Ang lahat ng papuri ay kay Allah, at nawa’y ang kapayapaan at mga pagpapala ay mapasa Sugo ni Allah. Pagkatapos nito:
Ang Marangal na Qur’an ay hindi tula at hindi rin prosa sa karaniwang pampanitikang kahulugan na kilala ng mga Arabo. Ito ay Salita ni Allah, na may sarili nitong estilo at estruktura na naiiba sa lahat ng pananalita ng tao.
Tahasan na itinanggi ni Allah na ang Qur’an ay tula at itinanggi rin na ang Propeta ﷺ ay isang makata. Sinabi Niya:
﴿Kaya sumusumpa Ako sa inyong nakikita at sa hindi ninyo nakikita: tunay na ito ay salita ng isang marangal na Sugo. At hindi ito salita ng isang makata; kakaunti lamang ang inyong pinaniniwalaan. At hindi rin ito salita ng isang manghuhula; kakaunti lamang ang inyong naaalala. Ito ay isang kapahayagan mula sa Panginoon ng mga daigdig﴾ [Al-Haqqah: 38–43].
Sinabi rin ni Allah:
﴿Hindi Namin siya tinuruan ng tula at hindi ito nararapat para sa kanya. Ito ay walang iba kundi isang paalaala at isang malinaw na Qur’an﴾ [Ya-Sin: 69].
Samakatuwid, ang Qur’an ay hindi tula at ang Propeta ﷺ ay hindi makata.
Kilala ng mga Arabo ang tula at ang iba’t ibang anyo nito. Kilala rin nila ang iba’t ibang uri ng prosa, mga talumpati, liham, at karaniwang paraan ng pagsasalita. Nang dumating ang Marangal na Qur’an sa natatangi nitong estilo, hindi nila ito mailagay sa alinman sa mga pamilyar na anyo ng pananalita.
Dahil dito, inakusahan ng ilan sa mga Mushrik ang Propeta ﷺ na isang makata. Ngunit ang mga mahusay magsalita na nakarinig sa Qur’an at bihasa sa iba’t ibang anyo ng pananalita ay nakaunawa na hindi ito tula.
Kabilang sa mga nagpatotoo rito si ʿUtbah ibn Rabiʿah, na nakinig sa Propeta ﷺ habang binibigkas nito ang simula ng Surah Fussilat. Pagkatapos ay bumalik siya sa Quraysh at sinabi na ang kanyang narinig ay hindi tula, mahika, o panghuhula.
Ang salaysay na ito ay iniulat sa mga aklat ng Sīrah at mga patunay, at itinuring ni Al-Albani na katanggap-tanggap ang salaysay sa kanyang komentaryo sa Fiqh al-Sirah.
Isa pang mahalagang patotoo ay ang kay Unays al-Ghifari, na isa ring makata.
Isinalaysay ni Muslim, sa kuwento ng pagyakap ni Abu Dharr sa Islam, na pumunta si Unays sa Makkah at bumalik upang sabihin sa kanyang kapatid na nakatagpo siya ng isang lalaking nagsasabing isinugo siya ni Allah, habang sinasabi ng mga tao tungkol sa kanya na siya ay makata, manghuhula, o salamangkero.
Nang tanungin si Unays tungkol sa mga salita ng Propeta ﷺ, sinabi niya na nakarinig na siya ng mga salita ng mga manghuhula ngunit wala siyang nakitang pagkakahawig sa mga ito sa pananalita ng Propeta. Inihambing din niya ito sa iba’t ibang anyo at estilo ng tula at hindi niya nakita ang Qur’an bilang tula.
Ipinaliwanag ni Abu al-ʿAbbas al-Qurtubi, kaawaan siya ni Allah, na nang ihambing ni Unays ang Qur’an sa iba’t ibang uri ng tula, naging malinaw sa kanya na hindi ito tula. Kaya napagpasyahan niyang hindi tama na ilarawan ang Qur’an bilang tula.
Kung ang Qur’an ay hindi tula, maaari ba itong tawaging prosa?
Ang sagot ay hindi rin kabilang ang Qur’an sa karaniwang prosa. Mayroon itong sariling natatanging estilo na naiiba sa mga istilo ng mga Arabo sa parehong tula at prosa.
Gumagamit ang Qur’an ng mga salitang at estrukturang Arabe na nauunawaan ng mga Arabo, ngunit dumating ito sa isang natatanging pagkakaayos at estilo na hindi karaniwan sa kanilang pananalita.
Ilang iskolar ng himalang pangwika ng Qur’an ang nagpaliwanag nito, kabilang si Al-Rummani, na nagsabing ang Qur’an ay dumating sa isang natatanging paraan na naiiba sa mga karaniwang estilo, na may antas ng kagandahang higit sa ibang anyo ng pananalita.
Ipinaliwanag din ni Abu Bakr al-Baqillani na ang pagkakaayos ng Qur’an ay wala sa karaniwang mga anyo ng pagkakaayos ng pananalitang Arabe at naiiba sa kanilang mga paraan ng pagpapahayag. Hindi ito tula, hindi rin karaniwang tulang may tugma, at hindi rin pananalitang sumusunod sa mga sukat ng tulang kilala ng mga Arabo.
Dito malinaw na ang paghahati sa pananalitang Arabe sa tula at prosa ay hindi nangangahulugang kinakailangang mapabilang ang Qur’an sa isa sa dalawang ito. Ang Qur’an ay Salita ni Allah, na may sarili nitong mga katangian, estruktura, at estilo na naiiba sa pananalita ng tao.
Binanggit din ng sanggunian ang sinabi ni Taha Hussein na ang Qur’an ay hindi tula at hindi prosa, kundi Qur’an, at mayroon itong mga katangian sa estilo na wala sa ibang uri ng pananalita.
Ito ay naaayon sa ipinaliwanag ng mga iskolar tungkol sa himalang pangwika ng Qur’an: dumating ang Qur’an sa isang istilong naiiba sa mga kilalang estilo ng mga Arabo, bagama’t ang mga salita at estruktura nito ay kabilang sa wikang Arabe na kanilang nauunawaan.
Ang Marangal na Qur’an ay hindi tula, at tahasang itinanggi ni Allah ang ganitong paglalarawan. Hindi rin ito prosa sa karaniwang pampanitikang kahulugan na kilala ng mga Arabo. Ito ay Salita ni Allah, na ipinahayag sa isang natatanging estruktura at estilo na naiiba sa pananalita ng tao.
May ilang mahusay magsalitang Arabo na nakarinig dito at bihasa sa tula at panghuhula na nagpatotoo rito, kabilang sina ʿUtbah ibn Rabiʿah at Unays al-Ghifari, kalugdan nawa siya ni Allah. Itinatag din ng mga iskolar ng himalang pangwika ng Qur’an na ang estruktura nito ay naiiba sa karaniwang mga estilo ng pananalitang Arabe.
At si Allah ang higit na nakaaalam.