Ang lahat ng papuri ay kay Allah, at nawa’y ang kapayapaan at pagpapala ay mapasai Sugo ni Allah.
Ang Banal na Qur’an ay Salita ni Allah, kasama ang mga salita, titik, at kahulugan nito. Si Allah, Kaluwalhatian at Kataas-taasan sa Kanya, ang nagsalita nito; narinig ito ni Jibrīl (Gabriel), sumakanya ang kapayapaan, mula sa Kanya at ipinahayag niya ito kay Propeta Muhammad, sumakanya ang kapayapaan at pagpapala ni Allah.
Sinabi ni Allah تعالى:
“Tunay na ito ay isang marangal na Qur’an, na nasa isang aklat na pinangangalagaan. Walang humahawak dito maliban sa mga dalisay. Isang kapahayagan mula sa Panginoon ng mga daigdig.” [Al-Wāqi‘ah 56:77–80]
At sinabi Niya:
“Alif-Lām-Mīm. Ang kapahayagan ng Aklat, na walang pag-aalinlangan dito, ay mula sa Panginoon ng mga daigdig.” [As-Sajdah 32:1–2]
At sinabi Niya:
“Ang kapahayagan ng Aklat ay mula kay Allah, ang Makapangyarihan, ang Marunong.” [Az-Zumar 39:1]
Samakatuwid, ang Qur’an ay kabilang sa Salita ni Allah. Ang Kanyang Salita ay isa sa Kanyang mga katangian. Kaya pinaninindigan ng Ahl as-Sunnah wal-Jamā‘ah na ang Qur’an ay hindi nilikha, at ang nagsasabing ito ay nilikha ay sumasalungat sa paninindigan ng Ahl as-Sunnah sa usaping ito.
Sinabi ni Imām at-Tahāwī, kaawaan nawa siya ni Allah, sa kanyang akidah:
“Ang Qur’an ay Salita ni Allah. Mula sa Kanya ito ay nagmula, nang walang pagtatanong kung paano; ipinababa Niya ito sa Kanyang Sugo bilang kapahayagan. Pinaniwalaan ito ng mga mananampalataya bilang katotohanan at nakatiyak sila na ito ay tunay na Salita ni Allah, hindi nilikha gaya ng salita ng mga nilikha.”
Sinabi ni Ibn Qudāmah, kaawaan nawa siya ni Allah, sa Lum‘at al-I‘tiqād:
“Kabilang sa Salita ni Allah, Kaluwalhatian at Kataas-taasan sa Kanya, ang Dakilang Qur’an. Ito ay malinaw na Aklat ni Allah, Kanyang matibay na lubid, Kanyang tuwid na landas, at kapahayagan ng Panginoon ng mga daigdig. Ibinaba ito ng mapagkakatiwalaang Espiritu sa puso ng pinuno ng mga sugo, sa malinaw na wikang Arabe. Ito ay ipinahayag at hindi nilikha; mula sa Kanya ito ay nagmula at sa Kanya ito ay babalik.”
Ang kanilang pahayag na ang Qur’an ay “mula sa Kanya nagmula” ay nangangahulugang si Allah تعالى ang Siyang nagsalita nito. Samakatuwid, ito ay Kanyang Salita at mula sa Kanya ito nagmula.
Tungkol naman sa “at sa Kanya ito ay babalik,” ito ay tumutukoy sa mga salaysay na nagsasabing sa huling panahon ay aalisin ang Qur’an mula sa mga puso at mula sa mga nakasulat na kopya, hanggang sa wala nang matira mula rito sa mga puso o sa mga kopya.
Nagsulat ang al-Hāfiz Ḍiyā’ ad-Dīn al-Maqdisī, kaawaan nawa siya ni Allah, ng isang akda tungkol dito na pinamagatang: “Ang Natatanging Pagbabalik ng Qur’an sa Pinakamaawain.”
Ang salitang “sinaunang” (qadīm) kapag ginagamit para sa Qur’an o sa Salita ni Allah ay maaaring mangahulugan ng dalawang magkaibang bagay.
