Ang lahat ng papuri ay para kay Allah, at sumakanya nawa ang kapayapaan at mga pagpapala ng Allah sa Sugo ng Allah.
Ang Lumang Tipan at Bagong Tipan ay dalawang malalaking koleksiyon ng mga aklat na tinatawag ng mga Kristiyano na Bibliya. Karaniwang nauunawaan ng mga Kristiyano na ang Lumang Tipan ay nauna sa paglitaw ni Jesus, sumakanya nawa ang kapayapaan, samantalang ang Bagong Tipan ay nauugnay kay Jesus, sa kanyang mga aral, at sa mga pangyayaring sumunod sa kanya. Naniniwala naman ang mga Muslim na ipinahayag ni Allah ang Torah at ang Ebanghelyo, ngunit naniniwala rin sila na ang mga paghahayag na ito ay hindi nanatili nang eksaktong katulad ng anyo noong orihinal na ipinahayag ni Allah. Samakatuwid, ayon sa pananaw ng Islam, hindi tama na iugnay nang tuwiran sa banal na kapahayagan ang lahat ng nilalaman ng mga aklat na umiiral ngayon.
Ginagamit ng mga Kristiyano ang terminong Lumang Tipan para sa isang koleksiyon ng mga aklat na itinuturing nilang naglalaman ng mga paghahayag na ibinigay sa mga propeta bago si Jesus, kabilang ang mga salaysay tungkol kina Adan, Noe, Abraham at iba pa, gayundin ang mga utos, batas at propesiya.
Ang Bagong Tipan ay itinuturing na pagpapatuloy o karagdagan sa Lumang Tipan. Naglalaman ito ng mga salaysay tungkol sa buhay ni Jesus, sa kanyang mga ginawa at mga aral, pati na rin ng mga sulatin tungkol sa kanyang mga tagasunod at sa panahong sumunod sa kanya.
Magkasama, ang Lumang Tipan at Bagong Tipan ang bumubuo sa tinatawag ng mga Kristiyano na Bibliya.
Sa Hebreo/Protestanteng pagkakaayos, ang Lumang Tipan ay may 39 na aklat, samantalang ang Bagong Tipan ay may 27, kaya kabuuang 66 na aklat.
Sa tradisyong Katoliko, ang Lumang Tipan ay may 46 na aklat at ang Bagong Tipan ay may 27, kaya kabuuang 73 na aklat.
Ang unang limang aklat ay tinatawag na Pentateuch. Tinatawag din ang mga ito na Torah, bagama’t ginagamit ng ilang Kristiyano ang salitang “Torah” sa mas malawak na kahulugan upang tumukoy sa buong Lumang Tipan.
Ang Bagong Tipan ay naglalaman ng apat na kanonikong Ebanghelyo: Mateo, Marcos, Lucas, at Juan, bukod pa sa iba pang mga aklat at liham.
Mahalagang pag-ibahin ang Ebanghelyo (Injil) sa terminolohiyang Islamiko—ang kapahayagan na pinaniniwalaang ibinigay ni Allah kay Jesus—mula sa apat na Ebanghelyo na nasa Bagong Tipan, na iniuugnay kina Mateo, Marcos, Lucas at Juan.
Naniniwala ang mga Muslim na ang Torah at Ebanghelyo, sa kanilang orihinal na anyo, ay mga kapahayagan mula kay Allah.
Sinabi ni Allah:
“Sabihin: Kami ay naniniwala kay Allah at sa ipinahayag sa amin at sa ipinahayag kina Abraham, Ismael, Isaac, Jacob at sa mga Tribo, at sa ipinagkaloob kina Moises, Jesus at sa mga propeta mula sa kanilang Panginoon. Hindi kami nagtatangi sa pagitan ng sinuman sa kanila, at sa Kanya kami ay nagpapasakop.”
— Qur’an 2:136
Naniniwala ang mga Muslim na ang mga naunang Kasulatan ay kalaunang naapektuhan ng mga pagbabago sa mga salita at kahulugan. Dahil dito, hindi nila pinatutunayan na ang lahat ng nilalaman ng kasalukuyang Lumang Tipan at Bagong Tipan ay eksaktong kapareho ng orihinal na banal na kapahayagan.
Samakatuwid, hindi iniuugnay ng mga Muslim kay Allah ang bawat umiiral na talata. Sa halip, itinuturing nila na ang mga sulating ito ay naglalaman ng ilang katotohanang nagmula sa kapahayagan, kasama ng mga bagay na pumasok sa pamamagitan ng transmisyon ng tao, interpretasyon at mga pagbabagong historikal.
