Ang lahat ng papuri ay kay Allah, at nawa’y ang kapayapaan at pagpapala ay mapasakay ng Sugo ni Allah.
Ang Banal na Qur’an ay pinangalagaan sa pamamagitan ng pangangalaga ni Allah. Ang mga pag-aalinlangan tungkol sa pangangalaga nito ay karaniwang nagmumula sa maling pag-unawa sa mga salaysay o sa hindi pagkilala sa pagkakaiba ng Qur’an na naipasa sa malawak at tuloy-tuloy na transmisyon, mga paliwanag na pagbasa, mga tekstong binawi ang pagbasa, at mga panalangin o paliwanag na isinulat ng ilang Sahabah sa kanilang mga personal na mushaf.
Sinabi ni Allah:
﴿إِنَّا نَحْنُ نَزَّلْنَا الذِّكْرَ وَإِنَّا لَهُ لَحَافِظُونَ﴾ [Al-Hijr: 9]
“Katotohanan, Kami ang nagpababa ng Paalala, at tunay na Kami ang mag-iingat nito.”
Napatunayang iniulat na si Umar, kalugdan nawa siya ni Allah, ay bumasa sa Surah Al-Jumu‘ah:
“فامضوا إلى ذكر الله”
sa halip na:
“فاسعوا إلى ذكر الله”.
Ang pagbasa na ito ay tunay na naiugnay kay Umar, ngunit hindi ito kabilang sa mga kinikilalang kanonikong pagbasa at hindi sumasalungat sa Qur’an na itinatag sa mga mushaf ni Uthman sa pamamagitan ng malawak na transmisyon.
Binanggit ng mga iskolar ang dalawang posibilidad: maaaring ito ay personal na pagbasa ni Umar o isang interpretatibong pagbasa kung saan ipinaliliwanag ng ilang Sahabah ang ilang salita ng Qur’an.
Sa alinmang kaso, ang pagkakatunay nito kay Umar ay hindi nangangahulugang ito ay alternatibo sa talatang pinagkaisahang itala ng mga Sahabah sa mushaf ni Uthman. Ang Qur’an na naitatag sa mga mushaf at naipasa sa tawatur ang tiyak na batayan.
Ang salaysay na iniuugnay kay Umar tungkol sa bilang ng mga titik ng Qur’an ay huwad. Pinuna ng mga iskolar ang chain of transmission nito, at isinalaysay ni Al-Suyuti ang kritisismo ni Al-Dhahabi.
Tinawag ito ni Al-Dhahabi na “isang huwad na salaysay,” at sumang-ayon dito si Ibn Hajar Al-Asqalani. Ipinaliwanag din ni Al-Albani na malinaw dito ang mga palatandaan ng pagkakagawa lamang.
Bukod dito, ang pagbibilang ng mga titik ng Qur’an ay hindi nagpapatunay ng pagdaragdag o pagbabawas. Isinalaysay ni Al-Suyuti mula kay Al-Sakhawi na ang pag-alam sa bilang ng mga salita at titik ng Qur’an ay walang kaugnayan sa pagpapatunay ng pagdagdag o pagbawas.
Hindi nito ibig sabihin na may bahagi ng Qur’an na binabasa at pinangangalagaan na nawala. Ang tinutukoy nito ay ang mga bagay na binawi ang kanilang pagbasa.
May mga talatang ibinaba at pagkatapos ay binawi ni Allah ang kanilang recitation. Kaya hindi na sila bahagi ng Qur’an na inuutusang basahin ng mga Muslim, kahit na nanatili ang ilan sa kanilang mga legal na alituntunin.
Ito ay kabilang sa usapin ng abrogasyon ng pagbasa, at walang kaugnayan sa pagbabago o pagkawala ng Qur’an.
May mga salaysay na nagsasabing isinulat ni Ubayy ibn Ka‘b sa kanyang personal na mushaf ang tinatawag na Al-Khal‘ at Al-Hafd. Sa katunayan, ang mga ito ay kilalang mga panalangin na ginagamit sa Qunut.
Ilang paliwanag ang ibinigay ng mga iskolar:
Ang salaysay na itinuturing ito ni Ubayy na dalawang surah ng Qur’an ay hindi napatunayan sa pamamagitan ng tunay na chain of transmission.
Kahit ipagpalagay na tunay ang salaysay, maaaring kabilang ito sa mga tekstong binawi ang pagbasa.
Ang mga personal na mushaf ng ilang Sahabah ay hindi kinakailangang naglalaman lamang ng Qur’an. May ilan na nagsusulat ng paliwanag o panalangin kasabay ng mga talata, habang alam nilang hindi bahagi ng Qur’an ang mga iyon.
