Ang papuri ay kay Allah, at nawa’y ang kapayapaan at mga pagpapala ay mapasabi sa Sugo ni Allah.
Ang pagbato ng Propeta ﷺ sa dalawang Hudyo ay hindi batay sa pag-asa sa binagong Torah. Sa halip, ito ay isang batas mula sa Batas ni Allah na Kanyang ipinahayag sa kanya, at kasabay nito ay tumugma ito sa batas ng pagbato na nanatili sa Torah at hindi nabago, ngunit itinago at ikinubli ng ilan sa mga iskolar ng mga Hudyo.
Ipinaalam ni Allah na ang mga Angkan ng Kasulatan ay nagbaluktot, nagbago, at nagtago ng ilang bahagi ng kanilang mga kasulatan. Sinabi Niya:
﴿Kaya kapighatian sa mga sumusulat ng Aklat sa pamamagitan ng kanilang sariling mga kamay, pagkatapos ay nagsasabi: “Ito ay mula kay Allah,” upang ipagbili ito sa maliit na halaga. Kaya kapighatian sa kanila dahil sa isinulat ng kanilang mga kamay, at kapighatian sa kanila dahil sa kanilang kinikita﴾ [Al-Baqarah: 79].
At sinabi Niya:
﴿At tunay, may isang pangkat sa kanila na binabaluktot ang kanilang mga dila habang binabasa ang Aklat upang isipin ninyo na ito ay bahagi ng Aklat, gayong hindi ito bahagi ng Aklat. At sinasabi nila: “Ito ay mula kay Allah,” gayong hindi ito mula kay Allah. At nagsasabi sila ng kasinungalingan tungkol kay Allah nang may kaalaman﴾ [Al ‘Imran: 78].
At sinabi Niya:
﴿Kabilang sa mga Hudyo ay may mga naglilihis sa mga salita mula sa kanilang wastong lugar﴾ [An-Nisa’: 46].
At sinabi Niya:
﴿Dahil sa kanilang pagsira sa kanilang kasunduan, isinumpa Namin sila at pinatigas ang kanilang mga puso. Binabaluktot nila ang mga salita mula sa kanilang wastong lugar at kinalimutan nila ang isang bahagi ng ipinagpaalala sa kanila﴾ [Al-Ma’idah: 13].
Gayunman, ang pagkakaroon ng pagbabago ay hindi nangangahulugang ang Torah ay nabago sa bawat bahagi nito. May nanatili pa ring bahagi ng katotohanan dito, kabilang ang batas ng pagbato na umiiral dito noong panahon ng Propeta ﷺ.
Iniulat ni Ibn Hazm, kaawaan nawa siya ni Allah, na pinanatili ni Allah sa mga naunang kasulatan ang ilang bahagi ng katotohanang nasa mga ito bilang katibayan laban sa kanilang mga tagasunod, sa kabila ng mga pagbabagong idinagdag, ibinawas, at ipinasok sa mga ito.
Napatunayang iniulat sa dalawang Sahih mula kay Ibn ‘Umar, kalugdan nawa sila ni Allah, na dinala sa Propeta ﷺ ang isang lalaking Hudyo at isang babaeng Hudyo na nangalunya. Tinanong niya sila:
“Ano ang inyong nakikita sa Torah tungkol sa sinumang nangalunya?”
Nagbanggit sila ng ibang kaparusahan, kaya inutusan sila ng Propeta ﷺ na dalhin ang Torah at basahin ito.
Nang basahin nila ito at makarating sa talata tungkol sa pagbato, inilagay ng bumabasa ang kanyang kamay dito. Hiniling sa kanya ni ‘Abdullah ibn Salam, kalugdan nawa siya ni Allah, na alisin ang kanyang kamay, at nakita na ang talata tungkol sa pagbato ay nasa ilalim nito. Pagkatapos ay iniutos ng Propeta ﷺ na batuhin ang lalaki at babae.
Isinalaysay ni Al-Bukhari (7543) at Muslim (1699).
Ipinakikita nito na ang batas ng pagbato ay nasa Torah na kanilang hawak, ngunit sinikap ng ilan sa kanilang mga iskolar na itago at ikubli ito.
Hindi nangangahulugan na ang Propeta ﷺ ay bumalik sa Torah na hawak ng mga Angkan ng Kasulatan upang kumuha mula rito ng mga batas para sa kanyang sariling Shariah.
Sa halip, humatol siya ayon sa ipinahayag sa kanya ni Allah, at ang pagkakatugma ng kanyang hatol sa nanatiling tunay sa Torah ay pagkakatugma ng dalawang batas na parehong nagmula sa kapahayagan.
Sinabi ni Allah:
﴿At ipinahayag Namin sa iyo ang Aklat nang may katotohanan, na nagpapatunay sa mga Kasulatang nauna rito at nangingibabaw bilang pamantayan sa mga ito. Kaya humatol ka sa pagitan nila ayon sa ipinahayag ni Allah﴾ [Al-Ma’idah: 48].
At sinabi Niya:
﴿At paano ka nila gagawing tagahatol samantalang nasa kanila ang Torah na naglalaman ng hatol ni Allah?﴾ [Al-Ma’idah: 43].
