Ang papuri ay kay Allah, at nawa’y ang kapayapaan at mga pagpapala ay mapasaatas sa Sugo ni Allah.
Pinatutunayan ng Qur’an na ang Propeta Muhammad ﷺ ay nabanggit sa mga naunang Kasulatan at na si Hesus عليه السلام ay nagbigay ng mabuting balita tungkol sa pagdating ng isang sugo pagkatapos niya. Ipinaaalam din ni Allah na natagpuan ng mga Taong May Kasulatan ang kanyang paglalarawan sa Torah at Ebanghelyo. Bagama’t nagkaroon ng mga pagbabago sa mga naunang Kasulatan, tinukoy ng mga iskolar ang ilang talata na itinuturing nilang naglalaman ng mga pahiwatig tungkol sa Propeta ﷺ, ang ilan ay sa pamamagitan ng kanyang mga katangian at ang iba naman ay sa pamamagitan ng mga pagpapakahulugang may kaugnayan sa kanyang pangalan o mga katangian.
Sinabi ni Allah:
﴿وَإِذْ قَالَ عِيسَى ابْنُ مَرْيَمَ يَا بَنِي إِسْرَائِيلَ إِنِّي رَسُولُ اللَّهِ إِلَيْكُمْ مُصَدِّقًا لِمَا بَيْنَ يَدَيَّ مِنَ التَّوْرَاةِ وَمُبَشِّرًا بِرَسُولٍ يَأْتِي مِنْ بَعْدِي اسْمُهُ أَحْمَدُ فَلَمَّا جَاءَهُمْ بِالْبَيِّنَاتِ قَالُوا هَذَا سِحْرٌ مُبِينٌ﴾ [Al-Ṣaff: 6].
Malinaw na sinasabi ng talatang ito na si Hesus عليه السلام ay nagbigay ng mabuting balita tungkol sa isang sugo na darating pagkatapos niya at ang pangalan ay Ahmad, na siyang ating Propeta Muhammad ﷺ.
Sinabi rin ni Allah:
﴿الَّذِينَ يَتَّبِعُونَ الرَّسُولَ النَّبِيَّ الْأُمِّيَّ الَّذِي يَجِدُونَهُ مَكْتُوبًا عِنْدَهُمْ فِي التَّوْرَاةِ وَالْإِنْجِيلِ يَأْمُرُهُمْ بِالْمَعْرُوفِ وَيَنْهَاهُمْ عَنِ الْمُنْكَرِ وَيُحِلُّ لَهُمُ الطَّيِّبَاتِ وَيُحَرِّمُ عَلَيْهِمُ الْخَبَائِثَ وَيَضَعُ عَنْهُمْ إِصْرَهُمْ وَالْأَغْلَالَ الَّتِي كَانَتْ عَلَيْهِمْ فَالَّذِينَ آمَنُوا بِهِ وَعَزَّرُوهُ وَنَصَرُوهُ وَاتَّبَعُوا النُّورَ الَّذِي أُنْزِلَ مَعَهُ أُولَئِكَ هُمُ الْمُفْلِحُونَ﴾ [Al-Aʿrāf: 157].
Kaya ipinababatid ng Qur’an na ang Propeta ﷺ at ang kanyang paglalarawan ay kilala sa mga Taong May Kasulatan.
Binanggit ng mga iskolar ang ilang talata mula sa mga naunang Kasulatan, kabilang ang mga sumusunod:
Sa Deuteronomio, kabanata 18, may talatang nagsasaad na magtatalaga si Allah para sa mga Anak ni Israel ng isang propeta mula sa kanilang “mga kapatid,” ilalagay ang Kanyang mga salita sa kanyang bibig, at uutusan silang sundin ang kanyang sasabihin.
Naunawaan ng ilang iskolar ang pariralang “mula sa kanilang mga kapatid” bilang tumutukoy hindi sa isang propeta mula mismo sa mga Anak ni Israel, kundi sa isang inapo ni Ismael عليه السلام, sapagkat ang mga inapo ni Ismael at ang mga Anak ni Israel ay magkakapatid sa pamamagitan ni Abraham عليه السلام.
Binanggit din ng mga iskolar ang mga talata sa Ebanghelyo ni Juan kung saan nagsalita si Hesus عليه السلام tungkol sa pagdating ng “Paraclete” o “Espiritu ng Katotohanan,” na darating pagkatapos ni Hesus, gagabay tungo sa katotohanan, magsasalita ng kanyang maririnig, at magbabalita tungkol sa mga darating na bagay.
Itinuring ng ilang iskolar ng Islam na ang mga paglalarawang ito ay tumutugma sa misyon ng Propeta Muhammad ﷺ, na dumating dala ang kapahayagan, nanawagan sa katotohanan, at naghatid ng mensahe mula kay Allah.
Binanggit ni Ibn al-Qayyim رحمه الله sa kanyang aklat na Hidāyat al-Ḥayārā ang isang talata sa Deuteronomio na tumutukoy sa Sinai, Seir, at Paran, at ipinaliwanag niya ito bilang pahiwatig sa pagkapropeta nina Moises, Hesus, at Muhammad عليهم السلام.
Ayon sa pagpapakahulugang ito, ang “Sinai” ay nauugnay kay Moises عليه السلام, ang “Seir” kay Hesus عليه السلام, at ang “Paran” sa Makkah, kung saan ipinadala ni Allah ang Kanyang huling Propeta na si Muhammad ﷺ.
Sinabi ni Ibn al-Qayyim na ang pahiwatig na ito ay tumutukoy sa pagpapatuloy ng mga liwanag ng pagkapropeta hanggang sa makumpleto ito sa pagdating ni Muhammad ﷺ.