Ang Qur’an na naitatag sa huling presentasyon, unang tinipon sa panahon ni Abu Bakr at pagkatapos ay pinag-isa sa panahon ni Uthman, ang siyang Qur’an na pinangalagaan.
Ang sinasabing pahayag ni Anwar Shah Al-Kashmiri na may ilang salita sa Qur’an na nabago ay walang sapat na batayan ayon sa nabanggit na pinagmulan.
Gayundin, ang sinasabing sinabi ni Uthman, kalugdan nawa siya ni Allah, tungkol sa pagkakaroon ng mga pagkakamali sa mushaf ay hindi napatunayang ganoon ang kahulugan.
Ang salaysay na iniuugnay kay Aishah tungkol sa diumano’y mga pagkakamali ng mga tagasulat ay hindi rin napatunayang tunay sa anyong minsan itong ipinapakita.
Samakatuwid, hindi maaaring bumuo ng paniniwala tungkol sa pagbabago ng Qur’an batay sa mga salaysay na hindi tunay o sa mga tekstong binago ang kahulugan dahil sa putol na pagsipi.
Iniulat mula kay Ubayy ibn Ka‘b na ang Surah Al-Ahzab ay dating halos kasinghaba ng Al-Baqarah, at may ilang salaysay na bumabanggit sa talata tungkol sa pagbato.
Hindi nito pinatutunayan na may bahagi ng Qur’an na nawala. Para sa mga iskolar na tumatanggap sa mga salaysay na ito bilang tunay, kabilang ang mga ito sa usapin ng abrogasyon ng pagbasa.
Ang anumang binawi ang pagbasa ay hindi na bahagi ng Qur’an na dapat basahin ng mga Muslim pagkatapos ng abrogasyon.
Sa Sahih Muslim, tunay na iniulat mula kay Aishah na binawi ang hatol at pagbasa ng talata tungkol sa sampung pagpapasuso, at pagkatapos ay binawi ang pagbasa ng talata tungkol sa limang pagpapasuso, habang nanatili ang hatol ayon sa mga iskolar na may ganitong pananaw.
Ito rin ay usapin ng abrogasyon at hindi ng pagbabago.
Binanggit ng mga iskolar ang tatlong uri ng abrogasyon:
Pagbawi sa hatol at sa pagbasa.
Pagbawi sa pagbasa habang nananatili ang hatol.
Pagbawi sa hatol habang nananatili ang pagbasa, na siyang pinakakaraniwang anyo.
Kaya ang pagbawi sa pagbasa ng isang talata sa utos ni Allah ay hindi nangangahulugan ng kakulangan o pagbabago sa Qur’an.
Mahalagang pag-ibahin ang Qur’an na naitatag sa huling presentasyon at naipasa sa tawatur, mula sa mga salaysay tungkol sa personal na pagbasa, paliwanag, o mga tekstong binawi ang pagbasa.
Ang mushaf na tinipon ng mga Sahabah at pagkatapos ay tinanggap ng pamayanang Muslim ay naglalaman ng Qur’an na naipasa sa tawatur. Walang tunay na katibayan na may bahagi nito na nawala o nabago.
Ang Banal na Qur’an ay pinangalagaan ni Allah, at ang mga salaysay na nabanggit ay hindi nagpapatunay na ito ay nabago.
Ang pagbasa na iniuugnay kay Umar ay hindi sumasalungat sa Qur’an na naipasa sa tawatur. Ang salaysay tungkol sa bilang ng mga titik ay huwad. Ang pahayag ni Ibn Umar tungkol sa “pagkawala” ng bahagi ng Qur’an ay tumutukoy sa abrogasyon ng pagbasa. Ang mga salaysay tungkol sa Al-Khal‘ at Al-Hafd ay hindi napatunayang tunay o maaaring unawain bilang tumutukoy sa binawing pagbasa o mga panalanging isinulat sa personal na mushaf ni Ubayy.
Gayundin, ang mga salaysay tungkol sa Al-Ahzab at sa talata ng pagpapasuso ay kabilang sa abrogasyon ng pagbasa, hindi sa pagbabago o pagkawala ng Qur’an.
Samakatuwid, ang Qur’an na nasa kamay ng mga Muslim ngayon ay ang Qur’an na pinangalagaan, naitatag sa huling anyo nito, naipasa sa tawatur, at ang pagbasa nito ay pagsamba. Hindi maaaring sabihin na ito ay nabago o na may bahagi ng Qur’an na binabasa ngayon na nawala.
At si Allah ang higit na nakaaalam.