Ang lahat ng papuri ay kay Allah, at nawa ang kapayapaan at mga pagpapala ay mapasakanilang Sugo ni Allah.
Ang pahayag na “ang kaalaman ni Allah ay kaalaman ng pagkakahayag at hindi kaalaman ng pamimilit” ay tama sa kahulugan nito, sapagkat ang paunang kaalaman ni Allah tungkol sa mga gawain ng Kanyang mga lingkod ay hindi nangangahulugang pinilit Niya silang gawin ang mga ito. Sa halip, alam Niya kung ano ang kanilang gagawin ayon sa kanilang sariling pagpili at kagustuhan.
Si Allah, Kaluwalhatian at Kataas-taasan Siya, ay nakaaalam sa lahat ng naganap at sa lahat ng mangyayari. Walang anumang bagay sa mga langit at lupa ang nalilingid sa Kanya, at isinulat Niya ang mangyayari sa isang Aklat na nasa Kanya.
Sinabi ni Allah تعالى:
“Hindi mo ba nalalaman na nalalaman ni Allah ang nasa langit at lupa? Tunay na ang lahat ng iyon ay nasa isang Talaan. At iyon ay madali para kay Allah.” [Al-Hajj 22:70]
At sinabi Niya:
“At nasa Kanya ang mga susi ng mga bagay na di-nakikita; walang sinumang nakaaalam ng mga ito maliban sa Kanya. At nalalaman Niya ang nasa kalupaan at nasa dagat. Walang dahong nalalaglag nang hindi Niya nalalaman, ni butil na nasa mga kadiliman ng lupa, ni anumang basa o tuyo, maliban na ito ay nasa isang maliwanag na Aklat.” [Al-An‘am 6:59]
Kabilang sa mga bagay na alam ni Allah ang mga gawain ng Kanyang mga lingkod bago pa man mangyari ang mga ito. Alam din Niya ang mga dahilan kung bakit nangyayari ang mga bagay at ang mga kahihinatnan ng mga ito.
Ang paunang kaalaman ni Allah tungkol sa gagawin ng isang lingkod ay hindi nangangahulugang ang kaalamang iyon ang pumilit sa lingkod na gawin ito.
Isinasagawa ng tao ang kanyang mga kusang-loob na gawain sa pamamagitan ng kanyang sariling kagustuhan at pagpili. Dahil dito, karapat-dapat siya sa papuri o pagsisi, gantimpala o kaparusahan.
Sinabi ni Allah تعالى:
“At sabihin mo: ‘Ang katotohanan ay mula sa inyong Panginoon. Kaya sinumang nagnanais—maniwala siya; at sinumang nagnanais—tumanggi siya.’ Tunay na naghanda Kami para sa mga mapaggawa ng kamalian ng Apoy na ang mga pader nito ay nakapaligid sa kanila. At kung sila ay humingi ng tulong, sila ay tutulungan ng tubig na tulad ng tunaw na metal na susunog sa mga mukha. Napakasamang inumin at napakasamang pahingahan! Tunay na ang mga sumampalataya at gumawa ng mga mabubuting gawa—hindi Namin hahayaang mawala ang gantimpala ng mga gumagawa ng kabutihan.” [Al-Kahf 18:29–30]
At sinabi Niya:
“Kaya sinumang gumawa ng katiting na bigat ng kabutihan ay makikita niya ito; at sinumang gumawa ng katiting na bigat ng kasamaan ay makikita niya ito.” [Az-Zalzalah 99:7–8]
Kung ang paunang kaalaman ni Allah ay pumipilit sa tao na gawin ang kanyang mga gawain, hindi magkakaroon ng wastong kahulugan ang pananagutan sa relihiyon, gantimpala, at kaparusahan.
Ipinaliwanag ni Shaykh al-Islam Ibn Taymiyyah, kaawaan nawa siya ni Allah, na alam ni Allah ang mangyayari bago ito mangyari at isinulat Niya ito. Alam Niya ang mga dahilan ng pagkamatay ng mga tao at kung paano sila mamamatay. Gayunman, ang Kanyang kaalaman, pagsulat, kalooban, at paglikha sa mga bagay ay hindi pumipigil sa papuri, pagsisi, gantimpala, o kaparusahan.
Maaaring pumatay ang isang tao ng ibang tao at ang kanyang ginawa ay maaaring iniutos ng Batas Islamiko, tulad ng isang mandirigma na pumatay sa taong lumalaban sa kanya alang-alang kay Allah, at dahil dito ay gagantimpalaan siya. Maaari namang pumatay ang isang tao nang walang karapatan, kaya nararapat sa kanya ang kaparusahan. Maaari rin namang pumatay ang isang tao nang may legal na karapatan bilang bahagi ng makatarungang pagganti, at sa ganitong kalagayan, ang mismong gawa ay hindi nangangahulugang may gantimpala o kaparusahan dito.
Ipinakikita nito na ang pagiging alam ni Allah sa isang gawain at ang pagkakasulat nito ay hindi nangangahulugang ang gawain ay isinagawa nang sapilitan ng lingkod.
Ang kahulugan ng pahayag na “ang kaalaman ni Allah ay kaalaman ng pagkakahayag at hindi kaalaman ng pamimilit” ay na ang kaalaman ni Allah ay nagpapahayag kung ano ang mangyayari ayon sa tunay nitong mangyayari. Alam Niya ang mga gawain ng Kanyang mga lingkod bago mangyari ang mga ito, at alam Niya na gagawin nila ang mga ito sa paraang kanilang pinili. Gayunman, hindi ang Kanyang kaalaman ang pumipilit sa kanila na gawin ang mga iyon.
Kapag ang isang lingkod ay sumampalataya o tumanggi, sumunod o sumuway, ginagawa niya iyon sa pamamagitan ng kanyang sariling kagustuhan at pagpili, samantalang alam na ni Allah bago pa ito mangyari na iyon ang kanyang gagawin.
Kaya hindi tama para sa isang tao na gamitin ang itinakda ni Allah bilang dahilan upang bigyang-katwiran ang paggawa ng kasalanan. Ang katotohanang ang isang bagay ay nakasulat sa itinakda ni Allah ay hindi nangangahulugang pinilit ang tao na gawin iyon, sapagkat hindi rin alam ng lingkod bago mangyari ang gawain kung ano ang isinulat ni Allah para sa kanya.
Tama na sabihin: “Ang kaalaman ni Allah ay kaalaman ng pagkakahayag at hindi kaalaman ng pamimilit,” kung ang ibig sabihin ay ang wastong kahulugan: na ang paunang kaalaman ni Allah ay hindi pumipilit sa Kanyang mga lingkod na gawin ang kanilang mga gawain.
Alam ni Allah kung ano ang gagawin ng Kanyang mga lingkod at isinulat Niya iyon. Ang lahat ng bagay ay nangyayari ayon sa Kanyang kalooban, ngunit ginagawa ng lingkod ang kanyang mga kusang-loob na gawain sa pamamagitan ng kanyang sariling kagustuhan at pagpili. Kaya karapat-dapat siya sa gantimpala o kaparusahan.
Samakatuwid, walang salungatan sa pagitan ng ganap na paunang kaalaman ni Allah at ng pagpili ng lingkod at ng kanyang pananagutan sa kanyang mga gawa.
At si Allah ang higit na nakaaalam.