Ang papuri ay para kay Allah, at nawa’y ang kapayapaan at mga pagpapala ay mapasakay sa Sugo ni Allah.
Ang hindi pagharap ng isang tao sa mabibigat na pagsubok ay hindi nangangahulugang mahina ang kanyang pananampalataya. Gayundin, ang mga pagsubok ay hindi isang bagay na dapat hilingin o hangarin ng isang Muslim. Ang nararapat ay humingi kay Allah ng kaligtasan at kagalingan, magpasalamat sa Kanya para rito, at maging matiisin kapag dumating ang pagsubok.
Ang Muslim ay inuutusang manatiling matatag sa pagsunod kay Allah ayon sa kanyang kakayahan: gawin ang ipinag-utos ni Allah, iwasan ang Kanyang ipinagbawal, at sa pamamagitan nito ay umasa sa kabutihan sa mundong ito at sa Kabilang-Buhay.
Hindi kabilang sa Sunnah na hanapin ng Muslim ang mga pagsubok o hangarin na dumating ang mga ito. Sa halip, itinuturo ng mga teksto na humingi tayo kay Allah ng kaligtasan at kagalingan.
Sinabi ng Propeta ﷺ:
“O mga tao! Huwag ninyong hangaring makatagpo ang kaaway. Humingi kayo kay Allah ng kagalingan. Ngunit kapag nakatagpo ninyo sila, magtiis kayo at alamin na ang Paraiso ay nasa ilalim ng anino ng mga espada.”
Isinalaysay ni al-Bukhari (2966) at Muslim (1742).
Humihingi rin noon ang Propeta ﷺ ng kanlungan kay Allah laban sa mabibigat na pagsubok. Sinasabi niya:
“Humingi kayo ng kanlungan kay Allah laban sa matinding kapahamakan, sa pag-abot ng kasawian, sa masamang itinakda, at sa pagsasaya ng mga kaaway sa kapahamakan ng iba.”
Isinalaysay ni al-Bukhari (6616) at Muslim (2707).
Pinagsabihan din ng Propeta ﷺ ang isang lalaki na humiling kay Allah na madaliin sa mundong ito ang parusang sana’y matatanggap niya sa Kabilang-Buhay. Sinabi niya rito:
“Luwalhati kay Allah! Hindi mo ito kayang tiisin—o hindi mo ito makakaya. Bakit hindi mo sinabi: ‘Aming Panginoon, bigyan Mo kami ng kabutihan sa mundong ito at kabutihan sa Kabilang-Buhay, at iligtas Mo kami sa kaparusahan ng Apoy’?”
Isinalaysay ni Muslim (2688).
May mga hadith tungkol sa kabutihan ng pagtitiis sa panahon ng mga pagsubok. Kabilang dito ang sinabi ng Propeta ﷺ:
“Kapag nais ni Allah ang kabutihan para sa Kanyang alipin, minamadali Niya para sa kanya ang kaparusahan sa mundong ito. At kapag nais Niya ang kasamaan para sa Kanyang alipin, pinipigil Niya ang kaparusahan sa kanya dahil sa kanyang kasalanan hanggang sa dalhin niya ito sa Araw ng Pagkabuhay na Muli.”
Isinalaysay ni al-Tirmidhi (2396).
Gayunman, ang layunin ng mga tekstong ito ay hikayatin ang pagtitiis matapos dumating ang pagsubok, hindi ang paghikayat na hanapin o hangarin ang pagsubok, gaya ng ipinaliwanag ni al-Mubarakfuri sa Tuhfat al-Ahwadhi (7/66).
Kaya dapat ihanda ng mananampalataya ang kanyang sarili sa dalawang bagay: pagtitiis kapag dumating ang pagsubok, at pasasalamat kapag siya ay pinagkalooban ng kagalingan at kasaganaan.
Ang pananatili ng isang tao sa kalagayan ng kagalingan ay maaaring isa sa pinakamalaking biyaya ni Allah sa kanya. Kapag pinagkalooban siya ni Allah ng kaligtasan sa kanyang relihiyon at buhay sa mundong ito, dapat niyang purihin si Allah at gamitin ang biyayang ito sa pagsunod sa Kanya.
Ang kagalingan ay hindi lamang nangangahulugang kalayaan mula sa sakit o mga kapahamakan. Kabilang sa pinakamalalaking anyo nito ang pagprotekta ni Allah sa Kanyang alipin laban sa kawalan ng pananampalataya, kasamaan, pagsuway, kapabayaan, at pagtalikod, at ang pagbibigay sa kanya ng kakayahang gawin ang Kanyang minamahal at iwan ang Kanyang kinamumuhian.
Sinabi ni Ibn al-Qayyim, kaawaan nawa siya ni Allah:
“Ang dapat hilingin ng isang tao sa kanyang Panginoon ay ganap na kagalingan: kagalingan mula sa kawalan ng pananampalataya, kasamaan, pagsuway, kapabayaan at pagtalikod; mula sa paggawa ng hindi Niya minamahal at pag-iwan sa Kanyang minamahal. Ito ang tunay na kahulugan ng kagalingan.”
Shifa’ al-‘Alil, p. 111.
