Ang papuri ay kay Allah, at ang kapayapaan at pagpapala ay mapasalahat ng Sugo ni Allah.
Ang pamamaraan ng Ahl al-Sunnah wal-Jama'ah tungkol sa mga pangalan at katangian ng Allah ay pagtanggap sa anumang napatunayan sa Qur’an at Sunnah, nang walang pagbaluktot o pagtanggi, at nang walang pagtatanong kung paano o pagtutulad sa mga nilikha.
Ang mga katangian ng Allah ay tawqifiyyah: inilalarawan lamang Siya ayon sa kung paano Niya inilarawan ang Kanyang Sarili o ayon sa paglalarawan sa Kanya ng Kanyang Sugo.
May mga mapagkakatiwalaang hadith na nagpapatunay sa katangian ng ghayrah para sa Allah. Sinabi ng Propeta:
“Tunay na ang Allah ay may ghayrah, at ang ghayrah ng Allah ay kapag ginawa ng isang mananampalataya ang ipinagbawal ng Allah.”
Sinabi rin niya:
“Nagtataka ba kayo sa ghayrah ni Sa'd? Sumpa man kay Allah, mas malaki ang ghayrah ko kaysa sa kanya, at mas malaki ang ghayrah ng Allah kaysa sa akin. Dahil sa ghayrah ng Allah, ipinagbawal Niya ang mga kahalayan, ang hayag at ang lihim.”
Sa isa pang salaysay:
“Walang sinuman ang may higit na ghayrah kaysa sa Allah.”
Isinalaysay rin mula kay Aisha, kalugdan nawa siya ng Allah, na sinabi ng Propeta:
“O mga pamayanan ni Muhammad! Sumpa man kay Allah, walang sinuman ang may higit na ghayrah kaysa sa Allah kapag ang Kanyang lingkod na lalaki o babae ay nangangalunya.”
Ang mga tekstong ito ay malinaw na nagpapatunay na ang ghayrah ay isang katangian ng Allah.
Ang ghayrah na iniuugnay sa Allah ay hindi katulad ng ghayrah ng mga nilalang. Ito ay isang katangiang naaangkop sa Kanyang kadakilaan at pagiging ganap. Siya lamang ang nakaaalam ng tunay na realidad at paraan nito ayon sa nararapat sa Kanya.
Ipinaliwanag ni Ibn Taymiyyah na ang ghayrah ng Allah ay nauugnay sa paggawa ng alipin ng anumang ipinagbawal ng Allah. Kasama rito ang partikular na ghayrah kapag nahuhulog ang mananampalataya sa ipinagbawal ng Allah, at ang pangkalahatang ghayrah laban sa mga kahalayan, hayag man o lihim.
Ipinaliwanag ni Ibn al-Qayyim na ang ghayrah ay kinabibilangan ng pagkamuhi at pagtutol sa ipinagbawal ng Allah. Ito ay isang katangian ng pagiging ganap na naaangkop sa Allah, at hindi Siya katulad ng Kanyang mga nilikha sa alinman sa Kanyang mga katangian.
Dahil ang ghayrah ay isang napatunayang katangian ng Allah at may kaugnayan sa paglabag sa Kanyang mga ipinagbabawal at pagkapoot sa mga bagay na Kanyang ipinagbawal, ang ganitong pananalita ay may wastong kahulugan.
Ang pag-atake sa dangal ng Propeta at paninirang-puri sa kanyang asawa, ang Ina ng mga Mananampalataya na si Aisha, kalugdan nawa siya ng Allah, ay kabilang sa pinakamabibigat na ipinagbabawal. Ipinahayag ng Allah ang kanyang kawalang-sala at nagpahayag ng mga talata tungkol dito na binabasa hanggang sa Araw ng Pagkabuhay.
Dahil dito, sinabi ni Ibn Kathir tungkol sa pangyayari ng paninirang-puri:
“Nang magsalita ang mga taong nanirang-puri laban sa kanya sa pamamagitan ng kasinungalingan at paninirang-puri, nagkaroon ang Allah ng ghayrah para sa kanya at ipinahayag ang kanyang kawalang-sala sa sampung talata ng Qur’an na binabasa sa paglipas ng panahon.”
Samakatuwid, walang masama sa paggamit ng sinabi ng makata:
“Ang aking Panginoon ay nagkaroon ng ghayrah para sa asawa ni Ahmad.”
Ibig sabihin, ipinagtanggol Niya siya at ipinakita ang kanyang kawalang-sala, basta ang layunin ay patunayan ang ghayrah ng Allah sa paraang naaangkop sa Kanyang kadakilaan, nang hindi ito inihahambing sa ghayrah ng mga nilalang.
Maaari rin, ayon sa kahulugan, na sabihin:
“Ang Allah ay may ghayrah para sa Kanyang mga propeta, mga sugo, malalapit na lingkod, at para sa Kanyang mga itinakdang hangganan at ipinagbabawal,”
kung ang tinutukoy ay ang ghayrah na naaangkop sa Allah at hindi katulad ng katangian ng mga nilalang.
Tungkol sa pananalitang:
“Ang iyong anino ay nakikipaglaro sa aking imahinasyon,”
walang malinaw na masamang kahulugan sa mismong pananalita na awtomatikong ginagawa itong ipinagbabawal. Gayunman, may ibang mga pananalitang mas malinaw at mas malayo sa anumang kalabuan.
Mas mainam na iwasan ang ganitong mga pananalita dahil ang istilo nito ay kahawig ng wika ng mga nag-iibigan at mga tulang romantiko. Maaari nitong paghaluin ang papuri sa Propeta sa mga pananalitang hindi angkop sa marangal na katayuan ng pagkapropeta.
At ang Allah ang higit na nakaaalam.