Ang papuri ay kay Allah, at ang pagpapala at kapayapaan ay mapasakanya nawa ang Sugo ni Allah. Pagkatapos:
Ang paniniwala sa banal na tadhana at predestinasyon ay isa sa anim na haligi ng pananampalataya, at hindi magiging ganap ang pananampalataya ng isang tao maliban dito. Ang tunay na kahulugan nito ay ang matibay at tiyak na paniniwala na ang lahat ng nangyayari sa sansinukob ay nagaganap ayon sa kaalaman, pagtatakda, kalooban, at paglikha ni Allah; at na si Allah, ang Kataas-taasan, ay may ganap na karunungan sa lahat ng Kanyang itinatakda, at walang anumang bagay ang lumalabas sa Kanyang paghahari.
Hindi magiging wasto ang paniniwala sa qadar maliban kung ang isang Muslim ay naniniwala sa apat na antas nito:
Kaalaman: Ang paniniwala na si Allah, ang Kataas-taasan, ay nakaaalam ng lahat ng bagay mula pa sa kawalang-hanggan. Walang anumang bagay sa mga langit o sa lupa ang nalilingid sa Kanya. Alam Niya ang nangyari, ang mangyayari, at ang ginagawa ng Kanyang mga lingkod.
Pagsusulat: Ang paniniwala na isinulat ni Allah ang mga itinakda para sa lahat ng nilalang sa Preserved Tablet limampung libong taon bago Niya nilikha ang mga langit at ang lupa, gaya ng sinabi Niya, ang Kataas-taasan:
﴿Hindi mo ba alam na nalalaman ni Allah ang anumang nasa langit at nasa lupa? Tunay na iyon ay nasa isang Talaan.﴾ [Al-Hajj: 70].
Kalooban at Pagpapasya: Ang paniniwala na ang anumang ninanais ni Allah ay nangyayari, at ang anumang hindi Niya ninanais ay hindi nangyayari; at ang lahat ng nagaganap sa sansinukob ay nagaganap sa Kanyang kalooban. Sinabi ng Kataas-taasan:
﴿At hindi ninyo nanaisin maliban kung naisin ni Allah, ang Panginoon ng mga daigdig.﴾ [At-Takwir: 29].
Paglikha: Ang paniniwala na si Allah ang Lumikha ng lahat ng bagay, kabilang dito ang mga gawa ng mga lingkod, ang kanilang mga kakayahan, at ang kanilang mga kagustuhan. Sinabi ng Kataas-taasan:
﴿Si Allah ang Lumikha ng lahat ng bagay.﴾ [Az-Zumar: 62].
Ang paniniwala sa qadar ay hindi nangangahulugan na ang lingkod ay napipilitang gawin ang kanyang mga kilos. Sa halip, mayroon siyang kalooban, kakayahan, at pagpili na siyang dahilan kung bakit niya ginagawa ang kanyang mga kilos. Sinabi ng Kataas-taasan:
﴿Para sa sinumang nagnanais sa inyo na maging matuwid.﴾ [At-Takwir: 28].
Ngunit ang kalooban at kakayahan ng lingkod ay hindi hiwalay sa kalooban ni Allah. Sinabi Niya, Kaluwalhatian ay sa Kanya:
﴿At hindi ninyo nanaisin maliban kung naisin ni Allah.﴾ [At-Takwir: 29].
Si Allah ang lumikha sa lingkod, sa kanyang kakayahan, at sa kanyang kalooban. Ang lingkod naman ay kumikilos ayon sa kanyang sariling pagpili; kaya naman siya ay pananagutin sa kanyang mga gawa.
Sa wikang Arabe, ang qada ay nangangahulugang pagpapatibay at pagkumpleto ng isang bagay, samantalang ang qadar ay nangangahulugang pagtatakda at pagsukat. May ilang iskolar na nagbigay ng pagkakaiba sa pagitan ng dalawa. Ngunit ang mas malapit sa katotohanan ay na ang qada at qadar ay magkalapit sa kahulugan, at walang malinaw na katibayan na nag-uutos na dapat silang pag-ibahin nang mahigpit, bagama't ang salitang qadar ay mas madalas na ginagamit sa mga tekstong Islamiko.
Ang qadar ay isang lihim mula sa mga lihim ni Allah tungkol sa Kanyang mga nilikha. Kaya ang anumang ipinabatid sa atin ni Allah at ng Kanyang Sugo ay ating pinaniniwalaan at tinatanggap bilang katotohanan. Ang anumang hindi ipinahayag sa atin ay ipinauubaya natin kay Allah, at naniniwala tayo sa ganap na Kanyang kaalaman, karunungan, at katarungan.
Hindi ipinahihintulot sa isang tao na gawing hukom ang kanyang limitadong pang-unawa sa mga gawa at pagtatakda ni Allah, o tumutol sa Kanyang karunungan. Sapagkat si Allah, ang Kataas-taasan, ay walang ginagawa nang walang kabuluhan. Siya ay may ganap na karunungan sa lahat ng Kanyang itinatakda, kahit na ang ilan sa mga dahilan at karunungang iyon ay hindi natin nauunawaan.
Hindi rin tama na ang paniniwala sa qadar ay maging dahilan upang iwan ang paggawa, pagsisikap, at paggamit ng mga wastong paraan. Hindi rin ito maaaring gamiting dahilan upang bigyang-katwiran ang mga kasalanan. Sa halip, ginagawa ng Muslim ang ipinag-utos sa kanya ni Allah, humihingi ng tulong sa Kanya, at tinatanggap ang itinakda Niya pagkatapos itong mangyari.
Ang buod ng paniniwala ng Ahl as-Sunnah ay: ang paniniwala sa naunang kaalaman ni Allah, sa Kanyang pagsulat ng lahat ng bagay, sa ganap na bisa ng Kanyang kalooban, at sa Kanyang paglikha ng lahat ng bagay; kasabay ng pagkilala sa kalooban, kakayahan, at pagpili ng lingkod, nang hindi lumalabas ang mga ito sa kalooban at kakayahan ni Allah; at ang pagsuko sa karunungan at katarungan ni Allah sa mga bagay na nalalaman natin at sa mga bagay na hindi natin nalalaman.
At si Allah, ang Kataas-taasan, ang higit na nakaaalam.