Mayroon ding mga tekstong iniuugnay sa ilang akda ng mga Taong May Kasulatan na naiulat na naglalaman ng pangalang Muhammad o Ahmad. Binanggit ni Shaykh ʿAbd al-Majid al-Zindani sa kanyang aklat na Mga Pahiwatig tungkol kay Muhammad ﷺ sa mga Naunang Banal na Kasulatan ang ilan sa mga tekstong ito, kabilang ang mga materyal na iniuugnay sa Ebanghelyo ni Barnabas at sa aklat ni Isaias.
Gayunman, sa paggamit ng ganitong mga teksto bilang ebidensya, mahalagang pag-ibahin ang mga tekstong ginagamit ng mga iskolar bilang bahagi ng pangkalahatang argumento tungkol sa mga pahiwatig at ang mga tekstong nangangailangan pa ng pagsusuri sa kanilang pagiging tunay, pinagmulan, o salin.
Ipinaliwanag ng mga iskolar na hindi pare-pareho ang paraan ng pagbanggit sa mga pahiwatig tungkol sa Propeta ﷺ. Ang ilan ay nauunawaan sa pamamagitan ng kanyang mga katangian, paglalarawan, mensahe, at pagdating pagkatapos ng mga naunang propeta, samantalang may ilang ulat na tahasang bumabanggit sa kanyang pangalan.
Ang pangunahing batayan ng usaping ito ay itinatag ng Qur’an, sapagkat ipinaaalam ni Allah na sinabi ni Hesus عليه السلام sa mga Anak ni Israel:
﴿وَمُبَشِّرًا بِرَسُولٍ يَأْتِي مِنْ بَعْدِي اسْمُهُ أَحْمَدُ﴾ [Al-Ṣaff: 6].
Ayon sa pananaw na inilalahad sa sanggunian, nagkaroon ng mga pagbabago sa mga naunang Kasulatan. Kaya hindi tama na ipalagay na ang mga tekstong umiiral ngayon ay ganap na napreserba sa eksaktong anyo kung paano orihinal na ipinahayag kay Moises at Hesus عليهما السلام.
Gayunpaman, ang pagkakaroon ng mga pagbabago ay hindi nangangahulugang nawala na ang lahat ng katotohanan mula sa mga ito. Pinanindigan ng mga iskolar na may mga talatang nanatili na naglalaman ng mga pahiwatig at mabuting balita tungkol sa pagdating ng Propeta Muhammad ﷺ.
Dahil dito, sinabi ni Shaykh Raḥmatullāh al-Hindī na ang ilang talatang binanggit ng mga naunang iskolar ay hindi na matatagpuan sa mga bersyong kasalukuyang ginagamit. Itinuring ito bilang isang pahiwatig ng mga pagbabagong tekstuwal, habang may iba pang mga talata na nananatili at maaaring pag-aralan kaugnay ng pahiwatig tungkol sa Propeta ﷺ.
Kabilang sa mga aklat na binanggit ng sanggunian ay:
Hidāyat al-Ḥayārā, ni Imam Ibn al-Qayyim رحمه الله.
Al-Jawāb al-Ṣaḥīḥ li-man Baddala Dīn al-Masīḥ, ni Shaykh al-Islam Ibn Taymiyyah رحمه الله.
Iẓhār al-Ḥaqq, ni Shaykh Raḥmatullāh al-Hindī.
Mga Pahiwatig tungkol kay Muhammad ﷺ sa mga Naunang Banal na Kasulatan, ni Shaykh ʿAbd al-Majid al-Zindani.
Ang sinumang nagnanais na pag-aralan ang usaping ito at talakayin ito sa mga Taong May Kasulatan ay dapat magkaroon ng sapat na kaalaman, pag-ibahin ang mga tekstong napatunayan sa mga ulat na nangangailangan ng pagsusuri, at huwag umasa lamang sa isang pirasong sipi o sa isang saling hindi mapagkakatiwalaan.
Ipinababatid ng Qur’an na ang Propeta Muhammad ﷺ ay nabanggit sa Torah at Ebanghelyo, at na si Hesus عليه السلام ay nagbigay ng mabuting balita tungkol sa isang sugo na darating pagkatapos niya na ang pangalan ay Ahmad. Ipinaaalam din ni Allah na natagpuan ng mga Taong May Kasulatan ang kanyang paglalarawan na nakasulat sa kanilang mga Kasulatan.
Binanggit ng mga iskolar ng Islam ang ilang talata mula sa mga Kasulatan ng mga Taong May Kasulatan bilang suporta sa pahiwatig na ito, kabilang ang mga talatang nauugnay sa isang propetang mula sa “mga kapatid” ng mga Anak ni Israel, sa Paraclete, at sa mga sanggunian na ipinaliwanag bilang Sinai, Seir, at Paran. Mayroon ding mga tekstong naiulat na tahasang bumabanggit sa kanyang pangalan, bagama’t nagkakaiba ang antas ng pagiging mapagkakatiwalaan ng mga ito ayon sa kanilang pagiging tunay, pinagmulan, at salin.
Tungkol naman sa mga Kasulatan ng mga Taong May Kasulatan na umiiral ngayon, ang pananaw na Islamiko na inilalahad dito ay na nagkaroon ang mga ito ng mga pagbabago. Samakatuwid, ang pagkakaroon ng isang propesiya o pahiwatig sa orihinal na kapahayagan ay hindi nangangahulugang mananatili ito sa kasalukuyang mga bersyon na eksaktong pareho ang mga salita at pagkakabuo.
At si Allah ang higit na nakaaalam.