Ang lahat ng papuri ay kay Allah, at nawa’y ang kapayapaan at mga pagpapala ay mapasa-Mensahero ni Allah, sa kanyang pamilya at sa lahat ng kanyang mga Kasamahan. Pagkatapos:
Kabilang sa mga pangunahing prinsipyo ng Tawhid at pananampalataya na si Allah lamang ang tunay na nagmamay-ari ng kapangyarihang magbigay ng buhay at magdulot ng kamatayan. Siya ang Tagapaglikha ng buhay at kamatayan, at Siya ay may kakayahang buhayin ang mga patay at ibalik sila pagkatapos ng kanilang kamatayan.
Sinabi ni Allah تعالى:
﴿Paano ninyo matatanggihan si Allah samantalang kayo ay mga patay at binigyan Niya kayo ng buhay? Pagkatapos ay mamamatay kayo, pagkatapos ay bibigyan Niya kayo muli ng buhay, at pagkatapos ay sa Kanya kayo ibabalik.﴾ [Al-Baqarah 2:28]
At sinabi Niya:
﴿Iyan ay dahil si Allah ang Katotohanan, at Siya ang nagbibigay-buhay sa mga patay, at Siya ay Makapangyarihan sa lahat ng bagay.﴾ [Al-Hajj 22:6]
At sinabi ni Allah تعالى:
﴿Siya ang nagbigay sa inyo ng buhay, pagkatapos ay mamamatay kayo, pagkatapos ay bibigyan Niya kayo muli ng buhay. Tunay na ang tao ay lubhang mapagkaila.﴾ [Al-Hajj 22:66]
Ipinakita ni Allah تعالى ang kabulaanan ng paniniwala ng mga Mushrik sa kanilang mga diyos at ipinaliwanag na wala sa mga sinasamba bukod kay Allah ang nagtataglay ng alinman sa mga natatanging kapangyarihan ng paglikha, pagbibigay-buhay, at pagdudulot ng kamatayan.
Sinabi Niya:
﴿Si Allah ang lumikha sa inyo, pagkatapos ay nagbigay sa inyo ng panustos, pagkatapos ay mamamatay kayo, at pagkatapos ay bibigyan Niya kayo ng buhay. Mayroon ba sa inyong mga itinuturing na katambal na makagagawa ng alinman sa mga ito? Luwalhati sa Kanya at Kataas-taasan Siya kaysa sa anumang itinatambal nila sa Kanya.﴾ [Ar-Rum 30:40]
Itinatanggi ng talatang ito na ang mga itinuturing na katambal ay may kakayahang lumikha, magbigay ng panustos, magdulot ng kamatayan, o magbigay ng buhay. Sa halip, ipinapakita nito na ang mga bagay na ito ay pag-aari lamang ni Allah تعالى.
Binigyang-diin ni Shaykh Muhammad al-Amin al-Shanqiti, nawa’y kaawaan siya ni Allah, na ang mga talatang ito ay nagpapaliwanag sa isa’t isa, at na paulit-ulit na itinataguyod ng Qur’an na si Allah سبحانه وتعالى lamang ang may kapangyarihan sa buhay, kamatayan, at pagkabuhay na muli. Ito ay kabilang sa mga bagay na kinakailangang nalalaman bilang bahagi ng relihiyon.
Maaaring itanong: Kung si Allah lamang ang nagbibigay-buhay sa mga patay, bakit sinasabi ng Qur’an na si Jesus na anak ni Maryam عليه السلام ay nagbibigay-buhay sa mga patay?
Ang sagot ay hindi binuhay ni Jesus عليه السلام ang mga patay sa pamamagitan ng sarili niyang malayang kapangyarihan, kundi ito ay nangyari sa pahintulot at kapangyarihan ni Allah, at ito ay isang himala na ipinagkaloob ni Allah sa kanya bilang patunay ng kanyang katapatan.
