Ang lahat ng papuri ay para kay Allah, at nawa'y ang kapayapaan at mga pagpapala ay mapasakanya ang Sugo ni Allah. Pagkatapos nito:
Dapat tayong maniwala na si Allah تعالى ay Ganap na Marunong, Ganap na Nakaaalam, at Lubos na Maawain, at wala Siyang ginagawa nang walang kabuluhan o nang may kawalang-katarungan. Ang Kanyang kaalaman at karunungan ay higit na dakila kaysa sa ating kaalaman at karunungan. Sinabi ni Allah تعالى: “Hindi Siya tinatanong tungkol sa Kanyang ginagawa, ngunit sila ay tatanungin.” [Al-Anbiya: 23] At sinabi Niya سبحانه: “Walang anumang katulad Niya, at Siya ang Ganap na Nakakarinig, ang Ganap na Nakakakita.” [Ash-Shura: 11]
Ang mga sakit at kapahamakan na nangyayari sa mundong ito ay hindi nangangahulugang parusa ang mga ito para sa mga taong nakararanas nito. Hindi rin nangangahulugan na ang isang batang may sakit o nasugatan ay pinarurusahan dahil sa isang kasalanan. Ang bata ay hindi mananagot sa mga kasalanan sa paraang katulad ng isang taong umabot na sa edad ng pananagutang panrelihiyon. Sa halip, maaaring may malalaking karunungan sa likod ng isang pagsubok na hindi natin lubos na nauunawaan.
Kabilang sa mga karunungang maaari nating maunawaan ay ang posibilidad na itakda ni Allah تعالى ang pagkakasakit o pagkamatay ng isang bata bilang awa para sa kanya. Maaaring ang patuloy niyang pamumuhay ay magdulot ng pagdurusa o masasamang bunga na si Allah lamang ang nakaaalam. Sa salaysay tungkol kina Al-Khidr at Musa (sumakanila nawa ang kapayapaan), binanggit ni Allah تعالى na kung nabuhay pa ang batang iyon, maaaring magdulot siya sa kanyang mga magulang ng matinding paghihimagsik at kawalan ng pananampalataya. Kaya ang pagtatakda sa kanyang kamatayan ay naging awa para sa kanyang mga magulang at para rin sa bata.
Ang karamdaman o kapansanan ay maaari ring maging pagsubok para sa mga magulang ng bata. Maaari silang magtiis at umasa sa gantimpala mula kay Allah. Dahil dito, maaaring burahin ni Allah ang ilan sa kanilang mga kasalanan at itaas ang kanilang mga antas. Kung lumaki ang bata at nagpatuloy ang kanyang pagsubok, at nanatili siyang matiyaga habang pinananatili ang kanyang pananampalataya, maaari siyang makatanggap ng napakalaking gantimpala na hindi kailanman hahayaang mawala ni Allah. Sinabi ni Allah تعالى: “Tunay na ang mga nagtitiis ay bibigyan ng kanilang gantimpala nang walang takdang sukat.” [Az-Zumar: 10]
Ang mga kapahamakan ay maaari ring maging dahilan upang lumitaw ang mga dakilang katangian, gaya ng awa, pagtutulungan, pagtitiis, at paggawa ng kabutihan. Maaari rin nitong hikayatin ang mga tao na magbalik-loob kay Allah, paramihin ang kanilang mga panalangin, at kilalanin ang kanilang pangangailangan sa Kanya.
Hindi tayo dapat tumingin lamang sa pagdurusa at kalimutan ang maraming biyayang nakapaligid sa tao, ni sukatin ang karunungan ni Allah batay sa ating limitadong pang-unawa. Maaari nating maunawaan ang ilan sa Kanyang mga karunungan, samantalang ang iba ay nananatiling nakatago sa atin. Ang isang mananampalataya ay may katiyakang mas kilala ni Allah ang Kanyang mga lingkod kaysa sa pagkakilala nila sa kanilang sarili, at higit Siyang maawain sa kanila kaysa sa kanilang pagiging maawain sa kanilang sarili. Naniniwala rin siya na walang itinatakda si Allah nang walang karunungan, kahit hindi natin ito kayang maunawaan.
Bukod dito, ang mundong ito ay hindi ang katapusan ng buhay. May kabilang-buhay kung saan ganap na igagawad ang kabayaran. Hindi hahayaang mawala ni Allah ang pagtitiis ng taong sinusubok at nananatiling matiyaga. Sa halip, gagantimpalaan Niya siya ng pinakamainam na gantimpala. Sinabi ni Allah تعالى: “At katiyakang susubukin Namin kayo sa pamamagitan ng kaunting takot, gutom, at kakulangan sa mga ari-arian, buhay, at mga bunga. At magbigay ka ng magandang balita sa mga nagtitiis.” [Al-Baqarah: 155] Sinabi rin ng Propeta ﷺ: “Kahanga-hanga ang kalagayan ng mananampalataya! Tunay na ang lahat ng kanyang kalagayan ay mabuti...” Isinalaysay ni Muslim.
Ang mga propeta, na kabilang sa pinakamamahal na mga nilikha ni Allah, ay kabilang din sa mga taong nakaranas ng pinakamabibigat na pagsubok. Hindi ito dahil mababa ang kanilang katayuan sa harap ng kanilang Panginoon, kundi dahil ang mga pagsubok ay maaaring magdulot ng pagtaas ng antas at napakalaking gantimpala.
Samakatuwid, dapat tayong maniwala na ang mga kapahamakang dumarating sa mga bata at inosenteng tao ay hindi nangangahulugang sila ay ginagawan ng kawalang-katarungan o pinarurusahan. Sa halip, maaaring may mga karunungan, awa, at kapakinabangang nakatago sa likod ng mga ito na hindi natin nalalaman. Hindi natin lubos na mauunawaan ang karunungan ni Allah, ngunit nagtitiwala tayo na Siya سبحانه ang Pinakamakatarungan, ang Ganap na Nakaaalam, at ang Pinakamaawain. Ang hindi natin pagkaunawa sa isang karunungan ay hindi nangangahulugang wala itong dahilan.
Tungkol naman sa mga magulang na nang-aapi sa kanilang mga anak o sadyang nananakit sa kanila, ito ay isang kasalanang pananagutan ng mga gumagawa nito, at hindi sila pinahihintulutang gamitin ang itinakda ni Allah bilang dahilan o palusot. Mananagot ang mapang-api sa kanyang mga pinili at ginawa, samantalang hindi dinadala ng inaaping bata ang kasalanan ng ibang tao.
At si Allah تعالى ang higit na nakaaalam.