Ang lahat ng papuri ay para kay Allah, at nawa ang kapayapaan at mga pagpapala ay mapasakanila ng Sugo ni Allah.
Ang paghahambing na ito ay nagkakamali sa pagkilala sa simpleng kahusayan sa panitikan bilang katumbas ng isang himalang nagpapatunay sa pagkapropeta. Hindi lahat ng mahusay at marikit na pananalita ay isang himala, at hindi lahat ng mahusay magsalita ay isang propeta. Ang himala ay isang pambihirang tanda na ipinagkakaloob ni Allah bilang suporta sa Kanyang propeta, at may kasamang mga palatandaang nagpapatunay sa kanyang pagiging tapat. Kabilang dito ang hamon na makalikha ng katulad nito at ang kawalan ng kakayahang gawin iyon.
Kung ang kahusayan sa pananalita lamang ang batayan ng pagkapropeta, nangangahulugan sana itong bawat mahusay na manunulat ay isang propeta, na malinaw na hindi totoo.
Ang tamang tanong ay: Inangkin ba ni Shakespeare na siya ay isang propeta? Hinamon ba niya ang mga tao na lumikha ng katulad ng kanyang mga salita at nabigo silang gawin iyon? Taglay ba niya ang mga palatandaan ng pagkapropeta at mga katangian ng isang mensahero?
Ang Qur’an ay hindi lamang isang mahusay na tekstong Arabe. Ito ay dinala ng Propeta Muhammad ﷺ bilang hamon sa mga Arabo—na mga dalubhasa sa mahusay na pananalita at pagpapahayag—na makalikha ng katulad nito.
Sinabi ni Allah:
“Kung gayon, maglahad sila ng isang pahayag na katulad nito, kung sila ay nagsasabi ng katotohanan.”
[At-Tur 52:34]
At sinabi Niya:
“Kung gayon, maglahad kayo ng sampung surah na katulad nito.”
[Hud 11:13]
At sinabi Niya:
“Kung gayon, maglahad kayo ng isang surah na katulad nito.”
[Al-Baqarah 2:23]
At sinabi Niya:
“Sabihin mo: Kung magsama-sama man ang mga tao at mga jinn upang lumikha ng katulad ng Qur’an na ito, hindi sila makalilikha ng katulad nito, kahit pa magtulungan sila sa isa’t isa.”
[Al-Isra’ 17:88]
Ang hamong ito ay nananatili. Narinig ng mga sumasang-ayon at sumasalungat sa Qur’an ang mensahe nito, maging Arabo man o hindi Arabo. Gayunman, sa paglipas ng mga siglo, walang aklat na lumitaw na nakapantay dito sa mga natatanging katangian nito at sa kabuuan ng mga aspeto ng pagiging makahimala nito.
Ang pagiging makahimala ng Qur’an ay hindi lamang nakasalalay sa ganda ng mga salita at husay ng estilo. Marami itong aspeto na nagpapakita ng pagiging makahimala nito, kabilang ang pagkakaayos at retorika nito, mga balita nito tungkol sa mga bagay na hindi nakikita, ang patnubay at batas na nilalaman nito, ang epekto nito sa mga puso, at iba pang aspeto na binanggit ng mga iskolar.
Ipinaliwanag ni Shaykh al-Islam Ibn Taymiyyah, kaawaan nawa siya ni Allah, na ang himala ng Qur’an ay nananatili sa paglipas ng panahon, na nagpapatuloy ang hamon nito sa mga tao at jinn, at walang lumitaw na anumang aklat na tunay na nakapantay rito.
Bukod dito, ang mga propeta ay hindi kinakailangang suportahan ng iisang himala lamang. Maaaring magpakita si Allah ng maraming tanda sa pamamagitan nila ayon sa Kanyang kalooban.
Hindi.
Mali na limitahan ang mga katibayan ng pagkapropeta sa himalang pangwika ng Qur’an lamang. Maraming katibayan ang nagsama-sama sa kaso ng Propeta ﷺ: ang ilan ay nauugnay sa Qur’an, ang ilan ay mga pisikal na himala, ang ilan ay may kaugnayan sa kanyang pagkatao at talambuhay, ang ilan ay sa nilalaman ng kanyang mensahe, at ang ilan ay sa kanyang katapatan, katatagan, at tulong na ipinagkaloob sa kanya ni Allah.
Sinuportahan ni Allah si Musa ng mga tanda, kabilang ang pagiging ahas ng tungkod at paghahati ng dagat. Sinabi ni Allah:
“Ang dalawang ito ay dalawang katibayan mula sa iyong Panginoon para kay Paraon at sa kanyang mga pinuno. Tunay na sila ay mga taong suwail.”
[Al-Qasas 28:32]
Sinuportahan din ni Allah si Isa ng mga tanda, kabilang ang kanyang pagsasalita habang nasa duyan pa, pagpapagaling sa mga bulag at ketongin, at pagbuhay sa mga patay sa pahintulot ni Allah.
Sinuportahan din ang ating Propeta Muhammad ﷺ ng maraming tanda, at ang pinakadakila sa mga ito ay ang Marangal na Qur’an. Napatunayan din ang iba pa niyang mga himala, kabilang ang pagkakahati ng buwan, pag-agos ng tubig mula sa pagitan ng kanyang mga daliri, at pagluwalhati ng mga bato kay Allah habang nasa kanyang kamay, at iba pa.
Gayunman, ang lahat ng mga tandang ito ay nagpapatunay lamang sa katapatan ng mensahero sa kanyang pagiging sugo, at hindi nangangahulugan na ang mismong mensahero ay karapat-dapat sambahin.