Ayon sa pinagmulan ng teksto, may ilang iskolar at mananaliksik na Hudyo at Kristiyano na nagpahayag din ng mga pananaw na, sa iba't ibang paraan, kumikilala sa makasaysayang pag-unlad at transmisyon ng mga tekstong biblikal, bagama’t may malalaking pagkakaiba sa kanilang mga pananaw tungkol sa kalikasan ng inspirasyon at kapahayagan.
Hindi maaaring sabihin nang may katiyakan na lahat ng sinabi at itinuro ni Jesus ay napanatili nang buo sa Bagong Tipan.
Ayon sa pinagmulan ng teksto, ang apat na kanonikong Ebanghelyo ay hindi isinulat noong nabubuhay pa si Jesus, kundi isinulat kalaunan at naglalahad ng mga salaysay tungkol sa kanyang buhay at mga aral sa pamamagitan ng istilo at pagpapahayag ng kani-kanilang mga may-akda.
Ang transmisyon ng tao, posibilidad ng pagkalimot, at mga pagkakaiba sa transmisyon at interpretasyon ay maaaring makatulong sa pagpapaliwanag ng mga pagkakaiba sa pagitan ng mga salaysay.
Ang Bagong Tipan ay naglalaman ng mga pananalitang iniuugnay kay Jesus at mga aral na maaaring nagpanatili ng ilang elemento ng naunang kapahayagan. Binabanggit din ng pinagmulan ng teksto ang mga interpretasyon sa ilang talata bilang mga propesiya tungkol kay Muhammad, sumakanya nawa ang kapayapaan at mga pagpapala.
Gayunman, hindi maaaring sabihin na ang bawat pangungusap na iniuugnay kay Jesus sa kasalukuyang mga Ebanghelyo ay tiyak na kanyang eksaktong orihinal na pananalita, sapagkat nangangailangan ito ng maaasahan at tiyak na transmisyon.
Ang iniulat ng Qur’an tungkol kay Jesus ay tiyak, at gayundin ang anumang tunay na naipasa mula sa Propeta Muhammad, sumakanya nawa ang kapayapaan at mga pagpapala.
Tinatanggap ng mga Hudyo ang mga Kasulatan ng Lumang Tipan at hindi tinatanggap ang Bagong Tipan bilang bahagi ng kanilang mga banal na Kasulatan.
Ang mga Kristiyano naman ay karaniwang tinatanggap ang parehong Lumang Tipan at Bagong Tipan bilang mga bahagi ng Bibliya.
Ayon sa turong Katoliko, iginagalang ng mga Kristiyano ang Lumang Tipan bilang salita ng Diyos at bilang inspiradong Kasulatan na naghahanda para kay Cristo.
Karaniwang nauunawaan ng teolohiyang Kristiyano ang dalawang Tipan bilang isang pagkakaisa: ang Lumang Tipan ay naghahanda para sa Bagong Tipan, samantalang ang Bagong Tipan ay itinuturing na katuparan ng Lumang Tipan.
Kaya naman, hindi karaniwang itinuturing ng mga Kristiyano ngayon na lipas na ang Lumang Tipan. Nanatili itong mahalagang bahagi ng mga Kasulatang Kristiyano at binabasa kasabay ng Bagong Tipan.
Ang Lumang Tipan at Bagong Tipan ay mga koleksiyon ng mga sulatin na isinasama ng mga Kristiyano sa Bibliya.
Naniniwala ang mga Muslim na ang orihinal na Torah at Ebanghelyo ay mga kapahayagan mula kay Allah, ngunit ang mga Kasulatang umiiral ngayon ay hindi napanatili nang eksaktong katulad ng kanilang orihinal na anyo at naglalaman ng mga elementong nagmula sa makasaysayang transmisyon at interbensiyon ng tao. Kaya hindi iniuugnay ng mga Muslim ang bawat bahagi ng mga aklat na ito sa banal na kapahayagan.
Hindi maaaring sabihin nang may katiyakan na lahat ng sinabi ni Jesus ay napanatili sa kasalukuyang mga Ebanghelyo. Ayon sa pananaw ng Islam, ang tiyak na kaalaman ay nagmumula sa Qur’an at sa tunay na Sunnah.
Tinatanggap ng mga Kristiyano ang parehong Tipan bilang mga bahagi ng Bibliya at karaniwang nauunawaan ang kanilang kaugnayan sa ganitong paraan: ang Lumang Tipan ay naghahanda para sa Bagong Tipan, samantalang ang Bagong Tipan ay tumutupad sa Lumang Tipan.
At si Allah ang higit na nakaaalam.