Sinabi ni Allah تعالى:
﴿Lumilikha ako para sa inyo mula sa putik ng anyo ng isang ibon, pagkatapos ay hinihipan ko ito at ito ay nagiging isang ibon sa pahintulot ni Allah... at binibigyan ko ng buhay ang mga patay sa pahintulot ni Allah.﴾ [Aal ‘Imran 3:49]
At sinabi Niya:
﴿At nang inilalabas mo ang mga patay sa Aking pahintulot.﴾ [Al-Ma’idah 5:110]
Ang paulit-ulit na pagbanggit ng “sa pahintulot ni Allah” at “sa Aking pahintulot” ay nagpapakita na hindi ito isang malayang kapangyarihang taglay ni Jesus عليه السلام. Sa halip, ito ay isang himalang isinagawa ni Allah تعالى sa pamamagitan niya bilang tanda ng pagpapatunay sa kanyang pagka-propeta.
Hindi ito sumasalungat sa katotohanang si Allah تعالى lamang ang tunay na nagmamay-ari ng kapangyarihang magbigay-buhay at magdulot ng kamatayan. Maaaring maging paraan ang isang nilalang upang mangyari ang isang pambihirang bagay, ngunit ang tunay na gawa at kapangyarihan ay kay Allah تعالى.
Kabilang sa pinakakilalang talata sa Qur’an tungkol dito ang pakikipagtalo ni Ibrahim عليه السلام sa taong nakipagtalo sa kanya tungkol sa kanyang Panginoon.
Sinabi ni Allah تعالى:
﴿Hindi mo ba nakita ang nakipagtalo kay Ibrahim tungkol sa kanyang Panginoon dahil binigyan siya ni Allah ng kaharian? Nang sabihin ni Ibrahim: “Ang aking Panginoon ay Siyang nagbibigay-buhay at nagdudulot ng kamatayan,” sinabi niya: “Ako ay nagbibigay-buhay at nagdudulot ng kamatayan.” Sinabi ni Ibrahim: “Kung gayon, si Allah ay nagpapasikat ng araw mula sa silangan; pasikatin mo ito mula sa kanluran.” Kaya nalito ang hindi naniniwala, at si Allah ay hindi gumagabay sa mga taong mapaggawa ng kamalian.﴾ [Al-Baqarah 2:258]
Samakatuwid, ang pag-aangkin ng kapangyarihang magbigay-buhay at magdulot ng kamatayan ay hindi wastong katibayan. Nang lumipat si Ibrahim عليه السلام sa isang malinaw na bagay na hindi kayang sagutin ng taong iyon—ang pagsikat ng araw mula sa silangan—wala siyang naisagot at lumitaw ang kabulaanan ng kanyang pag-aangkin.
Dito kailangang pag-ibahin ang mga gawa na ang tunay na kapangyarihan ay eksklusibong kay Allah تعالى at ang mga karaniwang gawa na ginagawa ng mga tao sa pamamagitan ng normal na mga sanhi. Ang pagpatay ng isang tao sa iba ay hindi nangangahulugang taglay niya ang banal na kapangyarihang magdulot ng kamatayan. Gayundin, ang pagliligtas sa isang tao mula sa panganib o paggamot sa isang maysakit ay hindi nangangahulugang ang doktor ay malayang nagmamay-ari ng kapangyarihang magbigay-buhay.
Si Allah تعالى ang tunay na Tagapagbigay-Buhay at Tagapagdulot ng Kamatayan, at Siya lamang ang may kapangyarihang buhayin ang mga patay pagkatapos nilang mamatay.
Tungkol naman sa nangyari sa pamamagitan ni Jesus عليه السلام, iyon ay isang himalang isinagawa ni Allah sa pamamagitan niya sa Kanyang pahintulot, at hindi ito bunga ng isang malayang kapangyarihang taglay ni Jesus.
Samakatuwid, hindi pinahihintulutang maniwala na ang isang tao o anumang nilalang ay may sariling malaya at likas na kakayahang bumuhay ng mga patay o magdulot ng kamatayan sa mga buhay, sapagkat ang kapangyarihang iyon ay eksklusibong kay Allah تعالى.
At si Allah ang higit na nakaaalam.