Ang lahat ng papuri ay kay Allah, at nawa ang kapayapaan at mga pagpapala ay mapasakanila ng Sugo ni Allah. Pagkatapos:
Ang mga antas ng paniniwala sa qadar ay apat: kaalaman, pagsulat, kalooban, at paglikha. Ang antas ng kaalaman ay nangangahulugang naniniwala ang alipin na saklaw ng kaalaman ni Allah ang lahat ng bagay. Alam Niya ang mga nangyari at ang mga mangyayari, at alam Niya kung paano sana mangyayari ang isang bagay na hindi nangyari kung ito ay nangyari, bago pa mangyari at umiral ang mga bagay.
Ang ibig sabihin ng kaalaman ni Allah ay ganap at sumasaklaw sa lahat ng bagay. Walang anuman sa mga umiiral, hindi umiiral, posible, o imposible ang lingid sa Kanya, Kaluwalhatian sa Kanya.
Binanggit ni Shaykh Hafiz al-Hakami, kaawaan siya ni Allah, na kabilang sa paniniwala sa qadar ang paniniwala sa kaalaman ni Allah na sumasaklaw sa lahat. Alam Niya ang gagawin ng Kanyang mga nilikha bago pa Niya sila likhain, at alam Niya ang kanilang panustos, haba ng buhay, kalagayan, mga gawa, at kung sino sa kanila ang magiging kabilang sa mga tao ng Paraiso at kung sino ang magiging kabilang sa mga tao ng Impiyerno.
Sinabi ni Allah, ang Kataas-taasan:
“Siya si Allah; walang diyos maliban sa Kanya, ang Nakaaalam ng di-nakikita at nakikita.” [Al-Hashr: 22]
At sinabi Niya:
“Upang malaman ninyo na si Allah ay Makapangyarihan sa lahat ng bagay at na ang kaalaman ni Allah ay sumasaklaw sa lahat ng bagay.” [At-Talaq: 12]
At sinabi Niya:
“Sinasaklaw Niya ang anumang nasa kanila at binilang Niya ang lahat ng bagay nang eksakto.” [Al-Jinn: 28]
At sinabi Niya:
“Ang Nakaaalam ng di-nakikita; walang bigat ng isang atomo sa mga langit o sa lupa ang nakalilihim sa Kanya, ni anumang mas maliit o mas malaki kaysa rito, maliban na ito ay nasa isang malinaw na Aklat.” [Saba’: 3]
Samakatuwid, alam ni Allah ang mga bagay bago pa sila umiral. Alam Niya ang kanilang mga detalye at partikular na kalagayan, tulad ng pagkaalam Niya sa kanilang kabuuan. Walang panlabas o panloob na bagay tungkol sa mga ito ang lingid sa Kanya.
Ang pagsasabi na “itinakda ni Allah ang isang bagay” ay hindi nangangahulugang hindi na kailangang ipaliwanag ang antas ng kaalaman, sapagkat ang usapin ng qadar ay maaaring hatiin sa apat na antas: kaalaman, pagsulat, kalooban, at paglikha.
Kapag sinabi nating “Alam ni Allah ang pangyayaring ito bago ito mangyari,” tinutukoy natin ang antas ng kaalaman. Kapag sinabi nating “Isinulat ito ni Allah,” tinutukoy natin ang antas ng pagsulat; kapag sinabi nating “Niloob Niya ito,” tinutukoy natin ang kalooban; at kapag sinabi nating “Nilikha Niya ito,” tinutukoy natin ang paglikha.
Ang bawat antas ay may sariling kahulugan at pakinabang sa pagpapaliwanag ng paniniwala sa qadar.
Kapag dumarating ang mga pagsubok at kapighatian sa isang tao, maaari siyang paalalahanan na ang nangyari sa kanya ay alam na ni Allah at naisulat na bago pa ito mangyari. Nagiging dahilan ito upang mapanatag ang kanyang puso, magkaroon ng pagtitiis, at mabawasan ang kalungkutan at dalamhati.
Sinabi ni Allah:
“Walang anumang kapahamakan ang dumating sa lupa o sa inyong mga sarili maliban na ito ay nasa isang Aklat bago pa Namin ito likhain. Tunay na ito ay madali para kay Allah.” [Al-Hadid: 22]
Ang pagkaalam na alam na ni Allah ang kapighatiang ito bago ito mangyari, at na hindi ito nangyari nang labas sa Kanyang kaalaman at pagtatakda, ay tumutulong sa mananampalataya na tanggapin ito at magtiis.
