Ang lahat ng papuri ay para kay Allah, at nawa’y ang kapayapaan at mga pagpapala ay mapasakay sa Sugo ni Allah.
Kabilang sa mga saligan ng pananampalataya ang paniniwalang si Allah ay Ganap na Marunong sa Kanyang mga gawa at pagtatadhana. Wala Siyang nililikha nang walang kabuluhan at wala Siyang itinatadhana nang walang karunungan. Maaaring maunawaan ng tao ang ilan sa mga karunungang ito, samantalang ang iba ay maaaring manatiling nakatago sa kanya. Kabilang dito ang pagpapahintulot kay Iblis na iligaw ang mga tao at ang pagbibigay sa kanya ng palugit hanggang sa panahong itinakda ni Allah.
Dapat maging tiyak ang Muslim na ang lahat ng mga gawa ni Allah ay nakabatay sa karunungan, kahit hindi maunawaan ng tao ang mga detalye nito.
Sinabi ni Ibn al-Qayyim, kaawaan nawa siya ni Allah, na si Allah ay “Marunong; wala Siyang ginagawa nang walang kabuluhan, ni walang kahulugan, pakinabang, o karunungan,” at ang Kanyang mga gawa ay nagmumula sa malalim na karunungan.
Sinabi ni Shaykh Ibn ‘Uthaymin, kaawaan nawa siya ni Allah, na ang anumang iniugnay ni Allah sa Kanyang kalooban ay saklaw ng Kanyang dakilang karunungan. Maaari nating malaman ang karunungan sa likod ng ilan sa Kanyang mga gawa, ngunit maaaring hindi natin malaman ang karunungan sa likod ng iba.
Sinabi ni Allah تعالى:
﴿At hindi kayo nagkakagusto maliban kung nais ni Allah. Tunay na si Allah ay Maalam, Marunong.﴾ [Al-Insan: 30]
Kabilang din sa kaganapan ng pananampalataya ang pagdakila kay Allah at pagpapasakop sa Kanyang hatol. Sinabi Niya:
﴿Hindi Siya tinatanong tungkol sa Kanyang ginagawa, ngunit sila ay tatanungin.﴾ [Al-Anbiya: 23]
Hindi ibig sabihin nito na dapat iwasan ng Muslim ang pagsisikap na maunawaan ang mga karunungan at pakinabang. Ang hindi niya dapat gawin ay gawing dahilan ang hindi niya pagkaalam sa karunungan upang tutulan ang hatol ni Allah o magkaroon ng masamang pag-iisip tungkol sa Kanya.
Maaaring magtanong ang isang mananampalataya tungkol sa karunungan upang makakuha ng kaalaman at madagdagan ang kanyang pananampalataya at katiyakan. Ang mga Sahabah, kalugdan nawa sila ni Allah, ay nagtatanong noon sa Propeta ﷺ tungkol sa ilang karunungan.
Sinabi ni Shaykh Ibn ‘Uthaymin, kaawaan nawa siya ni Allah, na ang pagtatanong tungkol sa karunungan bilang paraan ng paghahanap ng patnubay at kaalaman ay pinahihintulutan. Ngunit ang paggawa sa pagkakaalam sa karunungan bilang kondisyon upang tanggapin ang isang utos at magpasakop dito ay isang uri ng pagkaligaw at pagsunod sa sariling pagnanasa.
Kaya kapag naging malinaw sa mananampalataya ang karunungan, pinupuri niya si Allah dahil dito; at kapag nanatili itong nakatago sa kanya, nagpapasakop siya sa karunungan ni Allah at hindi ginagawang dahilan ang kanyang kamangmangan upang kuwestiyunin ang Shariah o ang itinakda ni Allah.
Binanggit ng mga iskolar ang ilang karunungan na maaaring maunawaan mula sa mga teksto. Kabilang sa pinakamahalaga ang:
Ginawa ni Allah ang pag-iral ni Iblis at ang kanyang pagtatangkang iligaw ang mga tao bilang bahagi ng pagsubok sa buhay na ito, upang lumitaw ang epekto ng pagpili ng tao at maiba ang tumutugon sa katotohanan sa sumusunod kay Satanas.
