Ang papuri ay kay Allah, at nawa’y ang kapayapaan at mga pagpapala ay mapasakanilang Sugo ni Allah. Pagkatapos:
Hindi pinahihintulutan ang isang Muslim na magmay-ari ng mga kopya ng Torah, Ebanghelyo, at iba pang mga kasulatang nauna sa Qur’an para lamang mabasa o matingnan ang mga ito, sapagkat ang Marangal na Qur’an ay naglalaman ng kapaki-pakinabang na katotohanang kailangan ng Muslim, at sapagkat ang mga hawak ngayon ng mga Taong May Kasulatan ay hindi ang Ebanghelyong ipinahayag kay Hesus, sumakanya ang kapayapaan, na napanatili nang eksakto ayon sa pagkakapahayag nito, kundi ito ay dumanas ng mga pagbabago.
Kabilang sa mga dahilan na binanggit ng mga iskolar sa hindi paghihikayat sa pagmamay-ari ng mga aklat na ito ay ang katotohanang ipinahayag ni Allah ang Qur’an bilang nagpapatunay sa mga naunang Aklat at bilang awtoridad sa mga ito. Nilalaman nito ang patnubay at katotohanang kailangan ng Muslim.
Sinabi ni Allah, Kataas-taasan Siya:
“Ipinahayag Niya sa iyo ang Aklat nang may katotohanan, na nagpapatunay sa anumang nauna rito.”
Samakatuwid, anumang kapaki-pakinabang na katotohanan ang nasa mga naunang Kasulatan, pinagtibay na ng Qur’an ang anumang kailangan ng Muslim mula rito. Kaya hindi kailangang hanapin ng Muslim ang kanyang patnubay sa ibang mga aklat.
Kung ang layunin ng pagmamay-ari ng Ebanghelyo ay malaman ang mga salita ni Allah na Kanyang ipinahayag kay Hesus, sumakanya ang kapayapaan, ipinaliwanag na ni Allah sa Marangal na Qur’an ang kailangan ng Muslim na malaman tungkol dito. Kaya walang pangangailangang bumalik sa mga kopyang umiiral ngayon.
Ang Ebanghelyong ipinahayag ni Allah kay Hesus, sumakanya ang kapayapaan, ay isang Aklat mula kay Allah, at dapat maniwala ang Muslim na ito ay kapahayagan mula kay Allah.
Tungkol naman sa mga Ebanghelyong umiiral ngayon, hindi ang mga ito ang orihinal na Ebanghelyong ipinahayag at napanatili nang eksakto ayon sa pagkakapahayag ni Allah. Sa halip, ang mga ito ay maraming aklat na dumanas ng mga pagbabago at pagbabago sa nilalaman.
Kabilang sa mga katibayang binanggit ni Shaykh Ibn ʿUthaymīn, kaawaan nawa siya ni Allah, ay na may apat na Ebanghelyo na umiiral ngayon at hindi iisang Ebanghelyo, at may mga pagkakaiba sa pagitan ng mga ito. Kaya hindi wastong ituring ang mga ito na siyang Aklat na ipinahayag kay Hesus, sumakanya ang kapayapaan.
Nagkakaiba ang hatol depende sa layunin, antas ng kaalaman, at kakayahang makilala ang katotohanan mula sa kamalian.
Hindi dapat magmay-ari o magbasa ng mga aklat na ito ang karaniwang mga Muslim, dahil maaaring naglalaman ang mga ito ng kamalian at mga pagbabago, at dahil hindi naman ito kailangan ng Muslim sapagkat mayroon siyang Qur’an.
Tungkol naman sa mag-aaral ng kaalaman na may sapat na kaalaman upang makilala ang katotohanan mula sa kamalian, binanggit ni Shaykh Ibn ʿUthaymīn, kaawaan nawa siya ni Allah, na walang masama sa pag-aaral ng mga aklat na ito kung ang layunin ay malaman ang mga kamaliang nilalaman ng mga ito, pabulaanan ang mga iyon, at maglahad ng katibayan laban sa mga tagasunod nito.
Sa ganitong kalagayan, ang layunin ng pag-aaral ay hindi ang paghahanap ng patnubay mula sa mga aklat na iyon, kundi isang layuning pangkaalaman na may kaugnayan sa pagtugon sa kamalian at pagpapaliwanag ng katotohanan.
Hindi pinahihintulutan ang isang Muslim na magmay-ari ng Ebanghelyo o Torah para lamang malaman ang nilalaman ng mga ito, sapagkat sapat na ang Marangal na Qur’an para sa katotohanang kailangan ng Muslim, at sapagkat ang mga aklat na umiiral ngayon ay hindi napanatiling malaya sa pagbabago. Hindi wastong ituring ang mga ito bilang Ebanghelyong ipinahayag ni Allah kay Hesus, sumakanya ang kapayapaan.
Samantala, ang isang kwalipikadong mag-aaral ng kaalaman na may kakayahang makilala ang katotohanan mula sa kamalian ay maaaring mag-aral ng mga ito para sa isang lehitimong layuning pangkaalaman, gaya ng pag-alam sa mga pagbabagong nilalaman ng mga ito, pagtugon sa mga maling akala, at pagtatatag ng katibayan.
At si Allah ang higit na nakaaalam.