Ang lahat ng papuri ay kay Allah, at nawa ang kapayapaan at mga pagpapala ay mapasakanilang Sugo ni Allah.
Ang salitang tafwid sa usapin ng mga Pangalan at Katangian ni Allah ay ginagamit sa dalawang magkaibang kahulugan: ang isa ay tama at ang isa ay hindi tama.
Ang tafwid ng paraan ay nangangahulugang pinagtitibay natin ang mga Pangalan at Katangian ni Allah at ang kanilang mga kahulugan, habang ipinauubaya kay Allah سبحانه وتعالى ang kaalaman tungkol sa kung paano ang mga Katangiang ito.
Naniniwala tayo na si Allah ay may pinakamagagandang Pangalan at pinakaganap na mga Katangian. Nauunawaan natin ang kanilang mga kahulugan at pinagtitibay natin ang mga ito ayon sa pagkakapahayag sa kapahayagan, ngunit hindi natin alam kung paano ang mga Katangian ni Allah, sapagkat ang kanilang tunay na paraan ay kabilang sa kaalamang itinangi ni Allah para sa Kanyang sarili.
Sinabi ni Allah:
﴿Ang Pinakamaawain ay nag-istiwa sa Trono﴾ [Ta-Ha: 5].
Pinagtitibay natin na si Allah ay nag-istiwa sa Trono sa tunay na paraang naaangkop sa Kanyang kadakilaan, habang naniniwalang ang Kanyang istiwa' ay hindi katulad ng istiwa' ng mga nilikha. Tungkol naman sa kung paano ang Kanyang istiwa', hindi natin ito alam.
Nang tanungin si Imam Malik رحمه الله tungkol sa istiwa', sinabi niya:
“Ang istiwa' ay alam, ang paraan nito ay hindi alam, ang paniniwala rito ay obligado, at ang pagtatanong tungkol dito ay isang bid'ah.”
Ito ang pamamaraan ng Ahl as-Sunnah wal-Jama'ah: pagtibayin ang anumang pinagtibay ni Allah para sa Kanyang sarili tungkol sa Kanyang mga Pangalan at Katangian, nang hindi ito itinutulad sa mga nilikha at hindi tinatanong kung paano ang mga ito.
Sinabi ni Allah:
﴿Walang anumang katulad Niya, at Siya ang Ganap na Nakaririnig, ang Ganap na Nakakakita﴾ [Ash-Shura: 11].
Iniulat ni Ibn Abd al-Barr رحمه الله na nagkakaisa ang Ahl as-Sunnah sa pagpapatibay ng mga Katangiang nabanggit sa Qur'an at Sunnah sa paraang naaangkop kay Allah, nang hindi tinutukoy ang kanilang paraan.
Samakatuwid, kapag sinasabi ng Ahl as-Sunnah: “Hindi natin alam kung paano ang mga Katangian ni Allah,” hindi nito ibig sabihin na hindi nila alam ang kahulugan ng mga Katangian. Ang ibig sabihin ay pinagtitibay nila ang kahulugan ngunit hindi nila alam ang paraan nito.
Ang tafwid ng kahulugan ay nangangahulugang pinagtitibay ang mga salita ng mga tekstong ipinahayag tungkol sa mga Katangian, pagkatapos ay sinasabi: “Hindi natin alam ang kanilang kahulugan at hindi natin alam kung ano ang nais ni Allah sa pamamagitan ng mga ito.”
Halimbawa, binabasa ng isang tao:
﴿Ang Pinakamaawain ay nag-istiwa sa Trono﴾
at sinasabi niya: Pinagtitibay natin ang salitang “nag-istiwa,” ngunit hindi natin alam ang kahulugan nito at hindi natin alam kung ano ang ibig sabihin ni Allah.
Tinanggihan ni Shaykh al-Islam Ibn Taymiyyah رحمه الله ang pananaw na ito at ipinaliwanag na iniutos ni Allah sa Kanyang mga alipin na pag-isipan, unawain, at pagnilayan ang Qur'an. Sinabi ni Allah:
﴿Isang pinagpalang Aklat na Aming ibinaba sa iyo upang kanilang pagnilayan ang mga talata nito﴾ [Sad: 29].
Kaya hindi tama na ituring ang mga teksto ng Qur'an bilang mga salitang binabasa lamang nang hindi nauunawaan ang kanilang mga kahulugan, o isipin na ang mga tekstong ipinahayag ni Allah para gabayan ang Kanyang mga alipin ay naglalaman ng mga salitang imposibleng malaman ang kahulugan.
Samakatuwid, ang pamamaraan ng Ahl as-Sunnah ay hindi ang ipagkatiwala kay Allah ang mga kahulugan, kundi patibayin ang mga kahulugang ipinahihiwatig ng mga teksto habang ipinauubaya kay Allah ang kaalaman tungkol sa paraan ng Kanyang mga Katangian.
Maaaring isipin ng ilan na ang pananalita ng mga sinaunang iskolar:
“Tanggapin ang mga ito ayon sa pagkakapahayag, nang walang pagtatanong kung paano”
ay nangangahulugang hindi nila alam ang kahulugan ng mga tekstong tungkol sa mga Katangian.
Ayon sa paliwanag na iniulat mula sa mga sinaunang iskolar, mali ang ganitong pagkaunawa. Ang ibig nilang sabihin ay pinagtitibay nila ang kahulugang naaangkop kay Allah habang itinatanggi nila ang kaalaman tungkol sa paraan ng Katangian.
Sinabi nina Rabi'ah at Malik رحمهما الله tungkol sa istiwa':
“Ang istiwa' ay hindi hindi-alam, ang paraan nito ay hindi nauunawaan, at ang paniniwala rito ay obligado.”