Maaaring sabihin ng isang tao na “ang Qur’an ay sinaunang” na ang ibig niyang sabihin ay ang Qur’an ay Salita ni Allah, hindi nilikha, at si Allah ay patuloy na nagsasalita kapag Kanyang nais, ayon sa Kanyang nais at kailan Niya nais.
Ang kahulugang ito ay tama ayon sa layunin ng nagsasalita.
May ilang iskolar ng Ahl as-Sunnah na gumamit ng salitang “sinaunang” sa pagtalakay sa Salita ni Allah sa ganitong kahulugan.
Sinabi ni Abū al-Qāsim al-Lālakā’ī, kaawaan nawa siya ni Allah, sa Sharh Usūl I‘tiqād Ahl as-Sunnah wal-Jamā‘ah:
“Isang paglalahad ng mga naiulat mula sa Propeta, sumakanya ang kapayapaan at pagpapala ni Allah, na nagpapahiwatig na ang Qur’an ay kabilang sa mga sinaunang katangian ni Allah.”
Sinabi rin ni Ibn Qudāmah sa Lum‘at al-I‘tiqād:
“Kabilang sa mga katangian ni Allah تعالى na Siya ay nagsasalita sa pamamagitan ng sinaunang Salita, na naririnig mula sa Kanya ng sinumang nais Niya mula sa Kanyang mga nilikha.”
Ipinaliwanag ni Shaykh al-Islam Ibn Taymiyyah, kaawaan nawa siya ni Allah, na sinasabi ng mga Salaf na si Allah تعالى ay patuloy na nagsasalita kapag Kanyang nais. Kaya ang paglalarawan sa Salita ni Allah bilang sinaunang, kung ang tinutukoy ay ang pagiging sinaunang ng uri ng Salita, at hindi ang pagiging sinaunang ng isang partikular na salita, ay isang wastong kahulugan.
Sinabi niya:
“Sinabi ng mga Salaf: Ang Qur’an ay Salita ni Allah, ipinahayag at hindi nilikha. Sinabi nila: Siya ay patuloy na nagsasalita kapag Kanyang nais. Kaya ipinaliwanag nila na ang Salita ni Allah ay sinaunang, ibig sabihin, ang uri nito ay sinaunang at patuloy na umiiral.”
Pagkatapos ay sinabi niya:
“Walang sinuman sa kanila ang nagsabi na ang mismong partikular na salita ay sinaunang, at walang sinuman sa kanila ang nagsabi na ang Qur’an ay sinaunang. Sa halip, sinabi nila: Ito ay Salita ni Allah, ipinahayag at hindi nilikha.”
Ang pagkakaibang ito ay mahalaga, sapagkat ang pagiging walang hanggan ng uri ng Salita ay hindi nangangahulugang ang bawat partikular na salita na binigkas ni Allah ay walang hanggan at kasabay ng Kanyang Sarili sa kawalang-hanggan.
Maaaring ang ibig sabihin ng isang tao sa “ang Qur’an ay sinaunang” ay na ang Qur’an ay isang walang hanggang kahulugang nananatili sa Sarili ni Allah, o na binigkas ni Allah ang Qur’an, kasama ang mga titik at kahulugan nito, sa kawalang-hanggan, at pagkatapos ay hindi na Siya nagsasalita ayon sa Kanyang kalooban at pagpili.
Ito ang kahulugang tinanggihan ng Ahl as-Sunnah at itinuring nilang kabilang sa mga bagong lumitaw na pananaw tungkol sa katangian ng Salita.
Ipinaliwanag ni Shaykh al-Islam Ibn Taymiyyah na hindi sinabi ng mga Salaf na ang mismong partikular na salita ay sinaunang, at hindi rin nila sinabi na ang Qur’an ay sinaunang sa ganitong kahulugan.
Gayundin, ang mga pananaw na nagsasabing ang Salita ni Allah ay isang nag-iisang kahulugang nananatili sa Kanyang Sarili, o na ang mga titik at tunog ng Qur’an ay walang hanggan at nananatili sa Sarili ni Allah sa ganitong paraan, ay hindi naiulat mula sa mga Sahabah, mga Tābi‘ūn, o sa mga unang pangunahing iskolar ng Islam.
