Ang lahat ng papuri ay para kay Allah, at nawa’y ang kapayapaan at mga pagpapala ay mapasakay ng Sugo ni Allah.
Dapat maniwala ang Muslim sa Torah at Ebanghelyo sa kanilang orihinal na anyo na ipinahayag ni Allah, sapagkat kabilang sila sa mga Aklat na ipinahayag ni Allah sa Kanyang mga Sugo. Dapat din niyang igalang ang anumang nananatili sa mga ito na mga salita ni Allah, kabilang ang Kanyang mga pangalan at katangian. Kaya hindi dapat lapastanganin o insultuhin ang kanilang mga kopya.
Naniniwala ang Muslim sa lahat ng mga sugo ni Allah at sa mga Aklat na ipinahayag ni Allah. Sinabi ng Allah, ang Kataas-taasan:
“Ang Sugo ay naniwala sa anumang ipinahayag sa kanya mula sa kanyang Panginoon, at gayundin ang mga mananampalataya. Silang lahat ay naniniwala kay Allah, sa Kanyang mga anghel, sa Kanyang mga Aklat, at sa Kanyang mga Sugo. Hindi kami nagtatangi sa pagitan ng alinman sa Kanyang mga Sugo.” [Al-Baqarah: 285]
Ipinaalam ni Allah na ang mga Angkan ng Kasulatan ay nagbago at nagpalit ng ilang bahagi ng Torah at Ebanghelyo. Gayunman, ang pagbabagong ito ay hindi nangangahulugang ang lahat ng nilalaman ng mga ito ay nabago. Maaaring may mga bahagi pa rin ng katotohanan, kabilang ang mga pagbanggit sa mga pangalan at katangian ni Allah.
Kaya hindi dapat lapastanganin o insultuhin nang walang pagtatangi ang isang kopya ng Torah o Ebanghelyo, dahil maaaring naglalaman ito ng ilan sa mga salita ni Allah o ng Kanyang mga pangalan at katangian.
Sinabi ni Al-Haytami, kaawaan nawa siya ni Allah:
“Ang tamang pananaw ay na naglalaman ang mga ito ng mga bagay na ipinapalagay na hindi nabago dahil naaayon ang mga ito sa ating nalalaman mula sa ating batas.”
Ipinaliwanag din ni Al-Khatib Ash-Shirbini, kaawaan nawa siya ni Allah, na tungkol sa ilang nakasulat na pahina ng mga ito, ang maaaring sirain o gamitin ay yaong napatunayang nabago at walang pangalan ni Allah o katulad na sagradong mga salita.
Ilang iskolar ng batas Islamiko ay nagtakda rin ng tungkuling igalang ang mga pangalan ni Allah at mga pangalan ng mga propeta kapag nakasulat ang mga ito sa mga aklat na ito, dahil sa kanilang kabanalan.
Sa prinsipyo, hindi dapat kumuha o magtago ang isang Muslim ng mga aklat ng Angkan ng Kasulatan, lalo na kung hindi siya iskolar na may kakayahang makilala ang katotohanan at kamalian na nasa mga ito.
Isinalaysay na si Umar ibn Al-Khattab, kalugdan nawa siya ni Allah, ay pumunta sa Propeta ﷺ dala ang isang aklat na nakuha niya mula sa ilan sa Angkan ng Kasulatan. Nagalit ang Propeta ﷺ at nagsabi:
“Nalilito ba kayo tungkol dito, O Ibn Al-Khattab? Sumpa man sa Kanya na nasa Kanyang kamay ang aking kaluluwa, nagdala ako sa inyo ng malinaw at dalisay na mensahe. Huwag kayong magtanong sa kanila tungkol sa anumang bagay, sapagkat maaari nilang sabihin sa inyo ang katotohanan at tanggihan ninyo ito, o ang kasinungalingan at paniwalaan ninyo ito. Sumpa man sa Kanya na nasa Kanyang kamay ang aking kaluluwa, kung buhay pa si Moises, wala siyang ibang pagpipilian kundi ang sumunod sa akin.”
Isinalaysay ni Ahmad (14736); itinuring ito ni Al-Albani na Hasan sa Al-Irwa (6/34).
Ipinakikita nito na hindi dapat bumaling ang Muslim sa mga aklat ng Angkan ng Kasulatan upang maghanap ng patnubay o katotohanan, sapagkat sapat na sa kanya ang Marangal na Qur’an na ipinagkaloob ni Allah. Gayunman, maaaring suriin ito ng mga iskolar kung kinakailangan upang malaman ang mga pagbabagong ginawa rito at upang tumugon sa mga tagasunod nito, ayon sa mga detalyeng ipinaliwanag ng mga iskolar sa ibang mga akda.
Kung ang isang kopya ng mga aklat ng Angkan ng Kasulatan ay mapunta sa kamay ng isang Muslim, hindi niya ito dapat itago o ariin nang walang lehitimong pangangailangan. Kasabay nito, hindi niya ito dapat lapastanganin, itapon sa basurahan, o pakitunguhan sa paraang walang paggalang, sapagkat maaaring naglalaman ito ng mga pangalan at katangian ni Allah o ng ilan sa Kanyang mga salita na nanatiling hindi nabago.
Ang paraang binanggit para sa pagtatapon nito ay ang pagsunog at pagsira rito sa paraang mapangangalagaan mula sa paglapastangan ang mga pangalan at marangal na pahayag na nasa loob nito.
Dapat itong ihiwalay sa usapin ng pagbabago sa nilalaman ng aklat. Ang pagkakaroon ng mga pagbabago ay hindi nangangahulugang lahat ng nasa loob nito ay mali, at hindi rin nito inaalis ang kabanalan ng mga pangalan ni Allah o ng anumang katotohanang nananatili rito.
Ang Torah at Ebanghelyo, sa kanilang orihinal na anyo, ay mga Aklat na ipinahayag ni Allah. Dapat maniwala ang Muslim sa kanilang orihinal na kapahayagan, habang naniniwalang nagkaroon ng mga pagbabago at pagpapalit sa mga ito sa kalaunan.
Samakatuwid, hindi dapat lapastanganin o insultuhin ang kanilang mga kopya, dahil maaaring naglalaman ang mga ito ng mga pangalan at katangian ni Allah o ilan sa Kanyang mga salita na nanatili sa mga ito.
Hindi dapat ariin o itago ng Muslim ang mga ito nang walang pangangailangan. Kung ang isang kopya ay mapunta sa kanyang kamay at nais niyang alisin ito, dapat niyang gawin ito sa paraang pinangangalagaan ang kabanalan ng anumang nilalaman nito, gaya ng pagsunog dito, nang walang pag-insulto o paglapastangan.
At si Allah ang higit na nakaaalam.