Binabanggit din ang naunang kaalaman ni Allah upang ipakita na ang Kanyang batas ay nakabatay sa ganap na kaalaman tungkol sa Kanyang mga alipin at sa anumang makabubuti sa kanila.
Sinabi ni Allah:
“Hindi ba malalaman ng Siyang lumikha, samantalang Siya ang Maingat at Ganap na Nakaaalam?” [Al-Mulk: 14]
At sinabi Niya:
“Maaaring kamuhian ninyo ang isang bagay samantalang ito ay mabuti para sa inyo; at maaaring ibigin ninyo ang isang bagay samantalang ito ay masama para sa inyo. Si Allah ay nakaaalam at kayo ay hindi nakaaalam.” [Al-Baqarah: 216]
Alam ni Allah kung ano ang makabubuti sa Kanyang mga alipin at kung ano ang makasasama sa kanila, kung ano ang makapagpapabuti sa kanila at kung ano ang hindi makabubuti sa kanila, samantalang limitado ang kaalaman ng tao.
Maaaring tumutol ang ilang tao sa paglingap ni Allah sa ilan sa Kanyang mga alipin o sa pagpili Niya sa kanila para sa isang partikular na bagay. Ang pagpapaliwanag sa kaalaman ni Allah ay nagpapatunay na ang Kanyang pagpili ay nakabatay sa ganap na kaalaman at dakilang karunungan.
Sinabi Niya:
“Hindi ba si Allah ang higit na nakaaalam kung sino ang mga mapagpasalamat?” [Al-An‘am: 53]
At sinabi Niya:
“Si Allah ang higit na nakaaalam kung saan Niya ilalagay ang Kanyang mensahe.” [Al-An‘am: 124]
Mas alam ni Allah kung sino ang karapat-dapat sa anumang pinili Niya para sa kanya, at mas alam Niya kung ano ang makabubuti sa Kanyang mga alipin. Walang anuman sa kanilang kalagayan ang lingid sa Kanya.
Isa sa mga dahilan kung bakit binibigyang-pansin ng mga iskolar ang antas ng kaalaman ay dahil may ilang ekstremistang Qadariyyah na tumanggi sa naunang kaalaman ni Allah at nagsabing ang mga bagay ay saka lamang itinatakda, ibig sabihin, hindi umano alam ni Allah ang mga ito bago mangyari sa paraang itinatag ng paniniwala ng Ahl as-Sunnah.
Napatunayan sa Sahih Muslim (8) na si Ibn Umar, kalugdan silang dalawa ni Allah, ay kumalas sa mga taong ito at ipinaliwanag na ang paniniwala sa qadar ay isang mahalagang saligan. Sinabi rin niya na hindi tinatanggap ang mga gawa ng isang alipin hanggang sa maniwala siya sa qadar.
Samakatuwid, ang paniniwalang alam ni Allah ang mga bagay bago mangyari ang mga ito ay isang mahalagang saligan ng paniniwala sa qadar. Hindi lamang ito pag-uulit ng kahulugan ng pagsulat o kalooban.
Ang antas ng kaalaman ay ang paniniwala na si Allah ay noon pa man at patuloy na nakaaalam ng lahat ng bagay. Saklaw ng Kanyang kaalaman ang mga nangyari at ang mga mangyayari, pati ang mga bagay na hindi nangyari—kung nangyari man ang mga ito, alam Niya kung paano sana nangyari ang mga ito. Kaya alam Niya ang mga gawa, panustos, haba ng buhay, kalagayan, at kahihinatnan ng Kanyang mga alipin bago pa sila umiral.
Pagkatapos ay ang pagsulat: isinulat ni Allah ang nauna nang saklaw ng Kanyang kaalaman.
Kasunod nito ang kalooban: ang anumang niloob ni Allah ay mangyayari, at ang anumang hindi Niya niloob ay hindi mangyayari.
Pagkatapos ay ang paglikha: si Allah ang Tagalikha ng lahat ng bagay.
Samakatuwid, ang pagsasabi na “Alam ni Allah ang bagay bago ito mangyari” ay hindi isang walang kabuluhang pag-uulit. Sa halip, ito ay isang hiwalay na pagpapaliwanag sa isa sa mga antas ng qadar. Mahalaga ito sa pag-unawa sa kaalaman, karunungan, batas, at pamamahala ni Allah, at sa pagtugon sa mga tumatanggi sa Kanyang naunang kaalaman.
At si Allah ang higit na nakaaalam.