Batay sa naunang paliwanag, ang salitang “sinaunang” ay isang malabong pagpapahayag. Maaari itong mangahulugan ng isang wastong bagay: na ang Salita ni Allah ay hindi nilikha at na si Allah ay patuloy na nagsasalita kapag Kanyang nais. Maaari rin itong mangahulugan ng maling bagay: na ang isang partikular na salita ay walang hanggan at walang kaugnayan sa kalooban at pagpili ni Allah.
Kaya mas mainam at mas ligtas na huwag basta ilarawan ang Qur’an bilang “sinaunang”, at gamitin ang mga pahayag na naiulat mula sa mga Salaf, tulad ng:
“Ang Qur’an ay Salita ni Allah, ipinahayag at hindi nilikha; mula sa Kanya ito ay nagmula at sa Kanya ito ay babalik.”
Mas malinaw ang pahayag na ito at mas malayo sa kalabuan.
Kung may nagsabi:
“Ang Qur’an ay sinaunang,”
at ang ibig niyang sabihin ay ito ay Salita ni Allah, hindi nilikha, at si Allah ay patuloy na nagsasalita kapag Kanyang nais, at ang Kanyang Salita ay kaugnay ng Kanyang kalooban at pagpili, kung gayon ay tama ang kahulugang kanyang nilalayon. Gayunman, mas mainam para sa kanya na gamitin ang mga pahayag na naiulat mula sa mga Salaf dahil ang mga ito ay mas ligtas at mas malinaw.
Ngunit kung ang ibig niyang sabihin ay ang partikular na Salita ni Allah ay walang hanggang sinaunang umiiral, at si Allah ay hindi nagsasalita ayon sa Kanyang kalooban at pagpili, kung gayon ang kahulugang ito ay mali, at ang ginamit niyang pagpapahayag ay isa ring malabo at bagong lumitaw na termino.
Sinabi ni Shaykh al-Islam Ibn Taymiyyah:
“Sinasabi ng mga tagasunod ng mga Salaf: Ang Salita ni Allah ay sinaunang, ibig sabihin, Siya ay patuloy na nagsasalita kapag Kanyang nais. Hindi nila sinasabing ang partikular na salita ay sinaunang... Ngunit ang mga taong ito ay naniwala na ang Qur’an at ang lahat ng Salita ni Allah ay sinaunang sa kanilang sarili mula pa sa kawalang-hanggan, at na si Allah ay hindi nagsasalita ayon sa Kanyang kalooban at kapangyarihan.”
Pagkatapos ay ipinaliwanag niya na ang ganitong mga pananaw ay hindi kilala mula sa mga Sahabah, mga Tābi‘ūn, o sa mga tanyag na unang iskolar ng Islam.
Ang Banal na Qur’an ay Salita ni Allah at hindi nilikha.
Ang pahayag ng Ahl as-Sunnah na “Mula sa Kanya ito ay nagmula at sa Kanya ito ay babalik” ay nangangahulugang si Allah ang nagsalita ng Qur’an at ito ay aalisin sa huling panahon ayon sa mga naiulat na salaysay.
Ang salitang “sinaunang”, kapag ginagamit para sa Salita ni Allah, ay maaaring magkaroon ng iba’t ibang kahulugan.
Kung ang ibig sabihin nito ay ang uri ng Salita ni Allah ay walang hanggan at si Allah ay patuloy na nagsasalita kapag Kanyang nais, ito ay wastong kahulugan.
Kung ang ibig sabihin ay ang isang partikular na salita, tulad ng Qur’an, ay walang hanggang sinaunang umiiral sa Sarili ni Allah, at si Allah ay hindi nagsasalita ayon sa Kanyang kalooban at pagpili, ito ay maling kahulugan.
Kaya mas mainam at mas ligtas na huwag basta ilarawan ang Qur’an bilang “sinaunang”, kundi sabihin ang naiulat mula sa mga Salaf: “Ang Qur’an ay Salita ni Allah, ipinahayag at hindi nilikha; mula sa Kanya ito ay nagmula at sa Kanya ito ay babalik.”
At si Allah ang higit na nakaaalam.