Humihingi noon ang Propeta ﷺ kay Allah ng kagalingan sa kanyang relihiyon at buhay. Kabilang sa kanyang mga panalangin:
“O Allah, hinihiling ko sa Iyo ang kagalingan sa mundong ito at sa Kabilang-Buhay. O Allah, hinihiling ko sa Iyo ang kapatawaran at kagalingan sa aking relihiyon, aking buhay, aking pamilya at aking kayamanan…”
Isinalaysay ni Abu Dawud (5074); pinagtibay bilang sahih ni al-Albani sa Sahih Ibn Majah (3121).
Sinasabi rin niya sa qunut:
“At pagkalooban Mo ako ng kagalingan kasama ng mga pinagkalooban Mo ng kagalingan.”
Isinalaysay ni al-Tirmidhi (464); pinagtibay bilang sahih ni al-Albani sa Sahih Abi Dawud (1281).
Sinabi ng Propeta ﷺ:
“Hingin ninyo kay Allah ang kapatawaran at kagalingan, sapagkat walang sinumang nabigyan, matapos ang katiyakan ng pananampalataya, ng mas mabuti kaysa sa kagalingan.”
Isinalaysay ni al-Tirmidhi (3558); pinagtibay bilang sahih ni al-Albani sa Sahih al-Tirmidhi (2821).
Kapag pinagkalooban ni Allah ang isang alipin ng kagalingan, ito ay isang napakagandang pagkakataon upang sambahin Siya sa pamamagitan ng pasasalamat. Hindi ito dahilan upang pagdudahan ang pananampalataya o maghanap ng mga pagsubok.
Sinabi ni Allah تعالى:
“Kaya alalahanin ninyo Ako at aalalahanin Ko kayo. At magpasalamat kayo sa Akin at huwag kayong maging mapagkaila.”
Al-Baqarah: 152.
At sinabi Niya:
“Kung kayo ay magpapasalamat, tiyak na daragdagan Ko kayo.”
Ibrahim: 7.
Nanalangin ang matuwid na alipin:
“Aking Panginoon, tulungan Mo akong magpasalamat sa Iyong biyaya na Iyong ipinagkaloob sa akin at sa aking mga magulang, at gumawa ng kabutihang Iyong kinalulugdan. At gawin Mong matuwid para sa akin ang aking mga anak. Tunay na ako ay nagsisisi at bumabalik sa Iyo, at tunay na ako ay kabilang sa mga Muslim.”
Al-Ahqaf: 15.
Sinabi ng Propeta ﷺ:
“Tunay na nalulugod si Allah sa alipin na kumakain ng pagkain at pinupuri Siya dahil dito, o umiinom ng inumin at pinupuri Siya dahil dito.”
Isinalaysay ni Muslim (2734).
Kabilang sa pinakamalaking bagay na tumutulong sa alipin na maisagawa ang ganitong pagsamba ang panalangin ng Propeta ﷺ para kay Mu‘adh ibn Jabal:
“O Allah, tulungan Mo akong alalahanin Ka, magpasalamat sa Iyo, at sambahin Ka nang mahusay.”
Isinalaysay ni Abu Dawud (1532); pinagtibay bilang sahih ni al-Albani.
Ipinaliwanag ni Ibn al-Qayyim, kaawaan nawa siya ni Allah, na ang pasasalamat ay kabilang sa pinakamataas na antas ng pagiging alipin kay Allah, at nangako si Allah ng pagdaragdag ng Kanyang biyaya para sa mga nagpapasalamat. Sinabi ni Allah تعالى:
“At magpasalamat kayo sa biyaya ni Allah kung Siya lamang ang inyong sinasamba.”
Al-Nahl: 114.
At sinabi Niya:
“At kakaunti lamang sa Aking mga alipin ang tunay na mapagpasalamat.”
Saba’: 13.
Samakatuwid, ang mananampalatayang namumuhay sa kagalingan, nagpapasalamat kay Allah para rito, at ginagamit ang Kanyang mga biyaya sa pagsunod ay hindi mas mababa ang pananampalataya kaysa sa taong sinusubok at nagtitiis. Ang bawat isa ay may sariling pintuan ng pagsamba: pagtitiis para sa mga sinusubok, at pasasalamat para sa mga pinagkalooban ng kagalingan.
Ang hindi pagharap ng isang Muslim sa mabibigat na pagsubok ay hindi nangangahulugang mahina ang kanyang pananampalataya o hindi siya tunay na mananampalataya. Hindi rin niya dapat hangarin o hilingin ang mga pagsubok. Ang Sunnah ay humingi kay Allah ng kagalingan, purihin Siya kapag ito ay ipinagkaloob Niya, at ihanda ang sarili sa pagtitiis kapag dumating ang pagsubok.
Kung pinagkalooban ka ni Allah ng kagalingan, magpasalamat ka sa Kanya sa Kanyang biyaya, magpatuloy sa pagsunod sa Kanya, at huwag maghanap ng mga pagsubok upang subukin ang iyong pananampalataya. Ang kagalingan mismo ay isang biyaya at isang pagsubok, at ang pagiging mapagpasalamat dito ay isang dakilang pagsamba.
At si Allah ang higit na nakaaalam.