Ang mananampalataya ay nakikipaglaban sa mga bulong ni Satanas at nilalabanan ang mga ito, samantalang ang taong piniling tahakin ang landas ng pagkaligaw ay sumusunod sa mga ito. Sa ganitong paraan, lumilitaw ang epekto ng mga gawa na pananagutan ng tao.
Isa rin sa mga karunungan ay ang pagbibigay sa mga mananampalataya ng pagkakataong makamit ang mga antas ng pagsamba na hindi makakamit maliban sa pakikipaglaban kay Satanas, pagtutol sa kanyang mga bulong, paghingi ng kanlungan kay Allah laban sa kanyang mga pakana, pagbabalik-loob sa Kanya, at paghingi ng Kanyang proteksiyon.
Ang pakikibakang ito ay nagtuturo sa alipin na patatagin ang kanyang ugnayan kay Allah at kilalanin ang kanyang patuloy na pangangailangan sa Kanya.
Ang pag-iral ni Satanas at ang kanyang mga bulong ay nagbibigay sa mananampalataya ng pagkakataong makamit ang mga kabutihan ng pagtitiis, pagtitiyaga, at paglaban sa kabulaanan.
Kapag nilalabanan ng alipin ang mga bulong ni Satanas, tinatanggihan ang kanyang paanyaya sa kasalanan, at nananatiling matatag sa pagsunod kay Allah, nakakamit niya ang isang uri ng pagsamba kay Allah na hindi mangyayari sa ganitong paraan kung wala ang pagsubok na ito.
Kabilang sa mga karunungang binanggit ng mga iskolar ay na ang pagkakaroon ng mga kasalanan na sinusundan ng pagsisisi ay nagpapakita ng mga epekto ng ilang katangian ni Allah, gaya ng pagtitimpi, pagpapatawad, at awa.
Sinabi ng Propeta ﷺ:
“Sumpa man sa Kanya na nasa Kamay ang aking kaluluwa, kung hindi kayo magkakasala, papalitan kayo ni Allah ng mga taong magkakasala, pagkatapos ay hihingi ng kapatawaran kay Allah, at patatawarin Niya sila.” Isinalaysay ni Muslim (2749).
Hindi ito nangangahulugan na mahal ni Allah ang kasalanan o inuutusan Niya ito. Sa halip, lumilitaw ang mga epekto ng Kanyang awa at pagpapatawad kapag nagkasala ang alipin at pagkatapos ay nagsisi at humingi ng kapatawaran.
Mahalagang maunawaan ng Muslim na ang pag-iral ni Satanas at ang kanyang pagtatangkang mangligaw ay hindi nangangahulugang napipilitan ang tao na magkasala. Bumubulong si Satanas, nang-aanyaya sa kasamaan, at ginagawa itong kaakit-akit, ngunit ang tao ang pumipili kung susunod o lalaban. Dahil dito, pananagutan niya ang kanyang mga gawa.
Dahil dito, itinakda ni Allah ang paghingi ng kanlungan laban kay Satanas, iniutos sa Kanyang mga alipin na salungatin siya at labanan ang kanyang mga bulong, at binigyan sila ng gantimpala dahil sa pagsunod sa Kanya at pakikibaka laban sa kasamaan para sa Kanyang kapakanan.
Binigyan ni Allah si Iblis ng palugit dahil sa isang malalim na karunungan. Hindi ito kawalang-kabuluhan at hindi rin ito dahil sa kawalan ng kakayahan; sa halip, bahagi ito ng pagtatakda at karunungan ni Allah. Kabilang sa mga karunungang binanggit ng mga iskolar ang pagsasakatuparan ng pagsubok at pagkilala sa pagkakaiba ng mga tao, pagpapakita ng katapatan sa pagsamba, pagbibigay sa mananampalataya ng pagkakataong makipaglaban kay Satanas, pagkamit ng pagtitiis at pagtitiyaga, at paglitaw ng mga epekto ng pagtitimpi, pagpapatawad, at awa.
Hindi kailangang malaman ng tao ang lahat ng detalye ng karunungan sa likod ng mga gawa ni Allah. Hinahanap ng mananampalataya ang kaalaman at pang-unawa; kapag lumitaw sa kanya ang karunungan, nadaragdagan ang kanyang pananampalataya, at kapag nanatili itong nakatago, nagpapasakop siya sa karunungan ni Allah at hindi ginagawang dahilan ang kanyang kamangmangan upang tumutol.
At si Allah ang higit na nakaaalam.