Ipinaliwanag ni Imam Ash-Shafi‘i, kaawaan nawa siya ni Allah, na nang humatol ang Propeta ﷺ sa pagitan ng mga Hudyo sa kasong ito, humatol siya ayon sa ipinahayag ni Allah sa kanya, at ang sanggunian na dapat balikan ay ang Aklat ni Allah at ang Sunnah ng Kanyang Sugo ﷺ.
Kaya ang pinakatumpak na paraan ng pagsasabi nito ay:
Ang batas ng pagbato na ipinatupad ng Propeta ﷺ ay bahagi ng Shariah ng Islam na ipinahayag ni Allah sa kanya, at kasabay nito ay tumugma ito sa tunay na batas ng pagbato na nanatiling nakapreserba sa Torah sa bahaging iyon.
Ang pagbato ay hindi isang batas na kinuha ng Propeta ﷺ mula sa Torah. Sa halip, ito rin ay itinatag sa Shariah ng Islam.
Napatunayang iniulat mula kay ‘Umar ibn Al-Khattab, kalugdan nawa siya ni Allah, na sinabi niyang ipinahayag ni Allah ang talata tungkol sa pagbato, na nagbato ang Propeta ﷺ, at nagbato rin ang mga Muslim pagkatapos niya; at ang pagbato ay naaangkop sa taong may-asawa na nangalunya kapag napatunayan ang pangangalunya sa pamamagitan ng mga saksi, pag-amin, o pagbubuntis, ayon sa mga detalyeng nakasaad sa salaysay.
Isinalaysay ni Al-Bukhari (6442) at Muslim (1691).
Iniulat ni Ibn ‘Abd Al-Barr, kaawaan nawa siya ni Allah, na ang pagbato sa taong may-asawa na nangalunya ay napatunayan mula sa Propeta ﷺ, sa mga caliph, at sa mga Sahabah. Binanggit niya ang ilang pangyayaring ipinatupad dito at sinabi na ang pagbato ay isang itinatag na batas ng Islam.
Tungkol naman sa sinabi ni Allah:
﴿Ang babaeng nangalunya at ang lalaking nangalunya—hagupitin ninyo ang bawat isa sa kanila ng isang daang hagupit﴾ [An-Nur: 2],
ipinaliwanag ng mga iskolar na binanggit sa pinagmulan na ang talatang ito ay tumutukoy sa mga hindi kasal. Para naman sa taong may-asawa na nangalunya, ang kaparusahan niya ay pagbato, gaya ng itinatag ng tunay na Sunnah.
May isang salaysay sa Ebanghelyo ni Juan tungkol sa isang babaeng inakusahan ng pangangalunya. Sinabi ng ilang eskriba at Pariseo kay Kristo, sumakanya ang kapayapaan, na iniutos ni Moises na batuhin ang babaeng tulad niya, at tinanong nila siya tungkol sa kanyang pananaw ukol dito.
Gayunman, hindi tama na magtatag ng batas panrelihiyon batay sa kuwentong ito sa ilang kadahilanan. Hindi napatunayang tunay ito sa paraang sapat upang gamitin bilang katibayan, at hindi rin ipinakikita ng konteksto nito na inalis ang batas ng pagbato.
Bukod dito, hindi sinasabi ng mismong kuwento na ipinatupad sa babae ang itinakdang kaparusahan, at hindi rin napatunayang naroon ang mga saksi na kinakailangan upang maipatupad ang legal na kaparusahan. Sa halip, sinasabi sa teksto na umalis ang mga taong nag-akusa sa kanya.
Samakatuwid, hindi tama na sabihin na inalis ang batas ng pagbato dahil sa kuwentong ito o dahil sa nakasaad sa kasalukuyang Ebanghelyo. Hindi rin maaaring gawing awtoridad ang mga tekstong binago ng mga Kasulatan laban sa mga bagay na napatunayan sa Shariah ng Islam.
Ang pagbato ng Propeta ﷺ sa dalawang Hudyo ay hindi batay sa binagong Torah. Sa halip, ito ay pagpapatupad ng batas ni Allah na Kanyang ipinahayag sa kanya bilang bahagi ng kanyang Shariah. Kasabay nito, tumugma ito sa batas ng pagbato na nanatili sa Torah at hindi nabago, samantalang sinikap ng ilan sa mga rabbi ng mga Hudyo na itago at ikubli ito.
Ang mga naunang Kasulatan ay dumanas ng pagbabago at pagbaluktot, ngunit hindi ito nangangahulugan na lahat ng nasa mga ito ay mali. Maaaring may bahagi ng katotohanan na nanatili sa mga ito. Gayunpaman, hindi itinuturing ng Muslim ang mga ito bilang isang malayang pinagmumulan ng batas, sapagkat ang Qur’an ang pamantayan at awtoridad sa mga naunang Kasulatan, at ang sanggunian sa mga batas ay ang Aklat ni Allah at ang Sunnah ng Kanyang Sugo ﷺ.
At si Allah ang higit na nakaaalam.