuhay na Muli, kaya sinabi sa kanya ng kanyang kasama:
“Tumanggi ka ba sa Kanya na lumikha sa iyo mula sa alabok, pagkatapos ay mula sa isang patak ng punlay, at pagkatapos ay ginawa kang isang tao?”
Matapos masira ang kanyang hardin, sinabi niya:
“Sana ay hindi ako nagtambal ng sinuman sa aking Panginoon.”
Kaya ang kanyang paninindigan ay tinawag sa mga talata minsan na kufr at minsan naman na shirk, na nagpapakita na maaaring magtagpo ang dalawang terminong ito sa ilang paggamit.
Sinabi ni Imam al-Nawawi, kaawaan nawa siya ni Allah:
“Ang shirk at kufr ay maaaring gamitin na may iisang kahulugan, na siyang kawalan ng pananampalataya kay Allah, ang Kataas-taasan. Maaari rin silang pag-ibahin, kung saan ang shirk ay partikular na ginagamit para sa pagsamba sa mga diyus-diyosan at iba pang nilikha habang kinikilala si Allah; sa ganitong kaso, ang kufr ay mas malawak kaysa shirk.”
Samakatuwid, ang kufr ay mas malawak sa ilang terminolohikal na paggamit ng mga iskolar, samantalang ang shirk ay maaaring gamitin sa mas tiyak na kahulugan at maaari ring gamitin upang tukuyin ang pagtanggi kay Allah bilang pagbibigay-diin sa bigat ng usapin.
Ipinaliwanag ni Ibn al-Qayyim, kaawaan nawa siya ni Allah, na ang shirk ay maaaring may kaugnayan sa mismong katangian o pagkatao ng sinasamba, sa Kanyang mga Pangalan, Katangian at mga Gawa, gayundin sa pagsamba at pakikitungo sa Kanya.
Binanggit niya sa mga anyo ng shirk na may kaugnayan kay Allah ang “shirk ng taʿṭīl”, at nagbigay siya ng halimbawa kay Paraon na nagsabi:
“At ano ang Panginoon ng mga daigdig?”
Isinalaysay din ni Allah ang kanyang sinabi:
“At sinabi ni Paraon: ‘O Haman! Magtayo ka para sa akin ng isang mataas na gusali upang marahil ay maabot ko ang mga daan—ang mga daan ng mga kalangitan—upang makita ko ang Diyos ni Moises; at tunay na iniisip kong siya ay isang sinungaling.’” [Ghafir 40:36–37]
Ang punto ni Ibn al-Qayyim ay na maaaring magtagpo ang taʿṭīl at shirk sa diwa na ang sinumang nagkakaila sa mga Pangalan at Katangian ni Allah, o nagkakaila sa mga karapatan ng Kanyang Tawhid, ay lumihis sa tunay na kahulugan ng tawhid.
Ipinaliwanag niya na ang taʿṭīl ay maaaring magkaroon ng iba't ibang anyo, kabilang ang:
Dahil dito, ginamit ng ilang iskolar ang terminong “shirk ng taʿṭīl”, dahil ang taʿṭīl ay sumasalungat sa saligan ng tawhid o sa isang bahagi nito.
Mahalagang pag-ibahin ang paglalarawan sa isang pahayag o paniniwala at ang paghatol sa isang partikular na tao.
Maaaring ang isang pahayag mismo ay kabilang sa mga pahayag ng kufr o shirk, ngunit ang paghatol sa isang partikular na tao ay nangangailangan ng pagsusuri sa kanyang kalagayan, kung naitatag na sa kanya ang katibayan, ang kanyang kaalaman at layunin, at iba pang bagay na dapat isangguni sa mga kwalipikadong iskolar.
Hindi rin iisa ang antas ng taʿṭīl. May anyong tumatanggi sa pag-iral ni Allah, at may anyong tumatanggi sa ilan sa Kanyang mga Pangalan at Katangian. Ang bawat anyo ay may sariling hatol at mga detalye ayon sa mga iskolar.
Ang taʿṭīl ay nangangahulugang pagtanggi at pagkakaila, at maaaring tumukoy sa pagtanggi sa pag-iral ni Allah, sa Kanyang mga Pangalan at Katangian, o sa Kanyang mga karapatan sa pagsamba.
Sa prinsipyo, mas malapit ito sa kufr, sapagkat ang kufr ay mas malawak kaysa shirk sa ilang terminolohiya ng mga iskolar.
Gayunpaman, tinawag ng ilang iskolar ang taʿṭīl na “shirk ng taʿṭīl”, dahil sinasalungat nito ang tawhid at pinawawalang-bisa ang isang bahagi nito.
Samakatuwid, walang salungatan sa pagitan ng paglalarawan sa taʿṭīl bilang kufr at pagtawag dito na shirk sa ilang akda ng mga iskolar, sapagkat maaaring mag-overlap ang dalawang termino sa ilang paggamit, bagaman may pagkakaiba sa pagitan ng mga ito sa terminolohikal na pananaw.
At si Allah ang higit na nakaaalam.