Ito ay naaayon sa kanilang pananalita:
“Tanggapin ang mga ito ayon sa pagkakapahayag, nang walang pagtatanong kung paano.”
Hindi nila itinanggi ang realidad ng Katangian; sa halip, itinanggi nila ang kaalaman tungkol sa paraan nito.
May ilang bagay na nagpapakita na ang ibig sabihin ng mga sinaunang iskolar sa kanilang pananalitang “Tanggapin ang mga ito ayon sa pagkakapahayag, nang walang pagtatanong kung paano” ay hindi tafwid ng kahulugan:
Ipinahihiwatig nito ang pagpapanatili sa mga teksto kasama ang kanilang mga kahulugan at ipinahihiwatig, hindi ang pagtanggal sa kanilang mga kahulugan.
Kung ang ibig nilang sabihin ay hindi nila alam ang kahulugan, mas angkop sana nilang sabihin: “Tanggapin ang kanilang mga salita at huwag pag-usapan ang kanilang mga kahulugan.”
Ang pagtanggi sa paraan ay nagpapakita na pinagtitibay nila ang mismong Katangian at ang kahulugan nito, sapagkat ang isang bagay na walang kahulugan o realidad ay hindi maaaring sabihing “walang paraan kung paano.”
Pinagtitibay nila ang Katangian ngunit hindi nila inaangkin na alam nila kung paano ito.
Ang taong tumatanggi sa mismong pagkakaroon ng Katangian ay hindi kailangang magsabi: “walang pagtatanong kung paano.”
Halimbawa, ang nagsasabing si Allah ay hindi talaga nasa ibabaw ng Trono ay hindi na kailangang tanggihan ang paraan ng istiwa', sapagkat itinanggi na niya mismo ang Katangian.
Samantala, pinagtitibay ng Ahl as-Sunnah ang Katangian at pagkatapos ay sinasabi: “walang pagtatanong kung paano.”
Ang pagpapatibay sa kahulugan ng istiwa', pandinig, paningin, pagmamahal, kaluguran, galit, at iba pang Katangian ni Allah ay hindi nangangahulugang ang mga ito ay katulad ng mga katangian ng mga nilikha.
Dapat pagsamahin ang dalawang bagay:
Patibayin ang anumang pinagtibay ni Allah para sa Kanyang sarili.
Itanggi na ang Kanyang mga Katangian ay katulad ng mga katangian ng Kanyang mga nilikha.
Sinabi ni Allah:
﴿Walang anumang katulad Niya, at Siya ang Ganap na Nakaririnig, ang Ganap na Nakakakita﴾.
Kapag sinabi nating si Allah ay Ganap na Nakaririnig, alam natin ang kahulugan ng pandinig at pinagtitibay natin ang Katangian ng pandinig para kay Allah, ngunit hindi natin sinasabing ang Kanyang pandinig ay katulad ng pandinig ng mga nilikha.
Gayundin, kapag sinabi nating si Allah ay Ganap na Nakakakita, alam natin ang kahulugan ng pagkakita, ngunit hindi natin alam kung paano nakakakita si Allah.
Gayundin ang mga Katangian ng kaluguran, galit, pagmamahal, istiwa', pagtawa, at iba pang Katangiang napatunayan sa mga teksto: pinagtitibay natin ang kanilang mga kahulugang naaangkop kay Allah, naniniwalang hindi sila katulad ng mga katangian ng mga nilikha, at hindi natin alam kung paano taglay ni Allah ang mga Katangiang ito.
Ipinaliwanag ni Shaykh Ibn Baz رحمه الله na ang mga kahulugan ng mga Katangiang ito ay alam ng Ahl as-Sunnah at hindi sila magkakapareho ng kahulugan: ang pagtawa ay iba sa kaluguran, ang kaluguran ay iba sa galit, ang galit ay iba sa pagmamahal, at ang pandinig ay iba sa paningin, habang naniniwalang wala sa mga Katangiang ito ang katulad ng mga katangian ng mga nilikha.
Makikita mula sa nabanggit na ang salitang tafwid ay kailangang ipaliwanag nang mabuti.
Kung ang tafwid ay nangangahulugang ipinauubaya ang paraan, ibig sabihin, pinagtitibay ang Katangian at ang kahulugan nito ngunit hindi alam kung paano ito taglay ni Allah, kung gayon tama ang kahulugang ito at kabilang ito sa pamamaraan ng Ahl as-Sunnah wal-Jama'ah.
Ngunit kung ang tafwid ay nangangahulugang ipinauubaya kay Allah ang kahulugan, na sinasabing pinagtitibay natin ang mga salita ng Qur'an at Sunnah ngunit hindi natin alam ang mga kahulugang ipinahihiwatig ng mga ito, hindi ito ang pamamaraang itinaguyod ng mga pangunahing iskolar ng mga unang salinlahi sa usaping ito.
Ang tuntunin ay:
“Ang kahulugan ay alam, samantalang ang paraan ay hindi alam.”
Kaya sinabi ni Shaykh Ibn 'Uthaymin رحمه الله:
“Ipinauubaya ng Ahl as-Sunnah wal-Jama'ah ang paraan, hindi ang kahulugan. Sa halip, pinagtitibay nila ito, itinatatag, at ipinapaliwanag.”
Samakatuwid, tungkulin natin tungkol sa mga Pangalan at Katangian ni Allah na pagtibayin ang anumang dumating sa Qur'an at Sunnah sa paraang naaangkop kay Allah, nang walang pagbaluktot o pagtanggi, walang pagtukoy kung paano, at walang pagtutulad sa mga nilikha.
At si Allah ang higit na nakaaalam.