Ang lahat ng papuri ay para kay Allah, at nawa ang kapayapaan at mga pagpapala ay mapasakanila ng Sugo ni Allah.
Napatunayan na si Allah ay nagbaba ng mga Kasulatan kay Ibrahim at ng Zabur kay Dawud. Gayunman, wala tayong mapananaligang salaysay na nagpapatunay na ang mga Kasulatan ni Ibrahim o ang Zabur ni Dawud ay nanatili hanggang ngayon sa kanilang orihinal na anyo. Anumang iniuugnay sa mga ito nang walang mapananaligang katibayan ay itinuturing na katulad ng mga salaysay na nagmula sa mga Angkan ng Kasulatan: hindi ito pinaniniwalaan at hindi rin itinatanggi kapag hindi napatunayang tama o mali.
Napatunayan sa Qur’an na nagbaba si Allah ng mga Kasulatan kay Ibrahim. Sinabi ni Allah:
“Tunay na ito ay nasa mga naunang Kasulatan, ang mga Kasulatan ni Ibrahim at Musa.”
[Al-A‘la 87:18-19]
Ipinabatid din ni Allah ang ilan sa mga nilalaman ng mga Kasulatan ni Ibrahim:
“O hindi ba niya nalaman ang tungkol sa nasa mga Kasulatan ni Musa at ni Ibrahim na tumupad nang ganap: na walang tagapasan ng pasanin ang magdadala ng pasanin ng iba; na ang tao ay magkakaroon lamang ng bunga ng kanyang pagsisikap; na ang kanyang pagsisikap ay makikita; at pagkatapos ay gagantimpalaan siya nang lubos.”
[An-Najm 53:36-41]
Samakatuwid, kinakailangang maniwala tayo sa anumang napatunayan sa pamamagitan ng tunay na kapahayagan tungkol sa nilalaman ng mga Kasulatang ito. Tungkol naman sa mga detalye na walang mapananaligang salaysay, hindi tayo obligadong malaman ang mga ito at hindi nararapat na saliksikin ang mga ito nang walang katibayan.
Wala tayong nalalamang mapananaligang salaysay na nagpapatunay na ang mga Kasulatan ni Ibrahim ay nanatiling buo hanggang sa ating panahon, o na ang kanilang kaalaman ay naipasa sa sinumang Muslim sa pamamagitan ng mapagkakatiwalaang paraan.
Samakatuwid, lumilitaw na ang mga Kasulatang ito ay matagal nang nawala, at hindi tama na ituring na tiyak na salita mula sa mga Kasulatan ni Ibrahim ang anumang bagay na kasalukuyang iniuugnay sa mga ito.
Tungkol naman sa Zabur, pinatutunayan ng Qur’an na ito ang Aklat na ipinagkaloob ni Allah kay Dawud. Sinabi ni Allah:
“At ang iyong Panginoon ay higit na nakaaalam kung sino ang nasa mga langit at lupa. At tunay na pinaboran Namin ang ilan sa mga propeta kaysa sa iba, at ipinagkaloob Namin kay Dawud ang Zabur.”
[Al-Isra’ 17:55]
Ang salitang Zabur ay nangangahulugang isang bagay na isinulat, o isang nakasulat na kasulatan.
Binanggit ng mga iskolar na ang Zabur ni Dawud ay naglalaman ng pagpupuri at pagluwalhati kay Allah, mga paalaala at karunungan. Hindi ito naglalaman ng mga detalyadong batas tungkol sa halal at haram, mga obligasyon, at mga kaparusahan sa paraang matatagpuan sa ibang mga Aklat.
Binanggit ni al-Qurtubi na ang Zabur ni Dawud ay binubuo ng isang daan at limampung bahagi, at wala itong mga batas tungkol sa halal at haram; sa halip, naglalaman ito ng karunungan at mga paalaala.
Wala tayong mapananaligang salaysay na nagpapatunay na ang Zabur na ibinaba ni Allah kay Dawud ay nanatili sa orihinal nitong anyo. Kaya hindi tama na tiyak na sabihin na ang aklat na kilala ngayon bilang Mga Awit (Psalms) ay siya ring Zabur na ibinaba ni Allah kay Dawud, bagama’t maaaring may ilang katotohanan o mga bagay na naaayon sa kapahayagan na nanatili rito.
Dahil dito, ang mga isinasalaysay tungkol sa Zabur mula sa mga Angkan ng Kasulatan ay hindi itinuturing na isang kapahayagang napanatili nang buo. Sa halip, sinusuri ang mga ito ayon sa mga tuntunin sa pakikitungo sa mga salaysay mula sa mga Angkan ng Kasulatan.
May mga salaysay na iniuugnay kay Abu Dharr, kalugdan nawa siya ni Allah, na nagbabanggit ng ilang bagay na sinasabing nasa mga Kasulatan ni Ibrahim, kabilang ang isang mahabang hadith na naglalaman ng ilang karunungan at mga paalaala.
Gayunman, ang hadith na ito ay napakahina. Sinabi ni Shu‘ayb al-Arna’ut sa kanyang pagsusuri sa Sahih Ibn Hibban: “Ang sanad nito ay napakahina.” Itinuring din itong mahina ni Shaykh al-Albani.
Samakatuwid, hindi maaaring gamitin ang hadith na ito bilang batayan upang patunayan ang nilalaman ng mga Kasulatan ni Ibrahim o Musa, at hindi dapat ipalaganap ang mga tekstong ito na para bang tiyak na nagmula ang mga ito sa mga Kasulatan ni Ibrahim.
Ang mga isinasalaysay mula sa mga aklat ng mga Angkan ng Kasulatan, kabilang ang mga iniuugnay sa Zabur, ay nahahati sa tatlong uri:
Ang napatunayang tama sa pamamagitan ng mapananaligang salaysay mula sa Propeta ﷺ: ito ay tinatanggap at pinaniniwalaan.
Ang hindi natin alam kung tama o mali: hindi natin ito pinaniniwalaan at hindi rin itinatanggi. Maaari itong isalaysay para sa aral at pagninilay, nang hindi pinaniniwalaang tiyak na napatunayan.
Ang napatunayang mali o salungat sa tunay na kapahayagan: ito ay tinatanggihan at hindi maaaring paniwalaan.
Samakatuwid, hindi tama na iugnay ang mga partikular na teksto sa mga Kasulatan ni Ibrahim o sa Zabur ni Dawud dahil lamang sa matatagpuan ang mga ito sa mga aklat ng mga Angkan ng Kasulatan o sa ilang ipinapakalat na sanggunian, maliban kung napatunayan ito sa pamamagitan ng mapagkakatiwalaang katibayan.
Pinatutunayan ng Qur’an na nagbaba si Allah ng mga Kasulatan kay Ibrahim at ng Zabur kay Dawud. Tungkol naman sa pananatili ng dalawang Aklat na ito sa kanilang orihinal na anyo hanggang ngayon, wala tayong nalalamang mapananaligang katibayan na nagpapatunay nito. Kaya hindi tama na tiyaking tunay ang mga tekstong iniuugnay sa mga ito maliban kung napatunayan sa pamamagitan ng mapananaligang katibayan. Ang anumang isinalaysay mula sa mga Angkan ng Kasulatan na hindi napatunayang tama o mali ay hindi natin pinaniniwalaan at hindi rin itinatanggi.
At si Allah ang higit na nakaaalam.