Ang lahat ng papuri ay kay Allah, at ang kapayapaan at mga pagpapala ay mapasakanila ng Sugo ni Allah. Pagkatapos nito:
Ang mga nilalaman ng mga aklat ng mga Taong Pinagkalooban ng Kasulatan ay nahahati sa tatlong uri: yaong pinatutunayang tama ng ating Shariah; yaong pinatutunayang mali ng ating Shariah; at yaong tungkol dito ay nananatiling tahimik ang ating Shariah, kaya hindi ito pinatutunayang tama o mali.
Kung may isang salaysay sa kanilang mga aklat at ang pagiging tunay nito ay napatunayan sa ating Shariah, maaari itong paniwalaan batay sa pagpapatunay dito ng Qur’an o Sunnah.
Isa sa pinakamalinaw na halimbawa nito ang hadith tungkol sa iskolar na Hudyo na naglahad sa Propeta ﷺ tungkol sa kadakilaan ni Allah at sa Kanyang kapangyarihan sa Kanyang mga nilikha. Tumawa ang Propeta ﷺ dahil sa paghanga at bilang pagpapatunay sa sinabi nito, at pagkatapos ay binigkas niya:
“Hindi nila pinahalagahan si Allah ayon sa nararapat sa Kanya.” [Az-Zumar: 67]
Isinalaysay nina al-Bukhari (7513) at Muslim (2786).
Isa pang halimbawa ang kuwento ng mga Hudyo na nagdala sa Propeta ﷺ ng isang lalaki at babae na nangalunya. Tinanong niya sila tungkol sa hatol sa pangangalunya ayon sa Torah. Itinanggi nila na naroroon ang kautusan ng pagbato hanggang mamatay, ngunit pagkatapos ay lumitaw na naroon pala ang talata tungkol dito at tinakpan ito ng isa sa kanilang mga iskolar upang itago ito. Kaya iniutos ng Propeta ﷺ na sila ay batuhin.
Isinalaysay nina al-Bukhari (4556) at Muslim (1699).
Samakatuwid, kung pinatutunayan ng ating Shariah na ang isang partikular na bagay ay naroon sa Torah o sa ibang naunang Kasulatan, maaari nating sabihin na ito ay kabilang sa katotohanang nanatili roon nang hindi nabago, kung napatunayan din na naroon pa rin ito sa kanilang mga aklat ngayon.
Ngunit kung hindi napatunayang nanatili ito roon, hindi tama na tiyaking ito mismo ang natitirang bahagi ng katotohanan, sapagkat maaaring nabago o itinago ito pagkatapos.
Kung ang isang bagay na iniuugnay sa mga naunang Kasulatan ay sumasalungat sa anumang tunay na napatunayan sa Qur’an o Sunnah, ito ay dapat tanggihan. Ang ating Shariah ay dumating kasama ang katotohanan at hindi maaaring magkasalungat ang mga tunay na teksto nito.
Tungkol naman sa mga salaysay na walang pagpapatunay o pagtanggi mula sa ating Shariah, hindi natin sila pinaniniwalaang tama o mali. Maaari silang isalaysay bilang mga ulat nang hindi pinaniniwalaang tiyak ang kanilang pagiging tunay.
Sinabi ng Propeta ﷺ:
“Huwag ninyong paniwalaan ang mga Taong Pinagkalooban ng Kasulatan at huwag din ninyo silang ituring na sinungaling, bagkus sabihin ninyo: ‘Naniniwala kami kay Allah at sa anumang ipinahayag sa amin.’”
Isinalaysay ni al-Bukhari (4215).
Ipinaliwanag ni Ibn Kathir na ang mga salaysay mula sa mga Anak ni Israel ay nahahati sa tatlong uri: yaong ang pagiging tunay ay napatunayan sa pamamagitan ng Qur’an o Sunnah; yaong nalalamang mali dahil sumasalungat sa mga ito; at yaong tungkol dito ay nananatiling tahimik ang Shariah. Ang huling uri ay hindi pinaniniwalaan o itinatanggi.
Ang simpleng pagkakatugma ng isang salaysay mula sa mga naunang Kasulatan sa ating Shariah ay hindi sapat upang tiyaking ito ay salita ni Allah na nanatili roon nang hindi nabago.
Kung pinatutunayan ng Qur’an o ng tunay na Sunnah ang pagiging totoo nito, alam natin ang katotohanan nito batay sa ating Shariah. At kung napatunayan din na ang mismong teksto ay naroroon pa rin sa mga aklat ng mga Taong Pinagkalooban ng Kasulatan, maaari nating sabihin na ito ay kabilang sa katotohanang nanatili sa mga ito nang hindi nabago.
Ngunit ang simpleng pagkakatugma nito sa Qur’an o Sunnah ay hindi sapat upang patunayan na ito ang orihinal na kapahayagang ipinahayag ni Allah.
Ang anumang sumasalungat sa ating Shariah ay mali at dapat tanggihan. Ang anumang hindi pinasiyahan ng Shariah ay hindi pinatutunayang tama o mali, habang iniiwasan ang anumang maaaring magdulot ng kalituhan.
At si Allah ang higit na nakaaalam.