Ang papuri ay kay Allah, at nawa'y ang kapayapaan at mga pagpapala ay mapasakanilang Sugo ni Allah.
Ang Ebanghelyo ay isang Aklat mula kay Allah, ang Kataas-taasan, na Kanyang ipinahayag kay Jesus, nawa'y sumakanya ang kapayapaan. Gayunman, walang malinaw na teksto sa ating Shariah na nagpapatunay na ang Ebanghelyo ay ipinahayag nang buo at nakasulat sa anyo ng isang materyal na aklat noong panahon ni Jesus, nawa'y sumakanya ang kapayapaan. Wala rin tayong teksto na tiyak na nagsasaad kung paano ito isinulat, pinangalagaan, at ipinasa.
Itinatag sa Banal na Qur’an na ang Ebanghelyo ay kabilang sa mga makalangit na Aklat na ipinahayag ni Allah, ang Kataas-taasan. Sinabi Niya:
“Alif, Lām, Mīm. Si Allah—walang diyos maliban sa Kanya, ang Buhay, ang Tagapangalaga ng lahat. Ipinahayag Niya sa iyo ang Aklat nang may katotohanan, na nagpapatotoo sa anumang nauna rito, at ipinahayag Niya noon ang Torah at ang Ebanghelyo bilang patnubay para sa mga tao, at ipinahayag Niya ang Pamantayan. Tunay na ang mga hindi naniniwala sa mga tanda ni Allah ay magkakaroon ng matinding kaparusahan. At si Allah ay Makapangyarihan, ang May-ari ng pagganti.” [Āl ʿImrān 3:1-4]
At sinabi Niya:
“At ituturo Niya sa kanya ang Aklat, karunungan, Torah at Ebanghelyo.” [Āl ʿImrān 3:48]
At sinabi Niya:
“At sinundan Namin ang kanilang mga yapak ni Jesus, anak ni Maria, na nagpapatotoo sa Torah na nauna sa kanya. At ibinigay Namin sa kanya ang Ebanghelyo, na naglalaman ng patnubay at liwanag, na nagpapatotoo sa Torah na nauna rito, at bilang patnubay at paalaala para sa mga may takot kay Allah.” [Al-Mā’idah 5:46]
At sinabi Niya:
“Pagkatapos ay isinugo Namin ang Aming mga Sugo na sumusunod sa kanilang mga yapak, at isinugo Namin si Jesus, anak ni Maria, at ibinigay Namin sa kanya ang Ebanghelyo. At inilagay Namin sa mga puso ng mga sumunod sa kanya ang habag at awa. Tungkol naman sa monasticism, sila mismo ang nag-imbento nito; hindi Namin ito itinakda para sa kanila, maliban sa paghahanap ng kaluguran ni Allah. Ngunit hindi nila ito pinangalagaan ayon sa nararapat. Kaya ibinigay Namin sa mga naniwala mula sa kanila ang kanilang gantimpala, ngunit marami sa kanila ang mga masuwayin.” [Al-Ḥadīd 57:27]
Samakatuwid, ang tinutukoy ng Ebanghelyo ay ang kapahayagan na ipinahayag ni Allah, ang Kataas-taasan, kay Jesus, nawa'y sumakanya ang kapayapaan. Ito ay kabilang sa Salita ni Allah, tulad ng Torah at Zabur na tunay na Salita ni Allah.
Hindi kinakailangang ang paggamit ng salitang “Aklat” para sa kapahayagan ay mangahulugan na ito ay ipinahayag bilang isang materyal na aklat na pinagsama sa pagitan ng dalawang pabalat.
Nagkaroon ng pagkakaiba ng pananaw ang mga iskolar tungkol sa paraan ng pagkakapahayag ng mga naunang makalangit na Aklat: ipinahayag ba ang mga ito nang minsanan, o ipinahayag nang paunti-unti ayon sa mga pangyayari at pangangailangan?
Tinalakay ni Imam al-Suyūṭī ang usaping ito sa Al-Itqān fī ʿUlūm al-Qurʾān. Isinalaysay niya na ang kilalang pananaw ng mga iskolar ay ang ibang mga Aklat ay ipinahayag nang minsanan. Pagkatapos ay binanggit niya ang pananaw ng mga hindi sumang-ayon at nagsabing ang mga ito ay ipinahayag nang paunti-unti tulad ng Qur’an, bago niya pinili ang unang pananaw.
Ipinapakita ng pagkakaibang ito na ang paraan ng pagkakapahayag ng isang makalangit na Aklat ay hindi maaaring tukuyin dahil lamang sa pagtawag dito na “Aklat.”
Binigyang-diin din ni Shaykh ʿAbd al-Raḥmān al-Shahrī na hindi dapat gamitin ang pananaw na ang mga naunang Aklat ay ipinahayag nang minsanan—ayon sa pananaw na iyon—bilang dahilan upang maliitin ang mga naunang batas na ipinahayag ni Allah. Ang lahat ng Aklat ay mula kay Allah, ang Islam ay dumating bilang tagapamahala at tagapagtuwid sa mga naunang batas, at ang Qur’an ay dumating bilang tagapamahala sa mga naunang Aklat.
