Ang lahat ng papuri ay kay Allah, at nawa ang kapayapaan at mga pagpapala ay mapasakay sa Sugo ni Allah. Pagkatapos nito:
Ang kasabihang ito ay walang kilalang mapagkakatiwalaang batayan na nagmumula kay Umar ibn al-Khattab (kalugdan nawa siya ni Allah), at hindi rin tama ang kahulugan nito. Ang pagdalangin kay Allah upang humingi ng kabuhayan ay ipinahihintulot at itinatagubilin sa Islam. Bagaman ang kabuhayan ay itinakda at nakasulat na, ang panalangin at pagsisikap ay kabilang sa mga paraang itinakda ni Allah upang makamit ito.
Hindi kami nakatagpo ng mapagkakatiwalaang sanggunian o tunay na isnad para sa kasabihang ito na iniuugnay kay Umar (kalugdan nawa siya ni Allah). Kaya hindi tama na iugnay ito sa kanya.
Bukod dito, hindi rin wasto ang kahulugan nito kung gagawin itong pangkalahatang tuntunin, sapagkat ipinakikita ng mga tekstong Islamiko na ipinahihintulot at itinatagubilin ang paghiling kay Allah ng kabuhayan at ng Kanyang biyaya.
Sinabi ni Allah:
“Kaya hanapin ninyo ang kabuhayan mula kay Allah, sambahin ninyo Siya, at magpasalamat kayo sa Kanya. Sa Kanya kayo ibabalik.” [Al-‘Ankabut: 17]
At sinabi Niya:
“At huwag ninyong hangarin ang mga bagay na ipinagkaloob ni Allah nang higit sa iba sa ilan sa inyo. Para sa mga lalaki ay may bahagi mula sa kanilang pinagsikapan, at para sa mga babae ay may bahagi mula sa kanilang pinagsikapan. At humingi kayo kay Allah mula sa Kanyang biyaya.” [An-Nisa: 32]
Malinaw na inuutusan ng talatang ito ang mga tao na humingi kay Allah mula sa Kanyang biyaya.
Napatunayang itinuro ng Propeta ﷺ sa ilan sa kanyang mga Kasamahan na sabihin:
“O Allah, patawarin Mo ako, kaawaan Mo ako, patnubayan Mo ako, at pagkalooban Mo ako ng kabuhayan.” Isinalaysay ni Muslim (2696).
Isinalaysay din ni Muslim (2697) mula kay Abu Malik al-Ashja‘i, mula sa kanyang ama (kalugdan nawa siya ni Allah), na itinuturo ng Propeta ﷺ sa sinumang yumakap sa Islam na sabihin:
“O Allah, patawarin Mo ako, kaawaan Mo ako, patnubayan Mo ako, at pagkalooban Mo ako ng kabuhayan.”
Kung ang paghiling kay Allah ng kabuhayan ay hindi ipinahihintulot dahil lamang ito ay nakasulat at itinakda na, hindi sana itinuro ng Propeta ﷺ ang pananalangin para rito.
Ang paniniwala sa itinakda ni Allah ay hindi nangangahulugang dapat iwan ang mga paraan. Sa halip, itinakda ni Allah ang mga bagay kasama ng kanilang mga dahilan at paraan.
Kung paanong itinakda Niya ang kabuhayan, itinakda rin Niya ang mga paraan upang makamit ito, kabilang ang pagtatrabaho at paghahanapbuhay, panalangin, pagtitiwala kay Allah, at paggawa ng kabutihan sa mga nilalang.
Ipinaliwanag ni Ibn Abi al-‘Izz (kaawaan nawa siya ni Allah) na may ilang taong nag-akala na ang pagtitiwala kay Allah ay salungat sa paghahanapbuhay at paggamit ng mga kinakailangang paraan. Hindi ito tama. Ang Propeta ﷺ ang pinakamainam sa mga taong nagtitiwala kay Allah, ngunit gumagamit din siya ng mga paraan: nagsusuot siya ng baluti sa labanan at pumupunta sa mga pamilihan upang maghanapbuhay.