Ang tanong na “Bakit hindi ninyo sinasamba si Shakespeare?” ay nakabatay sa maling pagkaunawa sa paniniwala ng mga Muslim.
Ang mga Muslim ay hindi sumasamba kay Muhammad ﷺ. Sinasamba lamang nila si Allah, at naniniwala sila kay Muhammad ﷺ bilang Sugo na isinugo ni Allah upang gabayan ang sangkatauhan.
Sinabi ni Allah:
“Sabihin mo: Ako ay isang tao lamang na katulad ninyo; ipinahayag sa akin na ang inyong Diyos ay Isang Diyos.”
[Al-Kahf 18:110]
Samakatuwid, ang Sugo ay lingkod ni Allah at Kanyang Sugo. Ang kanyang tungkulin ay ihatid ang mensahe ni Allah at anyayahan ang mga tao sa Kanyang Kaisahan at pagsamba sa Kanya.
Dito makikita ang kamalian ng tanong mula pa sa simula: ang pagpapatunay sa pagkapropeta ni Muhammad ﷺ ay hindi nangangahulugan ng pagsamba sa kanya, kung paanong ang pagkilala sa kahusayan sa panitikan ng isang manunulat ay hindi nangangahulugan ng pagsamba sa kanya.
Ang mga katibayan ng pagkapropeta ay hindi lamang mga himalang higit sa karaniwan. Dapat ding isaalang-alang ang pagkatao ng Sugo, ang kanyang katapatan, pagiging mapagkakatiwalaan, ang nilalaman ng kanyang panawagan, at ang kanyang pagtuturo ng Kaisahan ni Allah, marangal na asal, at pagbabawal sa pagtatambal kay Allah, kahalayan, at kawalang-katarungan.
Ilang tao ang nakilala ang katapatan ng Propeta ﷺ sa pamamagitan ng mga palatandaang ito bago pa man nila isaalang-alang ang ilan sa kanyang mga himala. Kabilang sa kanila sina Khadijah, kalugdan nawa siya ni Allah, Waraqah ibn Nawfal, ang Negus, at Heraclius.
Ipinaliwanag ni Shaykh al-Islam Ibn Taymiyyah na ang mga katibayan ng katapatan ng mga propeta ay magkakaiba. Kabilang dito ang pangkalahatang paraan, na may kaugnayan sa uri ng mensaheng dinala ng mga sugo, tulad ng Tawhid at patnubay; at ang personal na paraan, na may kaugnayan sa katapatan, pagiging mapagkakatiwalaan, pagkatao, at talambuhay ng Sugo.
Malinaw itong nakita sa mga patotoo ng mga taong nakakilala sa Propeta ﷺ bago ang kanyang pagiging Sugo, gayundin sa ginawa ni Heraclius nang tanungin niya si Abu Sufyan tungkol sa mga katangian ng Propeta ﷺ at sa kanyang mensahe, at mula sa mga sagot ni Abu Sufyan ay nakuha niya ang ilang palatandaan ng katapatan.
Walang problema sa pagkilala na may mga manunulat na napakahusay sa wika. Hindi ang kahusayan sa panitikan ang pinagtatalunan.
Ang kailangang patunayan ay: Nagtipon ba kay Shakespeare ang mga katangian at palatandaan ng pagkapropeta?
Kung sasabihin ng isang tao na oo, dapat niyang iharap ang katibayan sa kanyang pag-aangkin ng pagkapropeta, sa hamon niya sa mga tao, sa mga tanda na sumuporta sa kanya, sa kanyang katapatan at pagiging mapagkakatiwalaan, at sa nilalaman ng kanyang mensahe.
Ang pagiging mahusay na manunulat lamang ay hindi gumagawa sa isang tao na propeta, lalo nang hindi ito gumagawa sa kanya na diyos na karapat-dapat sambahin.
Samakatuwid, mali ang paghahambing sa Qur’an at sa mga akda ng mga manunulat. Ang usapin ay hindi: “Sino ang may pinakamagandang estilo sa panitikan?” Ang usapin ay: “Ang pananalitang ito ba ay kapahayagan mula kay Allah, at ang nagdala nito ba ay isang tapat na Sugo na sinuportahan ni Allah ng mga tanda?”
Ang pagiging makahimala ng Qur’an ay hindi nangangahulugan na ang bawat mahusay magsalita o manunulat ay nagiging propeta, at hindi rin nangangahulugan na ang isang propeta ay sinasamba bukod kay Allah. Ang Qur’an ay dumating na may isang himala at isang hamon, at naglalaman ito ng maraming aspeto na nagpapahiwatig ng banal nitong pinagmulan. Ang Propeta Muhammad ﷺ ay mayroon ding maraming iba pang katibayan ng kanyang pagkapropeta, kabilang ang kanyang talambuhay, pagkatao, nilalaman ng kanyang mensahe, kanyang mga himala, at tulong na ipinagkaloob sa kanya ni Allah.
Tungkol naman kay Shakespeare at sa ibang mga manunulat, kahit kilalanin natin ang kanilang mataas na antas sa panitikan, ang pinakamalayo lamang na mapatutunayan nito ay ang kanilang kahusayan sa panitikan at wika. Hindi ito nangangahulugan ng pagkapropeta, lalo nang hindi nangangahulugan ng pagka-diyos.
Ang Muslim ay sumasamba lamang kay Allah, naniniwala kay Muhammad ﷺ bilang lingkod at Sugo ni Allah, at hindi sumasamba sa sinumang tao, aklat, o nilalang.
At si Allah ang higit na nakaaalam.