Walang malinaw na teksto sa ating Shariah na nagsasabing ang buong Ebanghelyo ay nakasulat at natipon noong panahon ni Jesus, nawa'y sumakanya ang kapayapaan, at walang teksto na nagsasabi kung sino ang sumulat nito, paano ito pinangalagaan, o paano ito ipinakalat.
Kaya hindi natin tiyak kung si Jesus, nawa'y sumakanya ang kapayapaan, ay nagtuturo ng Ebanghelyo sa mga tao nang pasalita, at pagkatapos ay ipinasa ito ng mga disipulo at ng mga naniwala sa kanya; o kung ito ay nakasulat; o kung ang isang bahagi nito ay isinulat habang ang ibang bahagi ay ipinasa nang pasalita.
Dahil dito, sinabi ng iskolar na si al-Ṭāhir Ibn ʿĀshūr sa Al-Taḥrīr wa al-Tanwīr:
“Tungkol naman sa Ebanghelyo: ito ang pangalan ng kapahayagang ipinahayag kay Jesus, nawa'y sumakanya ang kapayapaan, at tinipon ito ng kanyang mga kasamahan.”
Sa kabilang banda, iniulat ni Shaykh al-Islām Ibn Taymiyyah na ang mga Kristiyano mismo ay kumikilala na ang mga Ebanghelyong nasa kanilang pag-aari ngayon ay hindi isinulat ni Cristo, nawa'y sumakanya ang kapayapaan, at hindi rin niya idinikta ang mga ito sa mga sumulat; sa halip, isinulat ang mga ito pagkatapos ng kanyang pag-akyat.
Ipinapakita nito na ang mga Ebanghelyong umiiral ngayon ay hindi mismong Ebanghelyong ipinahayag kay Jesus, nawa'y sumakanya ang kapayapaan.
Malinaw na ipinapakita ng Qur’an na ang ipinahayag kay Moises, nawa'y sumakanya ang kapayapaan, ay isinulat. Sinabi ni Allah:
“At isinulat Namin para sa kanya sa mga Tableta ang isang paalaala tungkol sa lahat ng bagay at isang detalyadong paliwanag sa lahat ng bagay: ‘Kaya panghawakan mo ang mga ito nang buong tatag at utusan mo ang iyong mga tao na sundin ang pinakamabuti sa mga ito. Ipapakita Ko sa inyo ang tahanan ng mga masuwayin.’” [Al-Aʿrāf 7:145]
Tungkol naman sa Ebanghelyo, ang mga tekstong nasa ating harapan ay hindi nagpapaliwanag nang detalyado kung ito ba ay nakasulat at natipon noong panahon ni Jesus, nawa'y sumakanya ang kapayapaan, sa parehong paraan.
Kaya hindi tama na ipilit na ang sinabi ni Allah, “At ibinigay Namin sa kanya ang Ebanghelyo,” ay kinakailangang nangangahulugan na ang Ebanghelyo ay ipinahayag bilang isang materyal at nakasulat na aklat.
Ang mahalagang punto sa usaping ito ay na ang mga Ebanghelyong umiiral ngayon, na tinipon sa tinatawag na Bagong Tipan, ay hindi ang Ebanghelyong ipinahayag ni Allah, ang Kataas-taasan, kay Jesus, nawa'y sumakanya ang kapayapaan, bagama't may nanatili sa mga ito na bahagi ng katotohanan at tunay na kapahayagan.
Gayunman, nahaluan ang mga ito ng mga pagbabago at mga bagay na idinagdag ng mga tao, hanggang sa hindi na natin kayang matukoy nang may katiyakan kung alin ang nagmula sa kapahayagang ipinahayag ni Allah kay Jesus, nawa'y sumakanya ang kapayapaan, at alin ang idinagdag kalaunan.
Samakatuwid, hindi tama na gamitin ang anyo ng mga Ebanghelyong umiiral ngayon bilang pamantayan upang hatulan kung paano ipinahayag ang orihinal na Ebanghelyo.
Ang Ebanghelyong ipinahayag ni Allah kay Jesus, nawa'y sumakanya ang kapayapaan, ay isang kapahayagan at Aklat mula kay Allah. Gayunman, walang malinaw na tekstong pang-Shariah na nagpapatunay na ito ay ipinahayag na nakasulat at natipon sa anyo ng isang materyal na aklat, tulad ng pagkakatatag ng pagsulat sa mga Tableta ni Moises, nawa'y sumakanya ang kapayapaan.
Samakatuwid, ang pagsasabing ang paglalarawan sa Ebanghelyo bilang isang “ipinahayag na Aklat” ay kinakailangang nangangahulugan na ito ay ipinahayag na nakasulat at natipon noong panahon ni Jesus, nawa'y sumakanya ang kapayapaan, ay hindi kinakailangang sumusunod mula sa mga teksto. Ang paraan ng pagtanggap ni Jesus sa Ebanghelyo, pangangalaga rito, at pagtatala nito ay kabilang sa mga bagay na walang tiyak na tekstong naglilinaw; kaya hindi dapat gumawa ng tiyak na pahayag tungkol dito nang walang katibayan.
Ang pinakamahalaga ay na ang orihinal na Ebanghelyong ipinahayag ni Allah kay Jesus, nawa'y sumakanya ang kapayapaan, ay hindi ang kalipunan ng mga Ebanghelyong umiiral ngayon, bagama't may nanatili sa mga ito na bahagi ng katotohanan.
At si Allah ang higit na nakaaalam.