Sinabi ni Shaykh al-Islam Ibn Taymiyyah (kaawaan nawa siya ni Allah):
“Ang mga paraan kung saan nakakamit ang kabuhayan ay kabilang sa mga bagay na itinakda at isinulat ni Allah.”
Ipinaliwanag din niya na maaaring itakda ni Allah para sa isang lingkod ang kabuhayan sa pamamagitan ng kanyang pagsisikap at paghahanapbuhay, at pagkalooban siya ng kakayahang magsikap na magiging dahilan upang makamit niya ito.
Samakatuwid, ang panalangin ay hindi pagtutol sa itinakda ni Allah, kung paanong ang pagtatrabaho ay hindi salungat sa pagtitiwala kay Allah. Ang lahat ng ito ay kabilang sa itinakda ni Allah.
Isa pang dahilan kung bakit mahina ang kasabihang ito ay dahil ang huling bahagi nito ay sumasalungat sa unang bahagi. Sinasabi ng nagsasalita: Huwag ninyong hilingin kay Allah ang kabuhayan dahil ito ay nakasulat na; pagkatapos ay sinasabi niyang hilingin kay Allah ang pagpapala rito, gayong ang pagpapala ay itinakda at nakasulat din.
Kung pinahihintulutan ang Muslim na hilingin kay Allah na pagpalain ang kanyang kabuhayan, lalo nang nararapat na hilingin niya sa Kanya ang mismong kabuhayan, sapagkat ang pagpapala mismo ay isang uri ng kabutihang ipinagkakaloob ni Allah sa Kanyang lingkod.
Sa parehong kalagayan, ang panalangin ay hindi salungat sa itinakda ni Allah, sapagkat ang panalangin mismo ay kabilang sa mga paraang itinakda ni Allah.
Isa pang patunay na hindi dapat iugnay ang kasabihang ito kay Umar (kalugdan nawa siya ni Allah) ay ang mga naiulat mula sa kanya tungkol sa panalangin, na salungat sa kahulugan ng kasabihan.
Isinalaysay ni At-Tabari sa kanyang Tafsir (13/564), mula kay Abu Uthman an-Nahdi, na narinig niya si Umar ibn al-Khattab (kalugdan nawa siya ni Allah) na nagsasabi habang umiikot sa Kaaba:
“O Allah, kung isinulat Mo ako kabilang sa mga taong maligaya, panatilihin Mo ako roon; at kung isinulat Mo para sa akin ang kasalanan at kapighatian, burahin Mo iyon at ilagay Mo ako kabilang sa mga taong maligaya. Sapagkat binubura Mo ang Iyong nais at pinagtitibay Mo ang Iyong nais, at nasa Iyo ang Ina ng Aklat.”
Ipinakikita ng salaysay na ito na si Umar (kalugdan nawa siya ni Allah) ay humihiling at nananalangin kay Allah habang naniniwala na ang lahat ng bagay ay itinakda at nakasulat.
Batay sa aming natagpuan, hindi napatunayang sinabi ni Umar ibn al-Khattab (kalugdan nawa siya ni Allah) ang kasabihang: “Huwag ninyong hingin kay Allah ang kabuhayan, sapagkat ang kabuhayan ay nakasulat na; sa halip, hilingin ninyo sa Kanya ang pagpapala rito.”
Hindi rin tama ang kahulugan ng kasabihan, sapagkat ang pagiging nakasulat ng kabuhayan ay hindi hadlang sa paghiling nito kay Allah o sa pagsisikap upang makamit ito. Sa halip, ang panalangin, pagtatrabaho, at pagtitiwala kay Allah ay kabilang sa mga paraang itinakda ni Allah upang makamit ang kabuhayan.
Kaya pinagsasama ng Muslim ang pananampalataya sa itinakda ni Allah, ang paghiling sa Kanya ng Kanyang biyaya, at paggamit ng mga halal at naaayon sa batas na paraan. Hindi niya dapat gawing dahilan ang paniniwalang nakasulat na ang kabuhayan upang iwan ang panalangin o pagtatrabaho.
At si Allah ang higit na nakaaalam.